Furia, Guido

Tak to śmiesznie obrodziło Furią w tym roku, że najpierw w październiku specyficzny, rejestrowany na żywo minialbum Guido, a miesiąc później pełnoprawny krążek, o którym wspominam poniżej.

Straaaaasznie pokręcone są te kompozycje, Nihil momentami odjechał już totalnie... no ale to ciągle bardzo dobra i bardzo mroczna nuta. Tag, wiem, że jakaś łączka, że jakiś lew albinos, że pewnie heheszki... no ale nie. Kawał głębokiej, skomplikowanej muzyki, która wchłania bez cienia litości.

Guido by FURIA

Furia, Księżyc milczy luty

Absolutnie genialny album. Gdy pisałem, że w okołoblackowych klimatach z Furią praktycznie nikt na świecie nie może się mierzyć, to miałem na myśli właśnie takie kompozycje. Rzeczonego blacku całkiem tu sporo, ale jednak zdecydowanie górę biorą obłąkane eksperymenty dźwiękowe. I rozwiązania aranżacyjne, o których nikt normalny by nie pomyślał. Ale to przecież nie ma być normalna muzyka. Tak trzymać.

Księżyc milczy luty by FURIA

Helroth, I, Pagan

Pisałem już, że mi się podoba to, co stworzyli warszawscy paganfolkowcy, a skoro lądują w tym jakże elitarnym zestawieniu, to raczej opinię podtrzymuję ;) Konkretny metal z elementami folku, nie na odwrót. Cała płytka jest na Spoti, więc koniecznie dajcie jej szansę, bo poniższy utwór zdradza może 30% tego, co oferuje sobą Helroth.

Urfaust, Empty Space Meditation

No i na zakończenie w mojej opinii jeden z albumów roku. Dawno nie słyszałem tak poruszającej muzyki, a etykietka “atmospheric black” stanowczo nie oddaje sprawiedliwości. Mnóstwo tu ambientu, sporo partii zahaczających o doom. No i ten niebywały klimat, te melodie, te rozdzierające na strzępy wokale. Proszę słuchać w całości i z czcią nabożną. Dziękuję za uwagę.

Empty Space Meditation by Urfaust