Vadiden esip gelen rüzgar uzun kumral saçlarını göğsünden alıp omuzlarına savuruyordu. Ela gözleriyle vadinin diğer ucundaki Mazek şehrine bakıyordu. Yıllardır bu güne ulaşmak için binlerce can almış güçlü ellerinde Meloran'ı sımsıkı tutuyordu, bu kılıca baktıkça onunla aldığı ilk can aklına geliyordu ve içinde kendisiyle beraber büyüyen, güçlenen intikam ateşi biraz daha alevleniyordu.
Birazdan Mazek şehrinden insanların ordusu çıkacak ve o beklediği an biraz daha yaklaşmış olacaktı.
Yüzündeki, ayaklarında kılıç tutan ejder dövmesini okşadı; zırhını çıkardı; ateşin başına oturdu ve yıllar önceki o kıyamet gününü -halkının katlediliş gününü- hayal edip her gün yaptığı intikam yeminini etmeye başladı.
Gözlerini açtı, ateş sönmek üzereydi, korların arasında Karkelon şehrini görüyordu, doğup büyüdüğü şehri, Karkelon'dan alevler ve çığlık sesleri yükseliyordu, bu gördüğü hayatının kıyamet günüydü...
