#hasz

screen 9

[Camille Pissarro, Alfred Sisley - zadanie Renoir - of klasy 6 przeisz] Bogini Wenus - kochanka - Namalował swoją kochankę jao boginię Wenus. W pościeli, realistycznie, o ciele pozbawionym idealizacji, wyzywająco patrzy na widza. Razi zbyt ostry kontrast jasnego ciała i ciemnego tła. Uważano, że wzrok jest wyzywający, wprost na widza. Pojawia się postać czarnej kobiety i czarnego kota. Młodzi malarze widzą reakcje przeciwko przyjętym regułom. Od tego momentu Manet zostaje przywódcą młodych malarzy lmao Rozstrzelanie cesarza Maksymiliana - Nawiązanie do rozstrzelania powstańców madryckich Goyi. Wybiera moment przed strzałem, Manet pokazuje moment oddania strzału. Uchwycił moment zawieszenia czasu co sugerują statycznie ujętne postaci. Manet przyjmuje postawę obojętną, nie angażuje się, śmierć uchwycona jest w sposób opanowany, wyzbyta dramatu, żołnierz po prawej ładuje broń. Balkon - temat rodzajowy. Przedstawia fragment kamienicy. Kompozycję ogranicza motyw balkonu, kompozycja fragmentaryczna. Dwie kobiety i mężczyzna - siedząca kobieta to malarka Berta Morisone. Postacie na 1wszym planie są wyraźne, w głębi artysta wykorzystuje efekt braku ostrości i rozmycia detali. Nana - tytuł obrazu koresponduje z powieścią o tym samym tytule. Kompozycja wydaje się starannie przygotowana, zamknięta, co nie jest prawdą, bo po prawej stronie widać wykadrowaną postać mężczyzny. Maluje także tematy z życia współczesnego mieszczaństwa, np. przedstawia wnętrza kawiarni, mieszczaństwa. Bar Folies Bergere - temat wnętrza restauracji, na pierwszym planie widać barmankę za barem. Za nią w lustrze na ścianie widać odbijające się postaci. To odbicie sugeruje ruch, gwar, żywiołowa atmosfera. Postać barmanki ujęta statycznie, na kontuarze butelki, przedmioty te tworzą postać martwej natury i nadają statyczny charakter ujęciu. Monet wprowadza postać mężczyzny stojącego przed dziewczyną. Jest pewne przekłamanie w odbiciu, bo mężczyzna i kobieta w lustrze widoczni są z prawego boku. Twarz dziewczyny mimo bogactwa i radosnej atmosfery, barmanka jest zagubiona we własnych myślach. To pokazuje, że Manet był dobrym psychologiem. Koncert w Tuileries - Przy pałacu odbywały się co tydzień koncerty na otwartej przestrzeni, gdzie przychodzili mieszkańcy miasta i uczestniczyli w tym wydarzeniu. Scena zbiorowa, uchwycił atmosferę swobodnego spędzania czasu na tle przyrody. Wprowadza w obrazie współczesne postaci np.  Bodlera czy Maneta. Wykorzystuje ruch manekinowy. Wykorzystuje także efekt braku ostrości, odrzuca technikę akademicką starannego wykończenia, twarze z bliska są niewyraźne, podobieństwo widać dopiero z pewnej odległości. Portret Emila Zoli - przedstawia Zolę na tle portretów, trzymającego książkę. Ikonografia przypomina przedstawianie ewangelistów w sztuce średniowiecznej. Nie interesowała go technika pejzażowa, ale później ulega zaproszeniu i wyjeżdża do Argenteuil. Rozjaśnia się jego gama barw, zaczyna malować w tonacji jasnej z wyraźnymi akcentami błękitów i żółcieni. Zmienia się faktura, pojawiają się szybkie uderzenia pędzla. Argenteuil - marynarz i dziewczyna, naturalnie uchwyceni na tle wody. W głębi na odległym brzegu widać fragment miasteczka i komin fabryczny, który odbija się w wodzie. Podkreśla oś symetrii obrazu, kompozycji. W łodzi - scena rodzajowa, fragmentarycznie kadrowana. Widać wycinek pewnej całości, zapewne zainspirowane przypadkowością fotografii. Claude Monet malujący na łodzi w Argenteuil. EDGAR DEGAS muffled screaming not him Kształci się w tradycjach klasycznych. Jego nauczyciel uczył się i Ęgra