Laat ik beginnen met vaststellen wat voor een soort album Monsters eigenlijk is. Het zou natuurlijk heel makkelijk zijn om te zeggen dat dit een hiphop album is, maar dat is té makkelijk. Wat mij betreft gaat het namelijk net wat verder dan een doorsnee hiphop album. Er staan namelijk ook tracks op waarin er alleen maar gedeclameerd wordt. Er wordt poëzie voorgedragen, zonder verdere muzikale omlijsting. Nu ben ik geen fan van poëzie, maar het past op dit album. Het onderstreept nog eens het belang van woorden op dit album, want dat is wat Thijs van den Bosch vooraf heeft gezegd: “Woorden zijn belangrijk op Monsters.” Het mooie aan de poëzie op dit album is ten eerste dat het het album een heel persoonlijke uitstraling geeft en ten tweede dat het je iets geeft om over na te denken. Het zijn geen hapklare stukken tekst, het geeft ruimte tot interpreteren.

De eerste track op het album, ‘Welkom’, fungeert als intro en geeft meteen een goed beeld van wat we kunnen verwachten op Monsters: scherpe en kritische teksten over fijne, door Thijs van den Bosch zelf geproduceerde hiphop beats. Dat is ook de hoofdmoot van dit album en wat mij betreft slaagt het album daarmee prima in zijn opzet. De beats zijn lekker, de teksten scherp, de tracks gevarieerd en de gastvocalisten een aangename afwisseling. Het beste voorbeeld daarvan vind ik track veertien, ‘Bodem Van De Zin’. De flow in deze track steekt wat mij betreft boven de rest uit, mede doordat de vrij rustige vocalen van Thijs van den Bosch dicht op de microfoon bijna fluisterend lijken te zijn ingesproken waardoor zijn stemgeluid het beste tot zijn recht komt. Daarnaast vind ik ook de bijdrage van Jan Tensen ijzersterk. ‘Bodem Van De Zin’ kan ik rustig een paar keer achter elkaar luisteren.

Wat dat betreft hebben we het hier over een verrassend sterk ‘debuutalbum’, als we het zo mogen noemen. Maar het album heeft meer facetten. Naast de eerder genoemde poëzie is er op Monsters ook ruimte voor een komische noot. Zoals bijvoorbeeld track vijftien, ‘Sommige mensen’. Het is eigenlijk meer een interlude die eindigt met de door Van den Bosch gesproken woorden: “Kijk, sommige mensen, die hebben haren uit hun neus groeien, net zoals ik.” Het is natuurlijk persoonlijk, maar ik moet daar erg om lachen. En daarnaast toont het ook de mentaliteit van Thijs van den Bosch, je kan heel serieus met iets bezig zijn, zoals het produceren en uitbrengen van dit album, maar je moet vooral jezelf niet al te serieus nemen. Laat dat anderen maar voor je doen.

Al met al is Monsters muzikaal en tekstueel een sterk en gevarieerd geheel. Aan de ene kant gebiedt eerlijkheid mij te zeggen dat je op sommige momenten kan horen dat er geen grote, dure productiemaatschappij achter zit - soms komen vocals net niet helemaal goed uit de verf - aan de andere kant is dat juist een pluspunt aan dit album omdat het duidelijk Thijs van den Bosch is die tot je spreekt, en niet een producer met dollartekens in zijn ogen. De kracht van dit album is de onafhankelijkheid en het individualisme ervan, waarbij de gastvocalisten zorgen voor de variatie. De beats zijn dik, de lyrics scherp en voor de afwisseling word je op Monsters ook nog getrakteerd op een komische noot en een poëtische inslag. Kortom, het is een veelzijdig album waarin de persoon Thijs van den Bosch duidelijk naar voren komt waardoor het album  zeer persoonlijk aanvoelt. Dat dit album daardoor niet voor iedereen even toegankelijk is, is wellicht de keerzijde, maar dat neemt niet weg dat als je het een kans wil geven je ongetwijfeld net als ik zal concluderen dat het album een sterk geheel vormt, zeker als je nagaat dat dit het eerste album is wat Thijs van den Bosch onder zijn eigen naam uitbrengt. Een ‘debuutalbum’ om trots op te zijn en een album dat ik in ieder geval met enige regelmaat aan ga slingeren.

Misschien zegt de naam Thijs van den Bosch je niet zoveel, toch is hij onder de naam Frietboer al jaren actief in de Nederlandse hiphop. Sterker nog, onder zijn label Frietboerism is onlangs nog het laatste album van Kubus, Kick Snare Snicker, uitgebracht.

In plaats van onder zijn artiestennaam Frietboer komt Thijs van den Bosch nu met een album wat hij onder zijn eigen naam uitbrengt. Het album heet Monsters en komt 15 januari uit. Waar Thijs van den Bosch afgezien van een incidentele vocale bijdrage zich voornamelijk bezighoudt met het produceren van beats en albums neemt hij op dit album ook een groot deel van de vocalen voor zijn rekening. Monsters draait dan ook veel meer om de lyrics dan eerdere albums uitgebracht onder het Frietboer-label. Om het belang van de lyrics te benadrukken zullen op Monsters maar liefst 17 gastvocalisten te horen zijn. Zo zijn er bijdrages geleverd door onder andere De Kernkoppen, Kensei, PoetryPusher, Eigenheimer en Weerthof.

Nou, een half uur durende elektronische trip met een zeer aangename opbouw die vanwege de vele lagen en de diversiteit aan samples blijft boeien.

Het album begint redelijk rustig met niet al te dik aangezette beats en niet al te veel distortion. Alles is redelijk harmonieus. In positief opzicht kabbelen de tracks rustig voort waarbij overigens wel opgemerkt dient te worden dat de tracks erg veelzijdig zijn. Door de hoeveelheid aan verschillende interessante en opmerkelijke samples wordt het nooit saai.

Aangekomen bij track vijf, ‘Week’, word je naar een nieuw gedeelte van het album geleid. De drie tracks daarna, ‘French Toast’, ‘Trippevel’ en ‘Melk’, zijn net wat dikker en minder harmonieus dan de voorgaande tracks. Iets meer dan bij de eerste vier neigen deze tracks naar uitersten, maar gaan ze zeker nog niet tot het uiterste. Waar de eerste vier tracks rustig voort kabbelden krijg je bij ‘French Toast’, ‘Trippevel’ en ‘Melk’ het gevoel dat er toch wel een sterke onderstroom staat. Die drie tracks vormen samen op hun beurt weer een brug naar het slot van het album.

Dat slot wordt gevormd door de laatste zes tracks van Kick Snare Snicker. In die laatste zes tracks is al het (in verhouding) conservatieve overboord gegooid en gaan de elektronische registers pas echt open. De beats dreunen goed door, distortion is eerder regel dan uitzondering, de welbekende elektronische clap doet zijn intrede en zou de bpm wat hoger liggen dan zou je bijna zeggen dat je naar een technoalbum aan het luisteren bent. De sterke onderstroom is nu ook aan de oppervlakte voelbaar en je krijgt zin om je kajak erbij te pakken. Vooral ‘Duitse Herder’ en de albumafsluiter ‘Analog Bouncer’ zijn echte floorfillers.