#helend

Goudsbloem bodycrème Goudsbloemen zijn ideaal voor de verzorging van een gevoelige, droge en vermoeide huid, met kalmerende en herstellende eigenschappen. >> https://bit.ly/38cWDQf 💛 Probeer Body Cream, met BIO goudsbloemen, Life Care® met verzachtend effect. 😊 Helpt de huid haar natuurlijke soepelheid terug te krijgen, waardoor ze een fluweelzachte en gezonde uitstraling krijgt. Je kunt het tot…

Hier dan mijn allereerste blog! Ik ben Daniëlle Tamara, 47 jaar en ik woon in Den Helder. Ik ben een Hoog Sensitieve No-nonse “omama”. Moeder van 5 (ja VIJF) waar ik ontzettend trots op ben en sinds december 2018 ben ik oma van een fantastisch klein mannetje. Ik ben getrouwd met Robert, marineman. Ik ben stiefmoeder geweest van 2 inmiddels jong volwassen mannen. Daarnaast heb ik van mijn hobby (lees: passie) mijn werk gemaakt, ik heb een massagepraktijk, waar ik mijn ziel en zaligheid in kan stoppen. Mensen voelen mijn sensitiviteit, mijn kracht en bezieling zodra ze op mijn tafel liggen. Dat is mooi. Dat is wat ik bieden kan en wil. Na deze korte eerste kennismaking wil ik terug naar mijn titel, we gaan naar  HET LICHT....

Mijn hele leven had ik het gevoel dat ik iets miste, aansluiting bij leeftijdgenoten, of bij de maatschappij in het algemeen. Terwijl ook al even lang mensen mij zien als sociaal-vaardig, empathisch gezelschapsdier.... En dat ben ik ook. Maar toch leef ik een sociaal beperkt leven. Ik noem het sociaal beperkt, terwijl voor veel mensen het eerder gezien wordt als ‘sociaal arm’ Maar dat klinkt zo zielig?! En is ook niet waar. Ik hou van mensen. JA! maar het liefst 1 op 1. Mensen zien mijn levenslust, noemen me soms “Force of Nature” maar toch is depressiviteit en chronische moeheid mij niet vreemd.... Er waren zo veel vragen: wie ben ik?wat? hoe? waarom? Waarom kan ik niet genieten van een druk feest? wat maakt mij zo onrustig? waarom kan ik dingen soms voorvoelen? Waarom voel ik mij zo onbegrepen? Waarom voel ik mij geestelijk zo eenzaam? Waarom ben ik anders... waarom ben ik anders??? en WAT kan ik er aan doen om hetzelfde te denken en te voelen als alle mensen om mij heen? Nou daar gaan we:

NIETS!!!  en daar komt het licht dan....

Na een hele lange zoektocht naar vooral mezelf, soms met hulp, viel daar ooit de term Hoog Sensitiviteit. En de eerste psychologe die ik daar jaren geleden eens naar vroeg, wilde er nog niet aan. Maar inmiddels is het wetenschappelijk bewezen dat ongeveer 1 op de 5 mensen een anders werkend zenuwstelsel heeft, waardoor de wens om te zijn zoals de andere 4 van de 5 domweg niet haalbaar is. En dan vallen er plots zoveel stukjes op hun plaats... Zowel op persoonlijk vlak als op het werkvlak. Nu ik zo dicht bij mezelf ben gekomen, speelde er vooral nog de onrust van een stukje leegte in mijn werk. Ja, ik ben een meer dan fantastische masseuse (zegt men) dat is niet om nu hoog van de toren te blazen, maar eigenlijk is het  gewoon “vals spelen “ he? Als je weet dat je intuïtie en je gevoel zo sterk ontwikkeld zijn , is het eigenlijk een appeltje-eitje om daarmee contact te maken met een ander mens, niet hallo-dag-hoe gaat het-contact, maar het echte ECHTE diepe contact. met een ander persoon, die zich overgeeft en openstelt voor jou. Die je laat voelen wat zijn of haar noden of behoeftes  zijn, wat er diep van binnen speelt... Begrijp je dat het voor mij een ontzettend dankbare ervaring is als ik iemand op mijn massagetafel heb? Dat het me ontroerd? En vanuit dat oogpunt heb ik jarenlang nagedacht over wat ik nog meer zou willen en vooral kunnen doen om deze wereld een beetje mooier te maken, meer bekendheid te geven aan het feit dat wij niet allemaal hetzelfde zijn, maar waar ook voor de ‘zachtere soort’ (dit is beslist niet een juiste of volwaardige betiteling, maar ik moet ook voor de toekomstige blogs nog iets hebben om uit te leggen..) plek is. Zodat het leven voor iedereen leefbaar en het liefst uitzonderlijk mooi is! 

