#gethimbackforever

To do list:

literatura - JEST

facet - JEST

potencjalna uwodzicielka (to ja, to ja!) - JEST

Czyli zaczynać można.

Jakie pozycje czytałam?

- "Get him back forever" - Matt Huston

- "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy?", "Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy?" - Sherry Agrov

- "How to get out of the friend zone" - the Wing Girls

- "Jak mówić do mężczyzny?", "Jak pocieszyć mężczyznę", "Kobieta a mężczyzna", "Mężczyzna od A do Z", "Uwodzenie SMS-em", "Tajemnice męskiego umysłu" - Piotr Mart

- "Have the relationship you want", "Taktyka sprytnej kobiety", "Sztuka podrywania" - nie pamiętam czyje. 

Do tego jeden kursik NLP dla kobiet.

Z tym arsenałem ruszam do ataku na [OBIEKT], czyli współlokatora mego, lat 23:

- nieśmiały, cichy, zamknięty w sobie, zdystansowany, o niskim poczuciu własnej wartości, prawie kompletny brak doświadczeń z kobietami, prawiczek

- PLOTKARZ

- podatny na wymarudzenie czegoś/wymuszenie

- nie lubi imprez, dużych spędów, nie przepada za alkoholem

- ciepły, spokojny, cierpliwy, wrażliwy.

 A to mi się zamarzył, no... Tak więc trzeba brać poprawkę na treść z książek - bycie "zołzą" nie pomaga, ten tu potrzebuje zdecydowanie więcej ciepła niż przeciętny facet, instynkt łowcy też coś kuleje.

 W poradniki nigdy nie wierzyłam. No bo co, zrób to, ubierz się tak, powiedz teraz to, a później tamto i już? Facet Twój? Ha ha. I może frytki do tego?

 A jednak zweryfikowałam swoje poglądy w momencie, kiedy wpadł mi w ręce tekst Get him back forever Matta Hustona. Wtedy byłam na etapie "jak on mógł mnie zostawić, o ja biedna, nieszczęśliwa, co ja mam zro...", więc spróbowałam, czemu nie. I - niesamowite - mimo że wybranek mieszkał 600 km ode mnie, to jakieś 1,5 miesiąca po rozstaniu chciał wrócić i zacząć od nowa. Czyli jednak działa? Niewątpliwie, jednak ten poradnik różnił się zdecydowanie od wszystkich innych, jakie miałam okazję czytać - był bardzo konkretny i rzeczywiście pokazywał, co dokładnie zrobić, jak długo, ba!, nawet dokładne wypowiedzi się pojawiały. Zmodyfikowałam je nieco do własnych celów... et voila!

 Właściwie stąd pomysł na blog. Do pozostałych poradników ciężej mi się przekonać, a uznałam, że nie mam wyjścia - od ponad ROKU lecę jak głupia na faceta, a cały problem w tym, że się przyjaźnimy i.... No właśnie. Głupio to zepsuć, zwłaszcza, że mieszkamy razem (studenckie mieszkanie i te sprawy). Wyobrażacie sobie mieszkać dalej z kimś, kto dał Wam po prostu kosza? No właśnie, ja też nie. Więc działałam ostrożnie, co specjalnego efektu nie przyniosło, niestety. Nocne spacerki przy świetle księżyca, oglądanie filmów w jednym łóżku i... NIC. Więcej osiągnięć brak, a i te można podpiąć pod przyjaźń.