Kaçıyorum. Hepte kaçıcam. Belkide hiçbir şey kalmaya değer değil. Anılar, acılar, güzel günler hiçbiri hiçbiri kalmaya değer değildi. Çünkü elbet yine hepsi biticekti, sonsuzluk diye bişi yoktu elbet yine ölüp yeniden dirilecektik. Bende yalan söylemişim. 'Atlatamam, kalırım bir başıma, acıdan halim yaman olur' pekâlâ ben hiçbir zaman acımla yüzleşmedim ama yüreğim buruktu, karşıma çıksa yüzüne dahi bakmayacağım insanlar mevcuttu, affedecek kadar tahammül edemeyeceğim insanlar vardı. Elbette birinci gün kendimi harap ettim. Nasıl atlatıcam neler yapıcam diye. Ama ikinci gün gözümden tek damla yaş akmadı, gram üzülmedim, canım yanmadı. İğrendim. Koca bi utanç tablosu. Babam sağolsun. Güçlü durmam için beni robot olaeak inşa etti. Canın yanmasın dedi ama üstüne basa basa kanattı. Savaşı kazan dedi, kazanamadığımda ise aciz dedi. Pekâlâ ya sizler savaşmaya bile değmiyorsanız ve ben hepinizi sildiysem. Ama hiçbiriniz bilemezsiniz en büyük düşmanımın babam olduğunu.
Sizce çok sevdiği babasını dâhi mezara gömecek zihniyette bi kız size neler yapar¿
