Arkadaşımla yaptığım acil durum konuşmasından sonra, kendisi Portovenere’de kalacak alternatif bir yer ararken ben güneşin alnında öylece bekliyordum. Telefondaki ses orada kalamayacağımı (zira 400-500TL verecek param yoktu), La Spezia’da daha makul alternatifler olduğunu söylüyordu. Ancak ben Portovenere planlarımı ve o manzarayı bırakmak istemiyordum. Aşağı inip wi-fi noktası aramaya başladım, hem karnımı da doyururdum. 

Ancak merkeze döndüğümde farkediyordum ki restoranlarda wi-fi yok! Yalnızca bir cafede bulabildim, orası da maalesef damağımı şenlendirmeyecekti. Çaresiz oturup, başladım araştırmaya... Bu arada garson İngilizce bildiği için, kendisine içimi dökmek istedim. Gördü ağlamaklı halimi ve valizimin cafede kalacileceğini söyledi. Bu garsona ve cafede bir anda gözden kaybolmayacağına güvenmeli miydim, yoksa manzaraya ve de cebimde olmayan min. 300TL ‘ye veda mı etmeliydim? Bu ikilemde her zaman olduğu gibi insanlara güvenmeyi tercih ettim.

Sırt çantama birkaç parça eşya atıp, valizimi bıraktım cafenin en ulu orta köşesinde misafir olmaya... Plaja indiğimde halen kendime kızmakla meşguldüm ve üzerimdeki ölü toprağını ne bu yılın ilk denize girişi ne de güneşlenme atabildi. Bir kere içime o korku yerleşmişti: acaba tırmanabilecek miydim? Bu soru kafamı kemirmeye devam ediyordu. Böyle sefa olmaz dedim ve toparlandım. Tabi yine de Portovenere’nin merkezini gezmek için cevabı biraz bekletebilirdim.

Tabi ki önce bir dondurma almak, moral bulmak için yapılası en mantıklı şeydir. Sonrasında ise Portovenere sokakları beni büyülerken, moral düzeyimin artışına şahit olmaya başladım (Bu arada Liguria bölgesinde gezdiğim 6 kasabadan en iyi merkeze sahip olan kasaba Portovenere’dir desem kuşku götürmez). 

Tırmanışa geçtiğimde, moralimin dozu her adımda gördüğüm manzara karşısında yükselen bir trend yakaladı.

Yukarı varmam 40 dakikayı buldu. Bir madalya falan bekledim ama kimse büyük bir başarı sergilediğimi düşünmemişti:) Hemen 3 kişilik İtalyan bir grupla kaynaşıverdim, sonra aramıza bir de Arjantinli kız katıldı. O akşam yediğim yemekler mi desem, içtiğim şarap mı, ortamın otantikliği mi ya da manzara mı veya belki de sofradaki muhabbettendir kendimi çok ama çok şanslı hissettim. Güneşi orada batırmak, lezzetli ve bitmek bilmeyen bir akşam yemeği yemek, güzel insanlar tanımak paha biçilemezdi. Şiddetle tavsiyemdir, Portovenere’ye gidecekseniz mutlaka bu hostelde konaklayın. Hem akşam yemeği gerçekten çıktığınıza değecek hem de manzarası... 

Maalesef yaşadığım “ufak” aksaklıklardan dolayı Portovenere’nin tam karşısındaki Palmaria adasına geçemedim. Ancak hostelde tanıştığım insanlar adada mutlaka trekking yapmak gerektiğini söylediler. Ayrıca karşı kıyıdaki plajlar da çok ilgi çekiciydi. Artık bir dahaki sefere diyorum...