#fragman

Görünür kılınamayan yaraların refakatinde her gün çoğalan bir sıradan insan topluluğuna dahiliz. Kümelenmiş, birbirinden apayrı olduğumuz zikredilirken nasıl da aynı potada ya da ligde olduğumuzu gösteren bir dünya imgesinin üyeleriyiz. Sözüm ona yaşıyoruz. Bir belirgin istikamette doğrudan tahakküm ve denetime tabi kılınarak halen ayrıştırılıyor iş bu cenahta insan. İktidar ve imkanlarına sırtını dayayan yüzde üçün - beşin karşısındaki o yüzde doksan yedi – doksan beşin hayatının tarumar olunmasına şahitlik ediyoruz. Afaki bir biçimde her şey kapkaranlık. Doğrudan hiç aralıksız var edilen cerahat ülküsü bütün o yaşamda tutunma hallerini var etmeye çabalayan insanlar yerine kararların alındığını açık eder. Erk, muktedir, iktidar tahayyülü ger şeyin zora koşulduğu bir halin ta kendisini artık bildirir. Biyopolitik cerahat yükseltildikçe gündelik yaşamın enkaza dönüşümü kesintisiz kılınır. İmdat çığlıkları, nereye gidiyoruz, ne olacak bu memleketin hali gibi nicesinin tam olarak var edilemediği bir sahnede her şey boğuntuya konulur. Sıradan insanın hakkının da hukukunun da, hürriyet olgusunun da tarumar edildiği düzlemdir artık yepyeni dünya düzeni.

Büyük zirveler, toplantılar var edile durulurken, atıldı mı mangalda kül bırakılmazken bir biçimde, insanlık olgusunun tarumar edilmesinin yolu da yönü de açılır. Irkçılığın belirli, sabit bir normatife dönüştürüldüğü bir dünya gerçekliği mesela bir örneği bildirecektir. O dünya imgesinin sabitlerinden birisi kılınan güvenlik olgusunun olmazsa olmazı bilinen ve bildirilen ayrımcılığın / insan ayırmanın sonunun yeni faşizmin göndere çektiği ırkçılık hallerini beraberinde taşıdığı gerçektir. Meloni'den, Şara'ya, Trump'tan bizim baş efendi o Erdoğan'a liderler ve sultalarının çekincesiz savuna geldiği bölüp, ayrıştırma halleri tam da insan olma erdem / önceliklerini göz ardı etmiş yeni dünyayı suna gelir. Bu kayıtsızlık silsilesinin bir kere rutine alındığında ortaya çıkan cerahat, Meksika sınırlarında katledilip durulan insanları, kapana kısılmış olagelenlerin kurtuluş reçeteleri diye sınırlarda kendi hallerine terk edilenleri, gözetime tabi kılınan insanları, kağıtsız, hiçbir şeysiz konulanları kapsar. Ötekisi sınırdan gelmesin de ne olursa olsun denilerek dün tu kaka denilen Suriyeli için kalem oynatmaya gerek duyulmazken, bugün reel sektörün en çok sömürüp durduğu Türkmen, Özbek gibi eski Sovyet devletlerinden gelenlerin kapana kıstırıldığı bir Türkiye hakikati vardır. Çalışan yükünün karşılanması bir yana toplumsal yapının da biteviye kontrol altında tutulduğu yepyeni deney sahaları var edilir. Ki bunun da en derin yıkıcılığına ev sahibi olagelen Gazze Şeridi, Batı Şeria ve Güney Lübnan sathını dahil ettiğinizde, gözler önüne bir kere getirdiğinizde bütün bu parçacıklı yapılar ve tahayyüller ile çıkagelen yarasıyla bir başına konulan sıradan insanı görmek mümkündür. Görebiliyor musunuz, bunun çabasına düşüyor musunuz budur mesele!

