#geirriteerd

Ik weet gewoon niet of ik bang ben voor de toekomst, het heden of het verleden. Of een mengeling van alle drie. Het lijkt een zwart gat wat steeds maar groter en groter wordt. Elk puntje in het zwarte gat heeft zijn eigen argumenten waarom het leven zo kut kan zijn. Ja, natuurlijk helpen de pillen om het gat kleiner te maken, maar het blijft zeuren, het heeft zich genesteld in de achterkant van mijn brein. Het voelt aan als een kwaadaardige tumor, die niet weg wil gaan. En elke keer wanneer iemand er over begint krimp ik in elkaar, vecht ik van mij af of draai ik er omheen. Want niemand, maar dan ook NIEMAND, mag weten wat er in mij omgaat. Het is niet alsof ze het zouden snappen.

Ik weet niet of ik je nu moet haten of je nu leuk moet vinden. Je haalt het bloed onder mijn nagels vandaan terwijl ik je helemaal niet (zo goed) ken. Doe je dit expres of per ongeluk? Is dit een spel wat je met mij speelt of meen je het serieus?