#het gebint

Het is ongelooflijk maar er blijft altijd wel wat achter in Het Gebint na een weekend van plezier met de familie of vriendengroep. Verzorgingsproducten zoals shampoo of conditioner zijn vrij normale 'achterblijvers'. Misschien zelfs wel met opzet laten staan? Maar die vieze sokken onder het bed of die opgepropte handdoek onder het kussen? En bij thuiskomst? Worden ze eigenlijk wel gemist?  De vergeten zak chips of nootjes  in een van de keukenkastjes ongetwijfeld niet maar zal een van de gasten op de weg terug naar huis misschien wel denken aan al die aangebroken etenswaren in de koelkast? Oeps vergeten.

Sommige dingen zijn echter zo belangrijk dat ze terug moeten naar de eigenaar. Zo blijft er zo nu en dan een oplader liggen van mobiel of iPod. Vaak al na enige uren wordt er gebeld of het 'kostbare kleinood' al gevonden is en of het mogelijk is het per omgaande post terug te sturen. Ook die lieve knuffel of dat mooie spelletje wordt opgestuurd of even apart gelegd om snel weer opgehaald te worden.

Ook al heb ik diverse bezoekers deze week en stel ik zoals altijd iedereen op zijn gemak en ontvang ik gastvrij, ik ben er toch niet helemaal bij.

Ik moet steeds maar aan afgelopen weekend denken. Steeds zie ik weer die speelse vormen. Steeds hoor ik weer die volle klanken en zie ik weer die krachtige presentatie. Ik ben verliefd, denk ik. Verliefd op Divina Close Harmony koor. En dan was dit alleen nog maar een repetitie weekend! Wat moet dat worden in juni als ze daadwerkelijk gaan optreden.

Ik ben in de wolken van deze dames en een heer en ik geloof dat het wederzijds is. Ze komen terug naar Het Gebint, naar mij, hebben ze gezegd! Volgend jaar, ik kan niet wachten. Mijn sfeer is helemaal wat ze willen, genoeg ruimte om bewegingen te oefenen,  de akoestiek is geweldig waardoor de stemmen mooi samenklinken en zelfs de oude piano heeft goed zijn best gedaan.  Zelf beschrijven ze zich als volgt:

Ze gelooft in de kracht van de muziek en de kracht van het beeld. Daarom is een optreden van Divina een ervaring die zowel het oog als het oor prikkelt. 

En dat kan ik, verliefd als ik ben, alleen maar beamen

De Muzen

Het mooie van Het Gebint zijn is wel de verscheidenheid aan gasten die ik mag ontvangen. Groot en klein, jong en oud, families of collega's; je kunt geen samenstelling bedenken of ik heb ze wel te gast gehad. Zowel vergaderingen en teamtrainingen vinden plaats binnen mijn muren maar ook familiebijeenkomsten en jaarlijkse vriendenuitjes. Zelfs 50 jarige bruiloften en verjaardagen worden hier gevierd.

Regelmatig heb ik ook talentvolle gasten die een van de muzen beoefenen; theatermakers, dansers, muzikanten. Soms komen ze bij mij slapen omdat ze voorstellingen geven in theater De Tamboer in Hoogeveen. Maar ook mag ik vaak genieten van het spel en dans omdat er druk wordt gerepeteerd. Laatst heb ik life kunnen genieten van de klanken van Johann Sebstian Bach's 'Johannes Passion'. Het was weliswaar nog maar een repetitie van Het Nieuw Groninger Bachkoor maar het klonk al veelbelovend. Bovenstaande video brengt u ook even in Het Gebint en bij de repetitie van dit koor die komende weekend gaan optreden in Zwolle en Groningen.

Het kost een paar centen maar dan heb je ook wat!! Kent u die uitdrukking?

Nou die uitdrukking geldt zeker voor mij. Drie jaar lang hebben mijn eigenaren en hun familieleden en vrienden gewerkt aan mijn metamorfose van koeienschuur tot Het Gebint. Weekenden, vrije dagen, feestdagen en zomervakanties zijn geïnvesteerd om mij om te toveren in dat wat ik nu ben; een huiselijke en toch zeer ruimtelijke plek waar jong en oud zich op zijn gemak voelt. Tenminste als ik alle over het algemeen lovende reacties in het gastenboek mag geloven.

Inmiddels is deze mega verbouwing alweer heel wat jaartjes geleden. Regelmatig heb ik wat onderhoud nodig, wat timmerwerk en een likje verf,  ik blijf natuurlijk in de kern ook een oude boerenschuur. Ik ben natuurlijk erg populair bij de spinnen, vooral in de herfst, dus moeten er vaker webben worden verwijderd vanuit de gebinten. Maar ook de vogels maken dankbaar gebruik van mijn hoekjes en gaatjes in de dakrand om hun nestjes te bouwen en hun kindertjes groot te brengen.

Het scheelde niet veel, moet ik eerlijk toegeven. De koude winternachten hier op het Drentse platteland hebben ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch een leidinkje laten bevriezen. Gewapend met warme lappen, een föhn, een trechter en een extra kacheltje hebben mijn beheerders nog net op tijd verder leed kunnen voorkomen. Het ging allemaal weer stromen, het water!

Maar echt voorbij die winter? Ik weet het niet. Misschien wel qua temperatuur maar voor de dieren in het 'wild'? Er is nog niet veel eten te vinden. De musjes vliegen opgewonden kwetterend mee naar het kippenhok wanneer de kippen gevoerd worden. Zij vermeerderen zich iedere dag. Vorige week was er ineens groot kabaal in het kippenren. Terwijl Peter en Minou bezig waren met een communicatie training voor baliemedewerkers die hun klantgerichtheid wilde ontwikkelen,voltrok er een drama in de achtertuin.

Een buizerd had zich door een gat in het gaas in de ren gestort, een kip uit elkaar gerukt en opgegeten.  Slechts heel veel veren en wat botten resteerde. De andere kippen zaten getraumatiseerd in hun nachthok en zijn daar de rest van de dag niet meer uit geweest. Tijdens een kleine pauze in de training werd het ontdekt door een van de deelnemers die even de tuin in gelopen was. Ze hoorde schil vogelgekrijs.