Büyük cümlelerin, koca puntolarla yazılmış yazdırılmış olagelen direktiflerin dünyasında o sıradan insan argümanının telef edilmesinin yol haritasında pek çok şey eklenebilecektir sahiden de. Düzenin en son Covid-19 salgını döneminde çıkarta geldiği koruma hallerinin tam anlamıyla bir denekliği bildirdiğinin anlaşılmasının dahi yıllar yıllar aldığı bir dünya imgesinde olan bitenin muğlak değil de doğrudan insanlığa karşıtlıkla biçimlendirildiğini bildirmek elzemdir. Yenilenmiş dünyada, gücü elinde tutanlarla, güçlü olduğunu var edip bildirenlerle sıradan insanların, en altta kalakalmış mazlumların hayat memat mücadelesi güncellenir. Muasır medeniyetler seviyesini arşınladığı bildirilen modern insanın halen o geçmişin sınırlarında esir konulduğunun da ifşasıdır çorap söküğü gibi gelecek. Arama motorlarından yapılabilecek birkaç kısa aramanın ardından çıkagelecek dehşet dolu dünya bitimsiz bir karanlığa dönüşen Türkiye imgesinin hakikatleri şurada iki satırda anlatmaya çabaladığımız şeyleri de aşan bir imgeyi var edecektir, görmek isteyene. Tümüyle keskin, dönemeçleri her dem sıradana karşıtlık üstünden bina edilen, yaraları yepyeni yıkımlar için zemin kılan / anlayan bir aklın suna geldikleriyle gerçek bir çukur kılınır koca ülke!

Bir girdap halini alan, barış deneyiminin Türkiye'de var edilememesinin sancılarını da bu yığına eklediğimizde zaten az çok neden nasıl bir düzlemin çukur kılındığı da ortaya çıkar bir biçimde. Dönüştürülmüş menzil, yenilenmiş ülke, mutlak barışı arıyor seslendirmeleri yanında çıkagelen eksiklik / yanlışlıklar silsilesi ile birlikte çıkmaz sokaklara yeniden mi dönülecektir nedir yani? Yeni Yaşam Gazetesine bağlanalım: “Türkiye’nin konjonktürü yanlış okuduğunu belirten KCK Yürütme Konseyi üyesi Xebat Andok, ‘Ortadoğu’da İsrail’in hegemonyasına dair kararlardan vazgeçilmiş değil. Üçüncü Dünya Savaşı’nın şartları hala yürürlüktedir’ dedi

KCK Yürütme Konseyi Üyesi Xebat Andok, 11 Temmuz 2025 tarihinde Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan’ın çağrısıyla Barış ve Demokratik Toplum Grubu’nun gerçekleştirdiği silah yakma töreninin yıldönümü dolayısıyla ANF’nin sorularını yanıtladı. Xebat Andok, sürecin tek taraflı dayatmalarla değil, karşılıklı adımlar, müzakere, yasal güvence ve Abdullah Öcalan’ın özgür çalışma koşullarının sağlanmasıyla ilerleyebileceğini vurguladı.

Silah yakma eylemi ile PKK’nin “değişim-dönüşüm stratejisinde ne kadar iddialı ve ısrarlı olduğunu” ortaya koyduğunu belirten Xebat Andok, Türkiye’de Kürt sorununun ve demokrasi sorunlarının çözülmesi için “hareket olarak üzerimize düşen her şeyi yaptık” sözlerini kullandı. Türkiye’nin tüm Kürt sorununun çözümsüzlüğüne dair ortaya koyduğu “tüm bahaneleri ellerinden aldıklarını” dile getiren Xebat Andok, “Silah yakma eylemi birçok oyunu boşa çıkardı ve ortada devletin bahaneleri kalmadı. Şüphesiz o dönemden günümüze kadar sürecin ilerlemesi için yapmamız gereken her şeyi yaptık, peki buna karşı Türk devleti ne yaptı, hangi değişimleri gerçekleştirdi? 11 Temmuz eyleminden sonra mecliste bir komisyon kuruldu, ırkçı bir, iki parti dışında tüm partiler katıldı, herkes önerilerini, değerlendirmelerini yaptı. Bu tartışmaların sonucunda bir rapor hazırlandı ve 3 kişi İmralı’ya giderek Önderliğimizi gördü. O günden bugüne kadar herkes de bunu dile getiriyor; Türk devleti bunun dışında hiçbir adım atmadı” dedi.