Inmiddels zijn er naast mijzelf nog 2 HSPtjes in mijn “inner circle”;  mijn jongste dochter (9)  en mijn kleinzoon (1.5) Deze twee heel bijzondere, gevoelige mooie mensjes zijn de laatste inspiratie die ik nodig had om te zien waar mijn toekomst ligt!  Ik wil helpen, coachen, begeleiden. Steunen. Al wat ik nu doe als mensen op mijn tafel liggen, maar meer. dieper. intenser. Mensen helpen zichzelf te vinden. En ze helpen daar vooral te blijven. Leven vanuit jezelf geeft je een kracht die zo overweldigend is. Dat gun je toch iedereen? Ik weet wat ik wil, nu weet ik ook hoe ik er ga komen en waar ik het voor doe....

Inmiddels zijn de plannen voor een verbreding van mijn praktijk in volle gang en ben ik bezig aan de opleiding tot Creatief Therapeut. Schrijven , tekenen, schilderen, heeft bij mij altijd helend gewerkt en nu leer ik zelf hoe ik mensen kan helpen om door middel van Helend Kunstzinnig bezig zijn, Intuitief creatief zeg maar, meer inzicht te krijgen in zichzelf, innerlijke pijn of fysieke pijn op te lossen en hun kracht te vinden in hun Sensitiviteit....

Wordt vervolgd.....!

Hij, een knulletje van zo’n acht jaar oud, had een tekening gemaakt, en ze lachten hem uit, de juf, de kinderen. De schrijfster Nelleke de Boorder zag dat en het verhaal werd geboren. Ze ging een boek schrijven over een beroemd persoon die, voor hij beroemd werd, ook niet gewaardeerd werd. Zo ontstond een helend(!) verhaal op rijm met de boodschap: Als je ergens voor gaat, hou vol, wat anderen er ook van vinden. Het verhaal loopt op rolletjes. Je moet het misschien gaan voorlezen om erachter te komen, hoe geweldig lekker het loopt. Haar partner Dick Matena tekende erbij. Het is een boek geworden waarin de tekeningen en het verhaal op rijm naadloos bij elkaar passen. Ik denk dat kinderen zin krijgen om te gaan tekenen, én om naar het museum te gaan. Het wordt zo heel erg aantrekkelijk gemaakt! Het boek vertelt over hoe arm van Gogh was, hoe miskend, en hoe verdrietig hij daarvan werd, en dat je dat ook in zijn eerste schilderijen kunt zien.

(En wat kan die Dick Matena tekenen, zeg. Dick is striptekenaar, heeft ook literatuur in stripvorm gecreëerd, bijvoorbeeld ‘Kees de jongen’ , een kunstwerk!)

Ga het boek voorlezen, laat je kind veel ontdekken van de schilderijen van Vincent van Gogh, én er misschien wel achter komen, dat er een groot kunstenaar in zichzelf schuilt.

Dat is wel heel knap van zo’n jonge schrijfster, Rebekka Strijbis: Ik ben vanaf de eerste bladzijde gevangen in het boek. Het verhaal begint in de trein, en het is direct al de prangende vraag waar de reis, en het verhaal naartoe gaat. De hoofdpersoon, Tess, heeft al veel meegemaakt in haar leventje, en als ze bij haar oma gaat logeren, is de ellende nog niet over. Je adem stokt in je keel bij het lezen van het verhaal, maar de schrijfster beheerst de kunst om steeds lichtpuntjes te creëren. Je blijft hopen, ondanks de spanning. Ik denk dat de rest voor Tess helend geweest is. Als zij aan het einde van het verhaal weer in de trein zit, is ze veel wijzer en blijer en meer verwachtingsvol. Dat ben ik ook. En ik zie vooral ook uit naar de andere boeken die Rebekka zeker zal gaan schrijven!