"Gidenlerden, kalanlardan

Gevgev #8: Hedonutopia - Yarı Cennet(Müzik Albümü)

Yine fazlasıyla eski, bir o kadar da uzun bir yazı ile karşı karşıyayız. Verdiğim puan vs. aynı, ve metin sırf albümün kendisinden değil, Hedonutopia’nın genel işlerini konu alıyor.

Önceden uyarayım, okudukça "Ne anlatıyo bu?" diyeceksiniz belki, ama bu ekibi ve yaptıkları işleri kelimelere dökmek cidden kolay değil. Dinlemek lazım, kulak vermeden olacak şey değil.

Türkiye'nin koşullarını az çok bilirsiniz, önceden bi yıldız değilseniz sonradan parlamanız falan zor şeyler. Bu adamlar, uzun süredir müzikle uğraşıyor da olsalar, piyasada biraz yeniler esasında(artık değiller), ve bu koşullara rağmen çok alışılmadık işler peşindeler. Deneysellik hat safhada. Ancak bu adamlar benim ilgimi fazlasıyla çekmeyi başardılar. Öyle ki duyduğum hafta, üç albümlük minik diskografilerini bitirdim. (Yazıyı yazdıktan çok sonra Arzu Ütopyası çıktı, onu da hemen bitirdim ve çok sevdim.)

Kısaca liriklere değinmek isterim, ancak Vegeta bunu benim yerime zaten yapmış: "He is speaking the language of gods." diyerek. Kısa ve müzikal ağırlığı bozmayacak şekilde, biraz da kendince manidar yazılmış sözler, tek başınıza anlam çıkarmaya çalışmayın, yardım alın bi' yeriniz incinmesin.

Röportajlarında da belirtiyorlar ki, bu deneyselliğin hatsafhada olduğu, hiçbir janraya, yahut kalıba tam anlamıyla sığmayan bu müziğin, köy muhtarının da, bir stüdyo sahibinin de, bir ressamın da, bir iş adamının da arkada çalan radyonun kanalını değiştirmeyeceği, herkesin seveceği bir tatta var etmek istiyorlar. Bana kalırsa bu amaçlarına büyük ölçüde ulaşmışlar. Deneysellik bu raddedeyken dahi öyle bir tat yakalamışlar ki, bir yandan uzayda keşif aşkıyla süzülürken, öte yandan o alıştığınız sıcacık yuvanızda hissediyorsunuz kendinizi. 

Enstrümantal manada o kadar eşsizler ki anlatamam. Daha önce böyle bir şey dinlediğinizi hiç zannetmiyorum. Hatta böyle bir albümü daha önce hayal bile etmediniz. Her parçanın kendi içinde müthiş dalgalanmaları mevcut. İstenilen havaya cuk diye oturan, muazzam rifflerini ara ara kullanıp, ara ara kesişleri dinleyiciyi kendinden geçiriyor. Albüm aynı zamanda tam kararında ve ustaca bir synth performansı barındırıyor. Bazı parçalarda orta-düşük tempoda başlayıp, yolu yarılayınca ufaktan coşku başlıyorken, bazıları olduğu gibi alıyor başını gidiyor. Ancak asıl son parça olan Kör Baykuş'a, tıpkı bir önceki albümleri Ucube Dizayn'daki Sar gibi tam anlamıyla bir progresiflik katmaya özen göstermişler. Bu bahsettiğim albüm kapanışı parçalar aynı zamanda kısmen ambiyans müziği kategorisine de girebilecek eserler bana kalırsa.

Fırat'ın ve Gülden'in vokali, tiz notalardan, hafif reverb vb. efektlerle birlikte çok kaliteli ve başarılılar. Sözlere parçalarında ne kadar az yer verseler dahi kendilerini o muazzam enstrümantal şölenin içerisinden kendilerini belli etmeyi, ve aynı zamanda o şölenin içine muazzam entegre olmayı başarmışlar. Yaptıkları bu Astral Şölen'i özetlemek gerekirse, deneyselliğin farklı bir seviyeye ulaştığı bu vaziyette, her dinleyenin seveceği, ancak neresinden tutsan benzerini bulamayacağınız, yepyeni bir tat ortaya sunuyorlar. Muazzam synth performanslarının yanı sıra, her açıdan mükemmel bir uyum ve denge sağlarken, ellerindeki her şeyi olabilecek en mükemmel seviyede kullanmaya çalışmışlar, bana kalırsa da gayet başarılı olmuşlar. Umarım diskografileri zamanla iyice genişler, ve hep böyle kaliteli, sıradışı işlere imza atarlar.

Puanım: 9/10