‘Üçüncü Dünya Savaşı’nın şartları hala yürürlüktedir’

Türkiye’de iktidar ve çevresinin ilk günlerde ortaya koyduğu iradenin mevcut durumda olmadığını gördüklerini belirten Xebat Andok, “Görünen o ki; Türk devleti biraz konjonktürü hesaba katıyor. Bu süreci başlattığında da zaten Erdoğan ve Bahçeli’nin birlikte istişare ettiği, bunun bir devlet projesi olarak ortaya konduğu söylendi. Demek ki Türk devleti o dönemin konjonktürünü kendisi açısından bir tehdit olarak gördü ve buna göre bazı adımlar attı, bazı çağrılar yaptı. Önderliğimiz de bu çağrılara cevap verdi. Ama görünen o ki artık o konjonktürü eskisi gibi değerlendirmiyorlar. Üçüncü Dünya Savaşı’nın mevcut durumda Türk devleti açısından eskisi gibi tehditler barındırmadığını düşünüyorlar. Eğer böyleyse gerçekten bu çok yanlış bir okumadır, bunu ifade etmek mümkündür. Üçüncü Dünya Savaşı bazen sıcak, bazen soğuk hala gelen bir savaştır” dedi. Ortadoğu’da İsrail’in hegemonyasına dair kararlardan vazgeçilmediğini ifade eden Xebat Andok, “2024 konjonktürü geride kalmış değildir. Üçüncü Dünya Savaşı’nın şartları hala yürürlüktedir” diye belirtti.

‘Süreç ne kadar uzarsa tehditler de daha büyük hale gelir’

“Süreç ne kadar uzarsa, Türk devletinin sözde çok korktuğu tehditler de giderek daha büyük hale gelir” diyerek uyaran Xebat Andok, sorunun çözümü için her iki tarafın müzakere etmesi ve müzakerelerin sonucunda karşılıklı adımlar atması gerektiğini söyledi. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin açıklamalarına gönderme yapan Xebat Andok, Türkiye’nin mevcut durumda “kuşu tek kanatla” bıraktığını dile getirdi.

‘Böyle bir yaklaşım daha doğmadan ölüdür’

Kamuoyunda tartışılan “çerçeve yasa” ile ilgili kendilerine ulaşan herhangi bir şey olmadığını da sözlerine ekleyen Xebat Andok, “Kamuoyunda ve medyada tartışılanlar doğruysa; örneğin ‘pişmanlık yasası’ benzeri bir düzenleme düşünülüyorsa, bunun hiçbir anlamı olmaz. Böyle bir yaklaşım daha doğmadan ölüdür” dedi. Tek taraflı yaklaşımların “süreci kolaylıkla sabote edebileceği” uyarısında bulunan Andok, “Biz üzerimize düşeni yaptık. Türk devletinin üzerine düşen ise henüz gerçekleşmemiştir” ifadelerini kullandı.

Xebat Andok, Kürt halkı ve bölgedeki demokratik güçler nezdinde Türkiye’nin yaklaşımına dair çok büyük kuşkuların ve güvensizliklerin ortaya çıktığını dile getirerek, kamuoyuna “Türk devleti üzerinde toplumsal bir baskı oluşmalıdır” çağrısı yaptı.”

Çok kısadan, uzun zamandır devam eden, handiyse bir asrı aşkındır ülkenin, sathın belki de yegane mesellerinden birisi olagelen Kürd Sorununda ilerlemek bir yana unutturmayı var eden bir akla karşı bir meram var edilir. Muhatapların, zamanında konuşabilmelerinin birbirlerinin yaralarını kanatmadan iki toplumun da bütünleşik / doğrudan bir izleğe tam ve eksiksiz olarak kavuşabilmesi için önceliğin her neler olduğu bildirilir. Geçici, laflarla donatılıp hiçbir yere varmayan komisyonlar, müzakereler değil doğrudan yaranın tamamı için münazara ve tedavi için birbirinin tamamlayıcısı olagelen hamleler var edilmedikçe hiçbir yarın bugünden farklı kılınmayacaktır. Barışı, Terörsüz ülke söylemini bunca açık bir biçimde sahiplenen ilk Türk devlet yönetiminin karşılığında özgür ideyi, birlikte yaşam için adil koşulları ve silahların tastamam devre dışına öteleneceği bir yarın için mücadele hattını var etmelerinin önündeki engeller sıradan insanların yoğunluğunu daha fazlalaştırır. Savaşa yatırım yapmaya devam diyenlerin karşısında barışın önemini tüm bu sahadaki önceliğini bilenlerin elinde, kısacık da olsa çok değerli bir zamanın ortasında bulunduğumuz ortadadır, gerisi yaşanacaklarda, gerisi hayattadır.

