#galibiyet

Bundan sonra galibiyetim bile yenilgi.

Okuluma dönemiyorum. Hayaller şimdilik süresiz iptal. Çok seviyorum bu sözü. Çok sevdiğim bir abimin. Son gelen emre göre güvenlik sebebiyle hayaller süresiz iptal! Böyle der o. Güzel söz vesselam ama içi kan ağlıyor. Benim de içim bir miktar kırılıp dökülüyor. Vakti dolduğu için o ihtişamını yavaş yavaş kaybedip harabeye dönen evler gibi hissediyorum. Henüz yirmi yaşındayım, kendimi dökülen betonların, kırılan tahtaların yerine koyuyorum. Zaman ilerledikçe ne olacağım, kim bilir. Zaman ilerleyecek. Martta gelmiştim eve, Eylül 1 yarın. Eylül 27′ye planlarım vardı. Yaza da planlarım vardı. Mesela 2. dönem onu göremezsem bu yaz mesaj atacaktım: rastlaşalım lütfen! Gülümsetti hayali bile. Finallerimi verince arkadaşımın yanına Ankara’ya geçecektim çünkü o yüksek ihtimal yaz okuluna kalacaktı ve ben ona eşlik edecektim. Arkadaşım yaz okuluna kaldı ama evinde. O evinde, ben evimde. Sonra Eylül 27 olduğunda onu görürüm ümidiyle bütün gün yurda girmeyecektim. Tüm kampüsü adımlayacak, yetmeyecek merkezi talan edecektim. Bir an bile olsa görürüm diye. 27 Eylül 2020. Hayatıma girişinin 8. yılı kutlu olsun deniz gözlüm diyecektim. Bunlar burnun direğini sızlatan lakırdılar. Biraz da zamanı geçmiş. Geçerliliğini yitirmiş. Ne o artık benim deniz gözlüm ne de benim yüreğim artık onun için kimseye çarpmadığı gibi çarpıyor. Aynı yolda yürürken artık onun da herkes gibi olduğu evreye geçiş yaptık. Ben bu gerçeği hiçbir hayale sığdıramazdım. İnsan işte! Bu boş sözleri de etmeyecektim aslında. Zihnimle içim savaşmış ve ortaya bunlar çıkmış gibi. İçimin galibiyeti! İlk yenilgime karşı kazandığım galibiyet! Hoş, buna galibiyet demek bile bedenimde bir yerleri ağrıtıyor. Sevgili okur, onu sevmeyi bırakmak, bana onu sevmek kadar zor geliyor. 

Ne yaşarsam yaşayayım ben bunun altından kalkamam bu kadar acıya dayanamam dediğim her şeyin altından dişlerimi sıka sıka kalktım.Çok acı çektim delirdim belki akıl hastanelerinde süründüm ama ben başardım