#funakimiu

My pre-gen OC, Urokumo Minushi, with her summoning pet, Bachi. 

Late spring, Tokyo 1870. 

A red glow coloured the soft cheeks that of the ex-waitress as she had entered the small sewing shop. The varies of fabric that was on display was something she had never seen. All these new patterns that weren’t originating from Japan but where foreign.

The closed shell that had been forced to open her beauty so foreigners could see the pearl she truly was. Japan had once more opened their borders but not without a cost. Her fiancé had died while protecting the shell from opening while protecting her pearl.

His pearl he was to marry after war now standing in the middle of a sewing shop while admiring fabric that was not of Japanese origin, and could only be purchased through the black market system before the war. If he could see her now with glowing cheeks while admiring what he tried from happening, he would drag her out and that she knew…

My bff, funaki-miu, just showed me an old piccu of her when she was 10 years old and a piccu she just took with her webcam. I’d say; cutie stayed cute.

Het was vlak naar de oorlog en Baichou keerde terug naar de stad die ze ruim drie jaar eerder had verlaten om op zoek te gaan naar het zwaard van Nuibari. Na een zoek tocht van een jaar had ze het weten te bemachtigen, om het alleen weer te laten ontnemen door een vage gast die veel weg had van een slang. Het koste bijna haar leven en als het niet aan haar metgezel, Kurou, had gelegen, zou ze daadwerkelijk aan haar verwondingen zijn bezweken. Ze kon haar trots niet verbijten en het zomaar op de loop laten gaan. Nee. Wraak. Nuibari zou eens weer tot haar komen, op het moment dat ze het weer tot zich toe zou eigenen. Niemand die haar in de weg zou staan was haar moto.

Helaas. Tot nu toe geen geluk. Het gerucht ging dat de zwaarden van de zeven zwaardmannen weer tot Kirigakure behoorde en daarom keerde zij weer terug om het op te eisen. Vast besloten, en niet weten de straf die boven haar hoofd hing, keerde ze terug.

Met een capuchon over haar hoofd kwam ze Kirigakure binnen. Ze werd meteen in de boeien geslagen en opgesloten in het gevang. Het ging allemaal zo snel. Wat was er aan de hand? Net als of ze een crimineel was. Wacht…

“ Shit.” En daar zat ze dan, af te wachten wat er zou volgen. Nooit rekening er mee te hebben gehouden dat ze als een vermiste-nin zou opgegeven worden. Ja. Dom. Naïef. Precies wat ze was. Een naïef ding.

"  Majo—" a sweet smile tugged on her lips, " it’s been a while."