Görünür kılınamayan yaraların refakatinde her gün çoğalan bir sıradan insan topluluğuna dahiliz. Kümelenmiş, birbirinden apayrı olduğumuz zikredilirken nasıl da aynı potada olduğumuzu gösteren bir dünya imgesinin üyeleriyiz. Sağımız solumuz dert yumağı. Her günümüz bir öncesinin istikametini, limitini aşa duran bir yıldırı tahayyülünün esiri. Bir yaranın varlığı kesintisiz kılınırken başkalarının eklemlendiği dev bir girdabın içinde bir o yana bir bu yana savruluyoruz. Dünümüz gibi şimdimizin de, şu andan yarınlarımızın da bariz, belirgin bir yağmaya rehineliğine tanığız. Yine olan bitenin sıradan insanın hakkını hiç etmek olduğunu göstere gelen tanıklıklara yazılıyoruz, mecbur kılınıyoruz. Değişik bir hizalama, duraksamayan bir mahvetme pratiğinin gündelik / pratik / müşterek idenin karşısında var ettiklerinin utancıyla ne demokrasi, ne adalet, ne hürriyet ne de eşitlik bırakılıyor artık. Dönüp, dolanıp her dem başa sarıp, hep aynı şeylerle bambaşka bir yere, başka bir düzleme varılamayacak olduğu meydana çıkıyor. Sular modern zamanların insan tahayyülünü alaşağı edenleri ifşa etmeye yetecek kadar geri çekiliyor. Ortaya çıkan imgelem, faillerin var ettikleri suç eksenleri, nefret dünyalarının ortasında hakikatin meseli kendiliğinden görünür kılınıyor. Yukarıdakiler sınırlar çizer, savaş konjonktürleri üzerine hesaplar yaparken; aşağıda, bir tekstil atölyesinde yan yana ter döken iki insanın birbirine uzattığı o tek dal sigarada gizlidir asıl barış. Konuşarak! Bizi birbirimizden ayıran o yapay sınırların arkasında, hepimizin canını yakan cerahat aynıdır. Ötekinin acısını kendi acımız saymadığımız sürece, o yüzde üçlük azınlığın oyun sahasında birer piyon olarak kalmaya mahkumuz, bu kesindir. Artık susulacak mıdır, konuşulacak mıdır, çözümsüzlüğe esarete devam mıdır çözümü birlikte arama çabasında buluşmak mı... her şey ortada!

Misak TUNÇBOYACI – İstan'2026

Görsel: Ovidiu SELARU – 121 Clicks

Meramda Paylaşılan Haber

Her yerinden özgürlük fısıltısı var ediliyor bir memleketin. Her anına sıkıştırılmış olan o kestirmeden nefes bulacağınız ülke imgesi şişirilip duruluyor. Patavatsızca, doğruluğuna dair şüpheler halen geçerli olsa da demokrasi varmış gibi yapılmalara doyulmuyor. Artık tamam yirmi beşinci yılda her şey bir rutine bağlandı, bizim de inşallah son seçimimizdir denilerek gizli / örtük baskın seçim startı verilirken, memleket idesi kuşatılmaya her anın var ettiğinden de çok daha açık bir biçimde süreğen kılınıyor. Ama Nato toplantısı ama bu ülkenin kodlarında gömülü olan düşmanlaştırma, devlete hakaret, salt öteki olmanın da bir yerde hedef kılınmaya yettiği bir ucubelik sarmalda her şey ama en başta da insanlığın onuru ayaklar altına alınıyor. Düzen kendi gücünü kutsarken, Ak Parti eliti, baş temsilinin de olur vermesiyle konuşlandığı devlette eldeki tüm imkanları seferber edip, ne muhalefet bırakıyor, ne muhalif! Yazmak bildirmek bir yana tanıklığı dahi engelleyebilmek çabasına düşülüyor. Sözün kendisini savunabilmek, olanı anlatmak dahi kestirmeden konuşmak imkansıza koşuluyor. O kadar ileri bir demokratik teamül içerisinde debelenip duruluyor ki, ana muhalefetin başına dahi kayyım kararının yıkıcılığı örtbas olunabiliyor. O temsili kayyım, partinin her şeyi kılınıp, iktidarın dişine göre muhalefetin tanımına ön veriliyor. İzler, sesler, yorumlar birbirine tam teşekküllü karışırken, yıkım, tahribat, çürüme dört bir yanda kol geziyor.

