#karanfili

ben karanfili yangın

sen beyaz gülü özlem

adını bilmediğimiz

sarı bir sahile düşerken

kimlikleri farklı hüzünler bahşetti

yaz rumuzlu mevsim

henüz adını yeni öğrendiğimiz

ve düstursuzca sıvaştığımız bir sahilin

ıslak kumlarına

patavatsızca dökülen

sebebi meçhul yaşlardı tahminim

sırıtan faili her yakamozda.

üzerine süt dökülmüş

yeşil bir yılan gibi

kıvrılmaktaydın kollarımda

yine öylece başbaşayken

sen “baştan ayağa dudaktan ibaret” le

katlettim öpüşlerimi dudaklarında

sürgüne yolladım.

işlek bir sivrisinek ağı kulaklarımdan

damlarken uğuldayarak damarlarıma

paslı bir toplu iğne ucusun

dokunursun alkol fışkırır

ve nikotin.

garip ama

her insanın acısını duymaktan zevk aldığı

olaylar ya da insanlar var

oysa aşkıyan yerlerimi söktü hayat.

kendi yıkımından haz duymaksa aşk

kendi yaptığını yıkmamış mıdır.

yine bu

önce teşhir sonra tecrit edilmeli sahil...

sonra

sonra uzun sessizliklerle tebelleş olurken 

telefon ahizelerinde

zaman katline suç ortaklığı yaptın benimle

gire çıka yosma ettik depresyonu.

ben karanfili yangın

sen beyaz gülü özlem

bir şiir intiharını buldu kendiliğinden

artık cansız bir başkent coğrafyasında

yoksul bıraktım seni şairliğimden.

Can't Take My Eyes Off Of You