#gramofonlar

bu yazıyı gördüğüm için gerçekten çok mutlu oldum

ya yalnızlar, yalnızları o kadar yadırgasaydı deniz kızı.. o zaman ne yapardın?

insanlar seni tanıdıklarını, bir durumla nasıl başa çıktığını bildiklerini sanıyorlar. ama gerçek şu ki hiçbiri bilmiyor. sen onlardan ayrıldıktan sonra, yatakta yatarken ya da kahvaltını tek başına yaparken kimse ne olacağını bilmiyor. kafanın içinde neler olup bittiğini bilmiyorlar; öfke, üzüntü ve suçluluktan oluşmuş zihin uyuşturan bir karışım. elbette bu onların suçu değil. sadece bilmiyorlar. bu yüzden rol yapıyorlar ve gerçekte öyle değilken harika gidiyorsun diyorlar. ve bu herkesin daha iyi hissetmesini sağlıyor. sen hariç herkes.

eski fotoğraflarımıza baktığımda, benim için ördüğün atkıyı boynuma taktığımda da seni kaybediyorum. birazcık kafamı dinlemek için sırtımı duvara yasladığımda da seni kaybediyorum. tekrar, tekrar ve tekrar..

geçen birisiyle tartışırken -benim için fazlasıyla önemli birisi- bana "keşke seninle tartışırken o bakışlarını görebilseydin" dedi. o gece şu cümle kafamda kaç defa tekrar etti saymadım. ne diyeceğimi bilmiyorum, öyle işte.

insanlar beni pek sevmez. benle konuşmazlar. kalabalık bir ortamdayken kenarda bir yerde otururum. dikkat çekmem. bir yere giderken beni çağırmazlar, herhangi bir şey hakkında mesaj atmazlar. beni görmezler bile. canları isteyince konuşurlar ama canları sıkılınca yüzüme bile bakmazlar. oturur acaba sorun bende mi diye düşünürüm. çünkü bir kişi değil iki kişi değil.. ben kalabalığın içindeki tek kişiyim. bunu kabullendim ama işte insanoğlu.. neyse, artık neyseler neyseleri getirse de neyse.

``kayra 1