Reklamlara yüklenmiş anlamların, abartı / yalanlı / hilaf dolu, görseniz gözlerinize hiçbir surette inanmayacak hale dönüştüğünüz Türkiye imgesinin doğrudan şişirilmesine devam olunuyor. Hakmış, hukukmuş, normatifmiş, denklik bahislerinde öncülük etmekmiş, açık bir biçimde üçüncü dünya ülkesi, birilerinin taşeronu, başkalarının fason imalatçısı, kimi devletler için kullanışlı aparat, çoğusu için de aman ne bulaşacağız, ağzımızın tadını iyice kaçırırlar hani şimdi denilerek göz ardı olunan bir toplam suskunlukta geçiştiriliyor. Yeni futbolda ağır yenginin, onca kahramanlık lafzının kıyısında icra olunduğu bir zeminde her durumda bir yedeği bulabilmek için kahraman kadın voleybolcular fikri aşılanmaya birden başlıyor. Biraz önceki yıkımdan, daha az önceki o şişkinlikten başa gelen fecaatleri yeni yaşamışken olsun deniliyor, kimseler düşünmeden, sorgulamadan hayat devam etsin diye birilerinden medet umulmaya devam olunuyor. En kahraman bizimkiler, en yenilmez olagelenler, şunlar ve bunlar titrinin en en en olanları birinciler, isterse sondan birinci olsun yeter ki bizden / o iktidarcı akıldan yana ses edebilsinler. Gerisi hikaye kılınıyor, geri kalan her şey laf kalabalığında hacamat ediliyor.

Olmayan imkanlarla ev hayallerini kurması salık verilirken, gönençlenip derdini tasasını unutsun diye dört bir yana parklar, çok şükür devletin imkanları seferber olunup da açıkta müdahale edilmiş fiyatlarıyla az şişirilmiş tavuk kanatlarını yiyebilecekleri bir parkla tüm bu kısır döngüdeki yaşam devam olunur. İyi midir, bütünüyle kafa bulur gibi, herkeslerin aşağılandığı, herkesin, sırça köşklerde bulunanlarla, makamlarını / mabadını sağlama alıp iktidarın kayığında olanlar haricindeki herkeslerin her anının gözetlendiği, denetlendiği, yıkıcılığa esir kılındığı bir zeminde özgürlükler nedir ki değil mi? İktidarın var ettiği tüm o eylemsellik, muhalefetin de oluruna bıraktığı bir Türkiye’de hangi sorun zamanında ve eksiksiz bir biçimde görülebilecektir? Misal terör sorunu olarak atfedilen, gel gelelim asır boyunca devam olunmuş inkara karşı / asimile etme çabasına / yok etmelere karşı nihayet bulunabilen bir fırsatın dahi yok istemeyiz diye karşılanabildiği, kendisini muhalif gören bilen bir siyasi aktörün kalkıp da ağız dolusu kan aksın da işimize bakalım diye coştuğu, yıkımı, ölümü bunca kendisinden olana da reva görenlerin cirit attığı bir menzilde sorun hiç biter mi, barışa yer açılır mı? İhtimal midir, ötekisinin / öylesi bildirilenin bir yarasını fark etmek, çözmeye çabalamak hep birlikte halen mi imkansızdır, bu demokrasinin, hak ve hukukun beşiği olagelen her parmağın ayrı hava çaldığı ülkede bir müşterekte eksiksiz buluşabilmek mümkün müdür?

Daha yeni özel sektör öğretmenlerinin haklarının talan edildiği, açlık sınırının üstünde bir biçimde asgari ücretin bir katını alarak hayatlarını idame ettirmeleri salık verilen bir yerde böylesi bir zeminde kaç insan fark etti, onca kuşatmayı. Burunlarının ucunda kendilerini de bekler halde duran süresiz / kesintisiz hak gasbının / bariz yoksulluğa mahkum kılıp da bir yandan da en refah hayatı yaşıyorsunuz nankörler denilegelen menzildeki uçurumun sahi ama sahiden kimler farkındadır. On üç gün boyunca Ankara’da var edilen açlık grevi Nato zirvesinin koruma kalkanına takılır, başka şehirlere taşınacağı bildirilen bir direnişin tam olarak ne zaman farkına varılabilecektir, büyük, güçlü ülke? Kulağının üstüne yatıp da binbir biçimde gözardı etmelere doymayan bakan Tekin’in var ettiği keşke önce bakanlığa gelselerdi şirazesinden çıkmış demecinin, onca dilekçeyle var edilen afaki onur kırıcı hallerle, bakanlığın kol kola girdiği özel sektör temsili, sermayedarın olur vermemesi yüzünden çıkagelen karanlıklarla daha kaç sınama lazım gelir ki, misal bu yer, şu ülkede öğretmen de layığını bulabilsin sorular, sorunlar, dağ gibi yığılmaya devam ede duran sorgular. Bir hiçliğin ortasında havanda sular dövülürken, ne olacak bu memleketin hali mevzu dahi edilmiyor değil mi?