dunno, przekazując mu zamiłowanie do szczegółów i precyzji. Początkowo studiuje prawo, potem rzuca studia żeby zająć się malarstwem. Niezależny ekonomicznie, dużo podróżuje, ma liczne zainteresowania. Fascynuje go muzyka, balet, wyścigi konne, cyrk. Związuje się z grupą impresjonistów, chociaż nie wszystkie poglądy popiera. Wkłada wiele wysiłku w organizowanie wspólnych wystaw. Spora część obrazów to obrazy historyczne, utrzymate w rygorach klasycznych. Potem maluje portrety, maluje również portrety zbiorowe. Portret rodziny Bellellich - przedstawia własną rodzinę, malując postaci uchwycił atmosferę wewnętrznych kłótni, sporów, nastrój podkreślają chłodne kolory, wystrój wnętrza. Widać nawiązanie do malarstw holederskich. Kantor bawełny w Nowym Orleanie - niektóre postaci to również portrety rzeczywistych osób. Zwraca uwagę uchwycenie atmosfery pracy, swobody w zachowaniu. Mocny kontrast bieli bawełny i czerni garniturów. Ulubione motywy Degasa to sceny z opery, wyścigi konne. Orkiestra opery paryskiej - przedstawia scenę widzianą z loży. Na pierwszym planie postaci muzyków, tworzy portret zbiorowy. Głowy zostały obcięte krawędzią płótna. Pojawia się nowy sposób komponowania, fragmentaryczność. Pod wpływem grafiki japońskiej przedstawia ukośne przestrzenie wypełnione ruchem. Fascynuje go analiza sztucznego światła i ruchu. Wprowadza czerń, szarość, barwy ziemiste. Próby uchwytywania baletnic. Sorry dude. Have a special star. Próba baletu w sali opery paryskiej - wielokrotnie podobny motyw ćwiczenia przed baletmistrzem. Bez końca powtarzające się ruchy i układy, pokazuje dziewczęta znużone i zmęczone. Atmosfera znużenia i zmęczenia zostaje podreślona wielkim, pustym wnętrzem. Kilka obrazów zatytułowana jest szkoła tańca. Pod koniec życia powoli traci wzrok. Zaczyna rysować pastelami. Błękitne tancerki - przykład pracy w pastelach. Kłaniając się Prima Ballerina - postać pięknie ubrana kłania się przed publicznością. Prima Ballerina na scenie - odrealnione rysy twarzy wynikają ze świateł scenicznych. Wyścigi konne wracają w obrazach i nie interesuje go wyścig ale momenty przed. Przed wyścigiem - kominy fabryczne w głębi, atmosfera swobodnego wypoczynku Jeźdźcy przed trybunami -  publiczność uchwycona szkicowo. Powraacają wysmukłe kominy fabryczne Przed wyścigiem Prasowaczki - czasami jedna, czasami dwie. Postaci znużone, trochę smutne. Czasem zwraca uwagę na samą twarz, którą chce dokończyć, reszta szkicowa. U modystki - kobieta wykonująca kapelusze. Absynt - pojedyńczy obraz. Porusza temat społeczny, w tym czasie uważano, że absynt jest lekkim alkoholem dla kobiet i nie uzależnia. We wnętrzu baru przedstawia kobietę i mężczyznę o zaniedbanym wyglądzie. Nic ich nie łączy, są zamknięci w sobie i skupieni. Ich twarze wyrażają beznadziejność, problemy wewnętrzne. Linie kompozycyjne wybiegają poza płótno, ziemnisty koloryt, sprawia wrażenie chłodu, wyobcowania. Kobiety przy toalecie - postaci kobiet myjące się, rozczesujące włosy, wychodzące z kąpieli. Naturalność, wrażenie podglądania. Panna Lala w cyrku Fernando - inspirowany fotografią. Plasa de Concort - przesunięcie kompozycji. Oprócz tego, że malował to także na jednej z wystaw przedstawił rzeźbę - 14letnią tancerkę z wosku, potem odlana w brązie. Ubrana w autentyczną, jedwabną sukienkę i prawdziwe włosy wtf. Spowodowało ostrą krytykę, protesty. Degas już nigdy więcej nie odważył się pokazać swoich rzeźb. Po jego śmierci znaleziono w jego pracowni rzeźby. Tancerka oglądająca stopę Wielka arabeska Rzeźbił też postaci koni. CLAUDE MONET Dzieciństwo i młodość spędził w Hawrze, wcześniej