#heren1

Zaterdag 1 november was het dan eindelijk zover. De wedstrijd waar Heren 1 al jaren naar uit kijkt. Een uitwedstrijd voor de meesten, dus vooraf is er flink overlegd hoe we het vervoer zouden gaan regelen.

Waren het de twee debutanten die Condor wat verjonging brachten, bij Sarto bestond de voltallige selectie – op één na – uit vrij jonge spelers. Zaak om het koppie erbij te houden en onszelf geen fouten te permitteren. Met Jorrit Smits op de bank begon Heren 1 met Justin als middenaanvaller. Voor de rest klonk de opstelling van Heren 1 bekend: Gerben vervulde met verve – alhoewel hij er zelf anders over dacht – de rol van libero, Frank en Alex mochten de passer/lopers-posities bekleden, Jochem als middenman, Wout als spelverdeler en Jos als diagonaalspeler.

Wie zich afvraagt waar Pieter en Hans in dit verhaal blijven? Hans is zelf op zoek gegaan naar de Fontein en heeft Costa Rica uitgekozen om daar zijn zoektocht aan te vangen, terwijl Pieter in het mooie Andalusië probeert zijn jeugdigheid te hervinden. Een foto van een uitzinnige Pieter in het zwembad op het dak van zijn hotel zullen we de lezer besparen.

De eerste set vloog Heren 1 uit de startblokken. Alhoewel er soms wat scherpte ontbrak, vooral door zelf niet direct te scoren uit een aanval, stond de verdediging als een huis en dat resulteerde in een gestage uitbouw van de punten in deze set. Justin sloeg een aantal keer de bal tegen de kunststof vloer bij de tegenstander en hij bleef lang in de lucht zweven (een air-time waar zelfs Michael Jordan jaloers op kan zijn). Met 25-17 trok Condor aan het langste eind.

De tweede set toonde een soortgelijk spelverloop. De 25-16 setwinst die hieruit voortvloeide bracht in de derde set een wijziging tot stand in de opstelling. Jorrit kwam in de ploeg voor Jos. Zo debuteerden maar liefst twee jongens uit eigen kweek in één wedstrijd. Lang geleden dat dit gebeurd was.

Bracht in de eerste twee sets de geslepenheid van de oudere heren nog uitkomst, in de derde set trad het conditionele verval in. In dit geval werd dat verval vooral vertaald naar het niet tijdig duiken naar de grond waardoor Sarto warempel aan het einde van de set met 22-25 toch nog houvast had om de wedstrijd naar hun hand te kunnen zetten. Jochem Vloemans, die het klappen van de zweep kent, meldde tijdens verschillende time-outs dat we de koppen erbij moesten houden. Hij wist anders wel waar deze wedstrijd op uit zou lopen: (gezichts)verlies! En dat tegen zijn oude volleybalvereniging. Dat konden we niet laten gebeuren.

Helaas deed de peptalk Heren 1 in de vierde set geen goed. Het leek wel of de waterput droog lag en de zoektocht naar die fontein ten einde was. Jos nam aan het einde van de set de plaats over van Jorrit, die geen onverdienstelijk debuut maakte. Het mocht allemaal niet baten; Heren 1 liet zich in de luren leggen en de Kaatsheuvelse mannen kregen met 17-25 klop in de vierde set.

Gelukkig  is daar sinds een aantal jaar die vijfde set. De set waarin de mannen nog van de jongetjes gescheiden kunnen worden. Hoewel bij het wisselen van kant in deze set het voordeel voor Condor 8-5 bedroeg, waren we er nog niet gerust op. Toch werd de overwinning op karakter binnengesleept en ik hoop dat dat grotendeels ligt aan de grootste supporter van Heren 1 dit seizoen. De vitale zeventigplusser Frans Elshout, die steeds weer laat zien dat leeftijd slechts een getal is en waaraan wij, slappe sportieve ellendelingen af en toe, ons aan op kunnen trekken.

Bedankt voor je support Frans! Een gedeelde derde plaats in de stand valt ons nu ten deel.

