Damesch ende heeren, gisteravond vond het allereerste Groote Dictee der HSVL plaats. Needless to say was het een groot succes. Onder de bezielende voorleeskunsten van Frits Naerebout heeft een groep HSVL’ers driftig zitten pennen, soms met goede, soms met slechte gevolgen. De eerste prijs is gegaan naar onze Neerlandicus-op-uitnodiging, Lieke Liefkes, met maar liefst elf fout (let wel, in het Nationaal Dictee de dag ervoor had ze er vijf). De numero uno onder de historici was onze eigen Iris Hoogeweij, met twintig fout. Baalt u nu omdat u het heeft gemist? Volledig terecht. Als schrale troost publiceren wij hieronder de volledige tekst van het dictee, net zo ongecensureerd als deze uit de mond van de voorlezer kwam. Leidsch!
Hard en laag, vuistdiep en met liefde in de West-Vlaamse mediëvistische sprookjesstad Brugge
De drie HSVL-sujetten liepen door de Kubrickiaanse steeg, de één een langwerpige dadaïstische bohémien, de middelste een semi-joods en tegelijkertijd net zo hedonistisch als francofiel ogend type met warrig haar en tot slot een dwergachtig figuur met een gargantueske snor die zich meermalen heeft laten lenen voor stugharige clitorale stimulatie, iets wat af te leiden viel uit de hijgerige houding van de persoon, gelijkend die van een teckel, een image dat reeds verhuld werd door zijn felgekleurde wintermuts, die hem nu iets weg deed hebben van Sancho Panza en Genghis Khan ineen, maar toch werd hij dikwijls de moderne Socrates genoemd.
Zij liepen het etablissement binnen, een bourgeois gelegenheid met een chique façade, waar ze een bronstige mademoiselle aantroffen, in dit relaas slechts een tolstojaanse bijfiguur. Het specimen zat op de hoek van de bar; lang sinister haar, geen krullen maar slagen, ogen die net zo donker waren als de kroeg en een set memmen waarmee ze een volwassen vent buiten westen zou kunnen slaan. Hoe exalterend haar donkere oogopslag ook mocht zijn, kon deze niet verhullen dat zij kuis aangelegen was, schuchter als zij verder keek en in het bezit van een hugenotenkruisje, en daarnaast vegetariër, daar zij een protestinsigne droeg met de zinsnede: ‘Geen enkel vlees is diervriendelijk’.
De drie bons vivants, elkeen afgeketst op de laatste twee revelaties, besloten zich over te geven aan de alcohol in het algemeen en de speciaalbieren in het bijzonder, de Belgische specialiteit, het gerstenat van hoge gisting dat het bewustzijn na verloop van tijd benevelt en een negentiende-eeuwse waas van hookah-rook, baudelaireske Romantiek en melancholie opwerpt, uiteraard met alle gevolgen van dien.
De gevolgen presenteerden zich al gauw toen de vegetarische deerne opstond en de protagonisten actief benaderde met de oprechte vraag of ze wellicht niet geïnteresseerd waren om het interieur van haar slaapkamer te bekijken, gezien zij die middag nog een fikse conto had betaald voor een binnenhuisarchitect die zich in de regel slechts laat inhuren door misselijkmakende nouveaux riches die hun kookeiland graag in de stijl van de Shoah laten designen, maar nu voor de dame in kwestie een uitzondering had gemaakt omdat hij als vegetarische nihilist een zekere verbondenheid voelde.
Twee gingen naar boven, de Jood bleef achter, terwijl hij uit verveling zich een goed stuk in zijn kloten aan het drinken was en daarnaast met een kaars het weelderige okselhaar van de barman in brand stak. Tijdens dit moment van pyromane verrukking hoorde hij een tweetal schreeuwen, niet geheel onwaarschijnlijk exclamaties van zijn twee kornuiten. Bewust dat hij wellicht de postcoïtale erotiek zou verstoren, trapte hij de deur open en werd door verbazing gegrepen door het schouwspel dat hij aanschouwde: zowel de lange slungel als de gedrongen dwerg lagen bewusteloos aan weerszijden van het bed met in hun rode wang de afdruk van een tepel, wat deed vermoeden dat ze het slachtoffer waren van de eerder genoemde buste, terwijl de dame met gespreide benen op bed lag en met hoge snelheid haar vingers over haar clitoris wreef, daar zij, zo bleek, nu eenmaal moeilijk opgewonden raakte van bewusteloze mannen. Voordat de semiet iets kon zeggen squirtte zij in een wijde boog een flinke lading vaginaal vocht recht in zijn mond, die van voyeuristische verbazing nog open stond. Even van zijn à propos door het bereik van haar eruptieve en overigens bijzonder harige verrassing, wankelde hij, zat als hij was, op zijn benen om daarna zijn gebruikelijke scherpheid van geest te hervatten.
Onmiddellijk kwam hij tot de realisatie dat ze hier weg moesten, zo met de prammen des doods slechts op enkele meters afstand en sloeg haar derhalve vol op de bek, waarna hij haar in het gezicht spuwde met het restje vocht uit zijn bakkes dat enkele momenten daarvoor aan haar poes ontsproten was. In reactie greep zij haar dubbelloops jachtgeweer en opende het vuur, waarbij ze slechts haar vissenkom raakte, met als gevolg dat haar goudvis een pijnlijke en zuurstofrijke dood stierf, onderwijl zowel de dandy als de moderne Socrates bijkwamen en tezamen de kamer uitvluchtten, begeleid door geweerschoten, terwijl ze gedrieën ‘Leidsch’ zeiden en verdwenen in de Brugse nacht.