spotkał się z Eugeniuszem Boudinem, który nakłania go to wyjazdu na studia do Paryża. Moneta nie interesowała sztuka tradycyjna, zawsze skupiał się na pejzażu. W Paryżu chętnie uczęszcza do kawiarni, przysłuchuje się dyskusjom o sztuce ale nie będzie teoretyzował. W malarstwie opiera się na instynkcie, który z czasem się wyostrza. Często wyjeżdża na plenery do Normadii, Katru. Ostatecznie zamieszka w Aurhfsdrehbs. PYTANIE OD POCZĄTKU IMPRESJONIZMU BEZ AKADEMIZMU egzamin dyplomowy OPIS I ANALIZA KRYTYCZNA DZIEŁA SZTUKI PREZENTACJA I ANALIZA WYBRANYCH PRZEZ UCZNIA WSPÓŁCZESNYCH WYDARZEŃ ARTYSTYCZNYCH WIEDZA Z HASZU DZIEDZINY ZWIĄZANEJ ZE SPECJALNOŚCIĄ ZE SZCZEGÓLNYM UWZGLĘDNIENIEM ZAKRESU SPECJALIZACJI W kontakcie z naturą powstaje własny program Moneta. W malarstwie wygląd przedmiotu zależy od pory dnia, oświetlenia. Początkowo wysyła obrazy na salon i są one przyjmowane przychylnie, ale w 1867r. jury odrzuca 'Kobiety w Ogrodzie', obraz z którym Monet wiązał duże nadzieje. Wprowadza mocne żółte światło słoneczne przechodzące między drzewami, błękit, nawet cienie są modelowane na błękitno. Wrażenie, Wschód Słońca - przedstawia wschód słońca w Chabrze. Na odległym planie statki, port w Chabrze, oranżowa kula słońca rzuca mocne cienie na wodę. Obraz malowany swobodnie, inaczej niż obowiązująca praktyka. Powracają widoki Paryża. Bulwar Kapucynów - maluje szeroki bulwar paryski, widziany z góry -  kompozycja ptasia. Ulica widziana jest z okien, kilkakrotkie wraca do tego samego ujęcia - ulica wypełniona postaciami. Interesuje go pewna wrażeniowość. Widok dworca Sait-Lazar - maluje w Paryżu, cykl widoków. Wielokrotnie powraca, często tam malował więc stał się tam znany, czasami dyżurni opóźniali pociągi aby mógł dokończyć. Różną się oświetleniem, nastrojem - sala dworcowa wypełniona dymem, między którymi wpada mocne światło, dematerializując kształty. Inna temperatura i kąt sprawia, że dym staje się ciężki a atmosfera nużąca. Widok pozbawiony słońca z dużą ilością szarości wydaje się przytłaczający. Będzie powracał do widoków miejskich tworząc cykle obrazów. Cykle Katedr w Rouen - widoczna niemal z tego samego punktu pod tym samym kątem, ale wygląda inaczej ze względu na oświetlenie, pory roku, etc. Powstają również cykle 'Widoki Londynu' albo 'Widoki Wenecji' Cykl stogów siana - poszukuje zmiany, różnorodności zależnej od warunków pogody. Powstaje cykl 'Topole'. Gdy Monet opuści Paryż  osiądzie w Argenteuil, najchętniej będzie malował pejzaże wodne, widoki wsi, natury. Z pojedyńczych, nie tworzących cyklu można wymienić Pole Maków, Maki w pobliżu Argenteuil [arżantei], Port w Argenteuil, Pływająca Pracownia, Taras w Sainte Adresse. Spędza życie w Giverny, gdzie tworzy ostatni cykl - Cykl Nenufary. Widoki wody, roślinności wodnej, lili wodnych. Kształty rozpoznawalne, rzeczowe, jeden z najbardziej rozpoznawanych to "Japoński Mostek". Z czasem natura będzie odrealniona, jego ostatnie dzieła ocierają się o granice abstrakcji. Umiera w Giverny, niektóre prace niszczy przed smiercią. Renua, Pizzarro etc. <- zadanie heyo Klasycyzm, romantyzm, realizm, impresjonizm - slajdy 5.11.15. POST - IMPRESJONIZM Faza następująca po impresjoniźmie. Na post-impresjonizm składa się: Neoimpresjonizm WCHODZI W SKŁAD POST-IMPRESJONIZMU: - Vincent van Gogh -Paul Gauguin -Paul Cezanne -Henri de Toulouse - Lautrec. Neoimpresjonizm - jedyny kierunek spójny, jaki wykształcił się po impresjoniźmie i został oparty na osiągnięciach impresjonizmu. Zainicjował go Georges Seurat w 1884r. malując obraz "Kąpiel w Asnieres". Starannie przygotowuje się do