#jaorbita

Prawie każdy mężczyzna ma w swoim życiu kobietę, której musi pozwolić odejść. Prawie każda kobieta ma w swoim życiu mężczyznę, którego zawsze będzie kochać. Z różnych przyczyn nie są razem. Czasem w jednym na milion przypadków spotykacie się po latach, mądrzejsi, bogatsi, inni i to co nie działało, zaczyna działać. Jednak w większości kończy się na zdaniu co by było, gdyby?… Gdybym wtedy inaczej wybrała? Gdybym dała nam szansę? Gdybyśmy byli razem? Młodzieńcze uczucie, ten drugi, ktoś z innego świata. Coś, co nie miało szans powodzenia. Ktoś, kto nie rokował szans na zmianę. Nienapisane historie, z początkiem, bez zakończenia. To zakończenie dopisujemy sobie w głowach codziennie. Budujemy nasz świat na historii, która się nie wydarzyła. Ta osoba w naszej głowie nie jest już tą, którą była. Jest sumą naszych wspomnień, wyobrażeń i iluzji. Nie tego, co z nią doświadczyliśmy i mogliśmy doświadczyć. Tego, co myślimy, że moglibyśmy... Niespełnione miłości są takie romantyczne i intensywne właśnie dlatego, że nie mają szansy się zrealizować. Wielu z nas ma w swoim życiu osobę, której musi pozwolić odejść. Ale ona przychodzi. Każdej gwiaździstej nocy, każdego niewyspanego poranka. Z każdym pragnieniem odmiany, z każdą łzą, którą mogłaby otrzeć i śmiechem, który mogłaby dzielić z tobą. To często niedostępność sprawia, że jest najpiękniejsza, najukochańsza i najcudowniejsza na świecie. Gdyby była obok ciebie, stałaby się jedną z setek osób, które cię otaczają. Nikim nadzwyczajnym. Prozą życia. Dzięki marzeniom i iluzji na zawsze pozostanie wyjątkowa.

Weź proszę. No weeeeź! Weźmiesz nie? Weźmiesz, bo Ci będzie żal. Tak wygląda wciskanie miłości ludziom, którzy jej od Ciebie nie chcą. Zupełnie jakbyś wciskał im ulotkę z adresem i menu knajpy, dla której pracujesz. Oni ją wezmą dla świętego spokoju i schowają pomiętoloną do plecaka. Kiedyś na nią wpadną przez przypadek. Kiedyś, jak przyciśnie ich głód wyciągną taką zmiętą i zamówią. Ale to będzie przypadkowe. Zadzwonią, bo akurat byli głodni i pomyśleli, a w sumie czemu nie. Mogę sprawdzić, co mi szkodzi. Ale to nie jest ich pierwszy wybór. To nie jest restauracja, którą wybrali. Do której chcieli pójść. Na której stronie przeglądali menu, wybierali potrawy i stwierdzili – o to coś dla mnie. Nie wciskaj miłości tym, którzy jej od Ciebie nie chcą. Bo wylądujesz jak ta zmięta ulotka z pomiętoloną godnością, czekając aż ktoś może zgłodnieje. Tylko, że on wcale nie wybierze Ciebie, bo masz w ofercie dania, które lubi. Wybierze, bo byłaś pod ręką.

I nawet teraz, kiedy to piszę, mam ochotę mu wysłać wiadomość. „Hej! Zobacz, byłeś ważny. Jesteś jakimś wspomnieniem w mojej głowie o spotkaniu ludzi, którzy tak bardzo bali się coś poczuć…” Ale wiem, że ludziom trzeba pozwolić odejść. Sama tak napisałam. I że czasem to, że historia nie jest na zawsze, nie znaczy, że nie była ważna albo że trzeba ją zniszczyć w swojej głowie, żeby móc sobie z nią poradzić. Nie mamy ani jednego wspólnego zdjęcia. Ale mamy kawałek wspólnej przeszłości.