(3-2; 25-17, 25-16, 22-25, 17-25, 15-12)

Komende donderdag speelt Heren 1 uit in Udenhout tegen Udenhout 2. Wie weet lonkt de koppositie.

Het rivierengebied. Normaliter een regio waar wij, Heren 1, ons als een vis in het water voelen. Angst voor koudwatervrees hebben wij niet. Maar als de woorden ‘WHV- uit’ door De Werft spookt, dan weet Heren 1 van gekkigheid niet wat ze daarmee moet. De Schildkamp, thuisbasis van de club uit Asperen, is een veredelde boerenschuur waar de vloer niet om over naar huis te schrijven is. Maar daar moesten we het afgelopen zaterdag wel mee doen....

Goed, de tegenstander van dienst was dus WHV 2. Het Gelderse team staat één-na-laatste, maar dat zegt dit seizoen helemaal niets. De heren van Condor winnen namelijk van superieure teams en verliezen zo af en toe van mindere goden. Eerder dit seizoen won Heren 1 ternauwernood met 3-2 van WHV 2, dus zaak was om hier een iets mooiere overwinning van proberen te maken. Heren 1 doet het voor een promovendus gewoon goed; de middenmoot is dit seizoen de veilige haven voor de Kaatsheuvelse mannen en dat staat ze goed.

Na het superresultaat tegen Nuvo’68 1 uit Nuenen een week eerder (3-1 thuiswinst) – zonder skiënde Hans en ‘Viking Run’ Jos – waren beide heren nu wel aanwezig om Heren 1 weer compleet te maken. Ook Gerben, die tegen Nuvo na langdurig blessureleed weer als libero debuteerde, kon voor de volle honderd procent ingezet worden. Volle oorlogssterkte dus en WHV, in de vorm van Hansje Brinker (die van het vingertje in de dijk), kon zijn borst nat maken.

Met Alex en Frank de eerste set op de bank, wist Heren 1 zich in het begin van de set maar moeizaam te ontworstelen aan het vertragende spel van WHV.  Toch wist Condor niet door te drukken. Pas halverwege de set wisten de heren het spel te bepalen en hielden dat vol: 16-25 setwinst.

De tweede set vertoonde eenzelfde spelbeeld als de vorige. En over ‘borst nat maken’ gesproken… Hans maakte een mooie move door een bal die uitvloog via de zijkant nog lichtjes te toucheren met zijn borst. Mooie actie van onze skiheld! Het was weer niet best wat Condor in het begin van de tweede set liet zien. Allerlei persoonlijke foutjes in het begin lieten zien dat het maar goed is dat het einde van het seizoen nadert en dat Heren 1 zich al veilig gespeeld heeft. Toch trokken de lange mannen uit de Kets de set met 16-25 naar zich toe.

In de derde set braken de dijken door. De koppies stonden strak van hernieuwde toverdrank in de bidons en alles leek ineens te kloppen. Aanval na aanval werd schitterend afgemaakt en er waren warempel servicebeurten van minimaal acht directe punten zichtbaar! Condor voelde zich even de koning te rijk en dacht dat het over water kon lopen…

Helaas is daar dit seizoen altijd de vloek van de vierde set. Iedere wedstrijd die we dit seizoen met 4-0 konden winnen, eindigde steevast in een laatste set die als water door onze vingers glipte. Zo ook de vierde set van deze wedstrijd. Een geïmproviseerde opstelling leek eerst nog bestendig te zijn tegen het WHV-spelletje, maar met 25-20 moesten wij met lede ogen toezien hoe de mannen uit Asperen ons versloegen. Het leek deze set vooral dat we water naar de zee aan het dragen waren… Komend weekend vindt de laatste wedstrijd van het seizoen plaats tegen de studenten van Hajraa. Hopelijk richten we ons dan op. Zij bezorgen ons – na een mailcorrespondentie waarin Hajraa ons kratten bier in het vooruitzicht stelde als we zouden winnen van Nuvo’68 1 – gerstenat en wij… wij bezorgen ze in De Werft hun Waterloo!

Pingpongdiplomatie