tego obrazu, maluje liczne studia przygotowawcze o czysto impresjonistycznej technice malowania. Przechodząc na pełny format dąży do harmonii, zwięzłości. Obraz jest zaprezentowany na Salonie Niezależnych w 1884r., gdzie poznaje Paula Signaca i zaczną ze sobą współpracować. Obaj studiują nowoczesne teorie o barwach, analizę światła, prawo kontrastu, interesują się zagadnieniami geometrii i stereometrii, działania barw i układów przestrzennych na psychikę człowieka. Jedną z cech neoimpr. będzie potrzeba naukowej ścisłości oraz poszukiwanie rygorystycznej metody malowania. Założenia nowego kierunku zostały opublikowanie w broszuże napisanej przez Signaca, zatytuowanej "Od Eugeniusza Delacroix do neoimpresjonizmu". Program mówił, że pierwszą  decyzją malarza ma być decyzja jaką kompozycję zastosować, jakie kolory użyć w obrazie. Kładąc kolor Seurat określał kolory lokalne przedmiotów, drugą fazą było akromatyzowanie koloru lokalnego, mianowicie drobnymi plamkami czystych barw malarz wykazywał intensywność światła na przedmiocie. Paleta neoimpresjonistów podobnie jak impresjonistów składała się wyłącznie z czystych barw, malarze odrzucają mieszanie barw na palecie z wyjątkiem mieszania barw sąsiadujących ze sobą barw kryzmatycznych. Zastosowana barwa miała dopomóc w osiągnięciu ostatecznego rezultatu - maximum światła barwności i harmonii. Środkiem wyrazu był pointylizm czyli punktowanie. Płótno pokrywają drobnymi dotknięciami pędzla położonymi obok siebie, co daje wibrującą powierzchnię obrazu. Taka technika malowania miała zobiektywizować fakturę i zatrzeć indywidualizm artysty, przy czym plamka musiała być proporcjonalna do powierzchni płótna. Malarze prowadzą badania w jaki sposób środki malarskie oddziałowują na psychikę widza. Dla wyrażenia spokoju główne linie będa poziome, dla wyrażenia radości - wznoszące się, dla smutku - opadające. Z grą linii zwiazana była gra barw. Uważali, że neoimpr. jest logiczną ekspansją impresj., chcą jedynie uściślić założenia programowe. Imresjonizm pozostawiał oku widza pewne rozwiązania, neoimpresj. postanowił pokazać oku widza jak ono widzi. Grupa uczestniczy w ostatniej wystawie impresj. w 1886r. O ile impresj. był kierunkiem uznanym, tak neoimpr. wzbudza krytykę. "Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte - w chuj szkiców przygotowawczych. Postacie oddane oszczędnie w sposób zwięzły, surowy, siedzą pod kątem prostym, poziomo leżą lub pionowo stoją. Atmosfera przejrzysta dziwnie rozedrgana, silne wrażenie wieloplanowości, głębokiej przestrzeni. Efekt trwania ponadczasowości wewnętrznej harmonii. Z postaci oddalone zostało życie, zostały ubrane w sztywne zasady geometrii. W obrazach neoimpr. obserwacja prowadzi do tego, co stałe, niezmienne, odnajdywanie zjawisk podobnych. Malują obrazy współczesne. Modelki - z "niedzielnym popołudniem..." w głębi. Cyrk Bez tytułu Widoki nadmorskie często się powtarzają, jego orazy są niezwykle podobne ze względu na pointymizm. Z czasem do neoimpr. przyłączył się Pizzarro i jego syn, Lucjan, a największa ilość zwolenników to lata 1888 - 1889r. Był to jedyny spójny kierunek jaki ukształtował się po impresjoniźmie. Van Gogh - dom Paul Gauguin Urodzony w Paryżu, w dzieciństwie spędził kilka lat w stolicy Peru. Tam zetknął się z egzotyką natury, na zawsze pozostaną mu w pamięci archaiczne kształty staroperuwiańskich bożków. Zostaje urzędnikiem bankowym w Paryżu - to pozwala mu ożenić się. Żeni się z Dunką. W banku poznał Emila Schuffeneckera, amatorsko zajmował się malowaniem i skłania Gauguina do pierwszych prób malarstwa. Gauguin odkrywa