#izlek

Şiirde Kuram ve izlek

Şiir yazmak, başlı başına büyük bir olgudur. Kelimeleri yan yana sıralayıp mısra oluşturmak; mısraları alt alta getirip kıt’a oluşturmaktan; uyakları denk getirmekten ibaret değildir.

Edebiyatın en sorunlu evladıdır şiir. Yapısı gereği su gibidir. Boşlukta şekli şemali yoktur ama içine girdiği herşeyin şekline kolayca bürünebilir. Onu ne yerebilirsiniz, ne suçlayabilirsiniz, ne çok sevebilirsiniz…

      Sen uyurdun. Geceleri. Ben öğlen. Ölümün yakın olduğu saatleri huzurla geçirdiğini düşünürdüm, göğsünün kalkıp indiğini görmeye çalışmamın o birkaç saniyelik karanlık telaşını bilmediğini. Burnuna ağzımı dayar, soluğunu çekerdim içime. Sana hayat veren, bana da versin diye… Nefesin kesilirse benimki de kesilsin. Saçmaydı. Kondurmazdım. Gençtik. İkimiz de.

Nefesini izliyorum. Öğlenleri de artık.       Ismarladığım paket geldi. Kanepede kestiriyorsun. Tam istediğim gibi bardaklar, özlediğimiz gibi. Uyanınca, uzandığın yerden kalkınca çay içeceğiz yeni bardaklarımızla, rakı koyacağım sana, ilk kez içiyormuş gibi yudumlayacağız. Havan olacağım, diz vuracaksın bana. Terleyeceksin, göğsün daha hızlı kalkıp inecek. Daha sık gireceğim içine, ıslak dudaklarından sızacağım, burun deliklerinden süzüleceğim, ciğerlerine, kalbine, damarlarına, hücrelerine…       Odaya döndüğümde, beni dışına attığında, temizleneceğim bir çubuk, süslenip güzelleşeceğim, gireceğim tekrar içine.        Sonra, çakırkeyif saatinde, kapak hoplatmaya az kala, sana soracağım. İlk ve son kez. İki yılda ne oldu sana, yarım asır önce, kim girdi içine, kötülüğünü bıraktı, yedi bitirdi seni, güçsüz kaldın en olgun vaktinde? Gülümseyecek, cevap vereceksin, her zamanki gibi, yavaşça…       “Ölümün yakın olduğu saatleri artık bilemiyorum.”       Gözlerinde o sahte ifadeyi göreceğim. Bizi, zorla da olsa hoş tutmaya çalışan.

                                             hiç bilinmeyen bir coğrafyayı baştan sonra kat'eden unutulmuş bir tren gibi raylarla ruhunun tam ortasından ikiye bölünmüş, güney ve kuzey, sanal ve gerçek, geçmiş ve gelecek arasında sızlayan, söze yansıyacak her işareti kumların örttüğü, sıcağın kavurduğu kelime çölünde yolunu kaybetmiş bir adam. o endişeli küçük kızın, estrellita'nın babası... patlayan silah, annenin ürkütücü "augustine" seslenişleri, köpek havlamaları, bastonun zemine ritmik vuruşunun inadına ahenkli, samimi, şiirsel bir sessizlik...

"çocuk çocuk oldukta, zaman, şu soruların zamanıdır: niye ben benim de sen değilim? niye buradayım da orada değilim? ne zaman başladı zaman, nerede biter uzam? yalnızca bir düş mü şu güneş altındaki yaşam?" oruç aruoba zihnimde şehirleri renklerle kodluyorum ben. üstelik bu renklere sonuna kadar sadık kalarak. istanbul mavidir meselâ, prag altın sarısı değil kahve rengi. hindistan illâ ki şehirdir bende ve rengârenk. paris floresan beyazı, viyana yeşil, bağdat tozlu kırmızı, berlin gri... siyah ve beyaz arasında gidip gelen, grinin tüm tonları... duvarlar, sokaklar, bulutlar, kanatlar. hatta kuğular bile...

ne "sevgili" bir yabancının kadrajındaki sardunyalar, ne de neruda'nın atlarının ışığı değiştirebilir bendeki berlin'in grisini... sisli ve soğuktur bir de. oraya bahar gelmez sanırım hep, hele yaz hiç...

eski bir filmden bahsetmek istemiştim size. wim wenders'in "der himmel über berlin"inden. muhtemelen çoğu kişi -bence yersiz bir çeviri olan- "wings of desire" ismiyle hatırlayacaktır bu filmi. berlin, melekler, kanatlar, çocuklar, tarih ve aşk üzerine bir masal. film bu şiirsellikle, ama aynı anda da bu kadar sade ve inandırıcı bir üslûpla aşktan bahsederken, zerre kadar duygu sömürüsü hissettirmiyor. bilirsiniz, bu hiç kolay değildir. wenders bunu öyle iyi başarmış ki...

hayatın küçücük, basit tatları için "insan" olmak isteyen bir melek var filmde. sıcak bir fincan kahve, tokalaşacak bir el veya  kelepir bir mont için zırhını satan, kanatlarını koparıp, gittikçe insanlaşan; üşümek, acı duymak, kanamak, çaresiz hissetmek, acıkmak, hayal kurmak için sonsuzluktan ve kutsallıktan vazgeçen bir melek. ya aşk... sirk çadırları "ciddiyetsiz zaman"a teslim olup da bir dahaki sezona kadar sökülüp toparlanınca, ardında bıraktıkları o boş meydanda, aslında ona doğru akıp gittiğini bilmeden meleğini bekleyen, ve "sadece seninleyken yalnız olabiliyorum", "artık bir bütünüm" diyen o trapezci kızın aşkı... barda ilk buluşma... melek damiel'in hayretler içindeki itirafı; " bir kadın ve bir erkeğe hayret ettiğim için insan oldum."