#inbihar

bağrımda eskittiğim birkaç kelimeden ibaretti. kalbim. dünyam

ama yine de insan içindeki oyuğun doldurulmasını bekliyor her şeye rağmen. kimse doldurmayınca ben de toprakla kapattım. yaşamak için giren yeşersin, ölmek için girene mezar olsun diye. galiba kendim mezar oldum kendime

kelimeler önce kafamdan sonra kalbimden aşağıya kaynar sular döktüğünden beri küser oldum. yazmaz oldum. içimdekileri kazmaz oldum. dönüp de bakmaz oldum. kördüğüm olup kendime dolanır oldum. sarmaşık olup kendimi boğazlar oldum. aşık olup dağ olmak varken, herkesin kaçtığı ayağındaki bağ oldum. kendime dolandım çözülmez oldum. duygularım görülmez oldu. saçlarımın telleri örülmez oldu. bağrımdaki düğüm bölünmez oldu. göğüme eğilmez oldum. kimselere değmez oldum. kimse bana gelmez oldu. benden kimse gitmez oldu. yüreğim hep ezilir oldu

varlığımın çabasızlığına da kırgınım

hayatım boyunca hep bir şeyleri bekledim. küçükken büyümeyi. ilkokulda ortaokula geçmeyi. kötü anılarımın geçip gitmesini. kalbimin ağırlığının son bulmasını. kendime varmayı. sevdiğim mesleği yapmayı. dinlenmeyi. sevilmeyi. birini ya da bir şeyi. keşke bir şey de beni bekleseydi. biri ya da bir şey. bu beklenilmemezlik yordu artık

bu yitmek değil. bu solmak. artık bulunmayı istemekten, bilinmekten çok uzaktayım. bir şeyler devrildi çok uzun zaman önce. sonra hiç toparlayamadım. attım bir şeyleri. çöpe ya da bir kaldırım kenarına. kalbim miydi bilmiyorum. buruşturup attım. o buruşuklukla kaldım. sonra hiç düzelemedim

eskisi kadar dizelerle karşı karşıya gelmiyorum artık

köklenmeden yeşermeye çalışıyoruz. solunca toprağa hayıflanıyoruz