w sobie talent do malowania, więc porzuca pracę w banku i zajmuje się malowaniem. Pogarsza się jego sytuacja finansowa, więc żona z dziećmi opuszcza go. Gauguin nigdy nie odbył studiów artystycznych, mimo wszystko pozostaje w Paryżu i popadając w nędzę, maluje z uporem. Uczestniczy w kolejnych wystawach impresjonistów. Po ostatniej wystawie 1886r. przenosi się do Bretanii i osiedla się w Pont - Aven w 1887. W następnym roku podróżuje do Panamy i na Partenikę. Przed podróżą malował obrazy bliskie impresjonizmowi. Obraz palmy na Partenice - malowane w sposób impresyjny, przypomina fakturę impresjonizmu, które przypominają drzeworyty japońskie. Po tym obrazie odrzuca impresjonistyczną fakturę. Zaczyna malować płasko i bardziej dekoracyjnie. W 1888r. maluje swój przełomowy obraz. Walka Jakuba z Aniołem - maluje moment, gry kobiety bregońskie pod wpływem słów kaznodzieja doznają wizji, gdzie ukazują się im walczące postacie Jakuba i Anioła. Nie jest to scena realistyczna, jedynie wyimaginowana, stąd pewne charakterystyczne środki wyrazu, mianowicie - kompozycja zostaje sprowadzona do płaszczyzny, brak perspektywy iluzji przestrzeni, światłocieniowego modelunku. Na 1wszym planie kobiety bretońskie, na drugim - walczące postaci. Oba plany oddzielone ukośnym pniem drzewa, co przypomina kompozycję japońskich drzeworytów. Obraz zostaje namalowany jednolitymi plamami czystych barw powiązanych mocnym konturem. Widać unikanie niespokojnych efektów, dążenie do idealnej równowagi. Postaci walczące przypominają bardziej japońskich zapaśników niż bohaterów biblijnych. Gauguin gdy namalował obraz był zachwycony efektem - uznał, że odkrył nowy styl w malarstwie. Wziął go do kościoła i chciał go oferować, ale ksiądz uznał, że odstaje on za bardzo od tradycyjnego malarstwa kościelnego. Wyjeżdża do Arles na zaproszenie van Gogha, gdzie mają razem pracować. Gogh marzył o stworzeniu ośrodka dla malarzy. Okazało się, że oboje mają za twarde charaktery i pokłócili się - Gogh obcina sobie ucho w wyniku kłótni z Gauguinem. Portret van Gogha przez Gauguina - maluje go podczas malowania "Słoneczników". Twarz van Gogha jakby nieobecna, dziwna. Gogh był niezadowolony z tego obrazu uznał, że Gauguin namalował go jako szalonego i wykpiwający jego twórczość. Portret van Gogha - na kwiecistym tle. Po powrocie do Bretanii, Gauguin kontynuuje styl. Żółty Chrystus - widać kobiety bretońskie w dużych czepcach. Malowane płasko, gładką plamą. Autoportret z żółtym Crystusem - Gauguin chętnie przedstawia siebie i malował swoje autoportrety i był dumny ze swojej twórczości, co często przedstawia w innych dziełach. Wykonuje również naczynia ceramiczne. Będzie wykonywał płaskorzeźby z drewna. Powraca do motywu kobiet bretońskich. Tańczące bretonki. Kobiety bretońskie. Dzień dobry, pani Gauguin - nawiązuje do obrazu Courberta, przedstawia siebie idącego wieczorem/nocą i spotyka kobietę bretońską, która go pozdrawia. Cloisonnizm, syntetyzm - określony przez jednego z krytyków. Cloisonnizm - zamykanie form silnie podkreślonym konturem jak w witrażach lub emalii. Syntetyzm - uproszczenie formy, synteza. Związany z odrzuceniem malowania z natury, nie chodzi o ilustrację przedmiotu ale o jego sugestię w obrazie. Dowolne stosowanie koloru odrzucanie tradycyjnej perspektywy, poszukiwanie dekoracyjnych walorów płótna. Gauguin wkrótce otacza się grupą przyjaciół, naśladowców, tworzą Szkoła z Pont-Aven. W 1889r. szkoła z PA organizuje wystawę w Paryżu. Ze szkołą związany był polski malarz Władysław Ślewiński.

-skandal wywołany przez obraz, nawiązanie do giorgiona go podnieca