#kalecik

Travel Ankara 063 - Kalecik Karası Üzüm Festivali:

Hiking Ankara 032 :  Kalecik - Eşmedere - Tavşancık - Kuyucak - Koyunbaba yürüyüşüm:

https://golgegezgin.blogspot.com/2016/01/solo-hiking-31-ankara-kalecik-karahoyuk.html

Uzaklık, her zaman yaşadığın yerden alıp başını gittiğin yabancı bir yer değildir. Benliğini önce salıverip gönderdiğin, geri gelirse eğer bulup sevindiğin yerdir uzaklar. Eğer gerçekten gitmişse eski benlik değildir zaten geri gelen...

( Özcan Yurdalan, Atların Denizi, Sarı Otobüs–6: Moğolistan Yolculuğu, 2009 )

.

.

.

.

.

Hiking Ankara 031 : Kalecik - Karahöyük - Değirmenkaya - Hasayaz - Yılanlı - Akçataş yürüyüşüm:

https://golgegezgin.blogspot.com/2016/01/solo-hiking-31-ankara-kalecik-karahoyuk.html

Ben bir yabancı değilim, çünkü evime sağ salim dönmek için durmadan dua etmedim, evimi, masamı, yatağımı hayal ederek vaktimi israf etmedim.

Ben bir yabancı değilim, çünkü hepimiz aynı yolun yolcusuyuz, kafamızdaki sorular, yorgunluğumuz, korkularımız, bencilliğimiz, cömertliğimiz hep aynı.

Ben bir yabancı değilim, çünkü ihtiyacım olduğunda verileni almasını bildim. Çaldığım kapılar açıldı. Aramasını bilince kafamdan geçeni buldum.

( Paulo Coelho, Elif )

.

.

.

.

.

Hiking Ankara 029 : Kalecik - Güzelyurt - Hacıköy - Keklicek - Akkaynak - Kızılkaya yürüyüşüm:

https://golgegezgin.blogspot.com/2016/01/solo-hiking-29-ankara-kalecik-guzelyurt.html

Bizler, sanırım orta Asya’dan Anadolu’ya gelirken o kadar yorulmuş ve seyahatten bakmışız ki, olduğumuz yere çakılıp kalmışız! Hâlbuki karşılaştığım, tanıştığım özellikle gençlere gıpta ediyordum, neden ben de bu yaşlarda yapamadım, diye. Beni seyahatim boyunca izleyen, internette yazılarımı okuyan ve gezgin ruhu olan birçok genç arkadaş gezmek konusundaki arzularını belirtip, özellikle parasal imkânsızlık ve zaman yokluğundan şikâyet edip, hayalini kurdukları seyahatleri ne zaman yapabileceklerini bilemediklerinden bahsediyorlardı. Onlara hep şunu söyledim; aslında gezmek için çok fazla bütçe ayırmak gerekmiyor. Ancak, toplumsal şartlanmışlığımız bizleri, gezmek için büyük paralar gerektiği konusunda saplantılı hale getirmiş. Ya da gezmeyi, tur şirketleri tarafından çerçevesi çizilmiş, standartları çeteler haline getirilmiş programlardan oluşan, yüzlerce, binlerce dolar ödenip, beş yıldızlı otellerde, gidilen ülkenin toplumundan izole, fanus içerisinde, oradan oraya sürüklenilen, boş zamanlarda da o dükkân senin, bu alışveriş merkezi benim, deli gibi koşuşturularak, evdeki kısa süre sonra katılacaklar kervanına katılmak üzere yüzlerce hediyeliklerin satın alındığı etkinlikler olarak düşünür hale gelmişiz. Benim karşılaştığım bir çok gezgin genç, bu seyahatlerini günlük 10-15 dolarlık bütçelerle yapıyorlardı. Tabii şartlarda bu bütçe ölçüsünde kısıtlı oluyor. Ama yeni ülkeler, yeni insanlar, yeni kültürler tanımayı açlığı, şartların zorluğunun üstesinden geliyor. Bu tabi her yaşta yapılamaz. Bence, insanın böyle bir seyahati yapmak için hayatımdaki en uygun zaman, okulunu bitirdiği ama profesyonel yaşamayı yani hayatının törpüleyici sürecine henüz başlamadığı dönemdir. O yaşlarda insan zor şartlara daha kolay uyum gösterebiliyor. Tren, otobüs, otostop kullanarak ulaşımı sağlamak, çadırda, hostellerde, pansiyonlarda kalıp, ucuz beslenme kaynakları keşfedip, yukarıda bahsettiğim bütçeleri yakalamak çok da zor değil.

( Ali Eriç, İstanbul’dan İstanbul’a Bir Dünya Seyahati, 2016 )

.

.

.

.

.

https://golgegezgin.blogspot.com/2016/01/solo-hiking-29-ankara-kalecik-guzelyurt.html

Bedeni henüz göçebeyken insan zihni, içinde bulunduğu ânı yaşadı. Hayatta kalmak için her tehlikeye karşı her an tetikte ve bizzat orada bulunan zihin, korkuyu, heyecanı, mutluluğu ve aşkı anında yaşardı. Yerleşik hayata geçtikten sonra insan zihni ânı güvenceye almış, artık gelecek için planlar yapmaya başlamıştı. Gelecek endişesi ve ertelenen mutluluk hastalığı o zaman başladı. İnsan yerleşik hayata geçince ânı yaşamayı bıraktı, sonra da unuttu.

( Buket Uzuner, Hava, 2018 )

.

.

.

.

.