#gio lippens

Je ergert je er als echte wielerfan dood aan. Aan al die mensen die opeens vanuit het niets een mening over wielrennen hebben en daarmee denken hele groepen, zowel wielervolgers, als journalisten en als renners zelf over een kam te kunnen scheren. Dat Lance Armstrong de kluit bedrogen heeft, is voor mij zo klaar als een klontje. Dat ook vele andere toprenners - ik schat dat eind jaren negentig, halverwege de 00's zeker 60 procent 'valsspeelde' - gepakt en gespoten hebben, staat als een paal boven water. Maar dat diverse media nu menen te zeggen dat de kijkers van de sport jarenlang bedrogen zijn en dat ze daarmee vele zomers van hun leven vergooid hebben, zoals ik vandaag op L1 Limburg een aantal presentatoren hoorde suggereren, gaat voor mij veel te ver. Hetzelfde geldt voor de bejegening van wielerjournalisten. Dat motorheld Gio Lippens bij De Wereld Draait Door aan tafel schoof, vond ik dapper. Hij wist natuurlijk van tevoren dat hem het vuur aan de schenen gelegd zou worden. Ja, hij zit natuurlijk midden in het wereldje, maar moest hij daarom van doping geweten hebben? Ik betwijfel het ten zeerste. Net zoals het publiek vermoedens had en niets hard kon maken, zo gold dat ook voor wielerjournalisten. Wellicht heeft hij weleens een deel van een telefoongesprek opgevangen waarin in vreemde code gesproken werd of misschien heeft hij een keer naast een toilet wat verdachte resten van substanties zien liggen, maar dat maakt niet dat je als journalist daarmee kunt bewijzen dat het hele wereldje van geen kant deugt. Het bedrog vond achter de schermen plaats, het was geraffineerd. Net als dat je in een casino ongure types met teveel geld ziet smijten, zo zie je misschien ook sporters tot prestaties in staat die je voor onmogelijk achtte. Maar is dat erg? Maakt dat het casinobezoek en je eigen ervaring van het spelen minder? Ik waag dat te betwijfelen. Als er gezegd wordt dat wielerfans zich bedonderd mogen voelen, breekt mijn spreekwoordelijke klomp. Ja, we zijn bedrogen, om het maar op zijn Mart Smeets te zeggen. Ja, Lance Armstrong is ons excuses verschuldigd. Maar heb ik in die jaren minder genoten van een sport die ik nog steeds als heroïsch beschouw? Nee, dat kun je volgens mij niet zeggen. Het is niet voor niets dat alle opportunisten nu in koor om moord en brand schreeuwen en koppen willen zien rollen. Dat is mens eigen. We houden van spektakel en intriges, zoals de Latijnse uitspraak 'Mundus vult decipi, ergo decipiatur' ook zegt, we laten ons graag bedriegen. Daarom is het helemaal niet erg dat deze teringzooi nu boven tafel komt. Het is juist goed. Het maakt de sport schoner - een brandschone wielersport, überhaupt topsport, is wat mij betreft een illusie - en het maakt dat journalisten verplicht worden erover na te denken wat mensen eigenlijk willen zien. Daarnaast zorgt het ervoor dat we nog jaren vooruit kunnen qua gespreksstof. Wat dat betreft is het niet erg dat mensen als Boogerd blijven ontkennen. Het hoort erbij. Tijd om weer over te gaan tot de orde van de dag, want er zal gekoerst moeten worden. Ik weet dat dit juist is wat de mensen willen. Spektakel.