Evrensel Gazetesine bağlanalım. Bu mukaddes, hiçbir biçimde yıkılmaz, sarsılmaz ülkenin gerçekliğinden bir kesit paylaşalım: “Ankara’da sağlık ve belediye iş kolunda hangi işçiye “Ek zam istiyor musun?” diye sorulsa, yanıtlar aynı oluyor. İşçilerin tümü temmuz ayında ek zam beklediğini söylüyor, geçim sıkıntısından dert yanıyor. Temel ihtiyaçları bile karşılamaktan uzak olan ücretlerin, gerçek enflasyon karşısında eridiğini anlatıyorlar. Ancak soruyu “Peki zam yaparlar mı?” diye sorduğumuzda ise yanıtlar çoğu kez olumsuz geliyor. Patronlardan, iktidardan, sendikal bürokratlardan şikayetler anlatılıyor. Ek zammın yolu için ise “birleşik mücadele”ye işaret ediyorlar.

Görüştüğümüz bir belediye işçisi, hayat pahalılığındaki artışın günlük yaşamı doğrudan etkilediğini dile getirdi: “Ben tek başıma yaşadığım için geçinebiliyorum ama bugün tek maaşla geçinmek gerçekten çok zor. Bana göre hayat pahalılığı en az yüzde 80 arttı.” Özellikle temel gıda ürünlerindeki artışın dikkat çekici olduğunu söylüyor. Gider kalemlerinin büyük bölümünü gıda, kira, giyim ve çocuk ihtiyaçlarının oluşturduğunu belirten işçi, mevcut ücretlerin yeterli olmadığını vurguluyor: “Zam gelebilir ama önemli olan hayat pahalılığı karşısında yeterli olup olmayacağı.”

‘Yıl başındaki zamlar hayatı kolaylaştırmadı’

Sağlık sektöründe çalışan bir emekçi ise ücretlerin geldiği noktayı “yoksulluk sınırının altında çalışma” olarak tanımlıyor. Bekar olduğu için ayakta kalabildiğini ancak bunun bile giderek zorlaştığını söylüyor: “Yoksulluk sınırının altında çalışıyorum. Ocak ayından itibaren yapılan zamlar yüzde 100’ün üzerinde ama aynı oranda bir yaşam kolaylaşması yok.”

Temmuz ayında memur ve asgari ücretlilere anlamlı bir artış yapılacağına inanmadığını belirten emekçi, sendikaların ek zam taleplerini gündemde tutacak ve mücadeleyi yükseltecek bir tutum sergilemesi gerektiğini belirterek “Daha fazla mücadele edilse belki hakkımız olanı alabiliriz. İşçilerin birleşmekten başka çaresi kalmadı” dedi.

‘Faturaları ödemek için çalışıyoruz’

Belediyede çalışan bir başka işçi, ailesiyle yaşadığı için kira ödememesine rağmen ekonomik baskının çok ağır olduğunu söyledi. “Karın tokluğuna yaşıyoruz demeye bile gerek yok. Faturaları ödemek için çalışıyoruz desem daha doğru olur” diyen işçi, sağlıklı beslenmenin bile zorlaştığını, asgari ücrete bir artış yapılacağına da inancının olmadığını dile getirdi: “Zam yapmayacaklar, o zaten belli. Asgari ücreti yükseltmezler.”

Sorun büyüyor, greve varız

Uzun yıllardır belediyede çalışan bir başka işçi ise ekonomik sıkıntının yıllardır sürdüğünü ve giderek ağırlaştığını ifade etti. İki çocuğunun okuduğunu anlatan işçi, şöyle devam etti: “İki kızım var ve ikisi de okuyor. Yıllardır çok ekonomik sıkıntı çektik, hâlâ da çekiyoruz. Birkaç yıl önce yıllardır biriktirdiğimiz parayla oturduğumuz evi ancak alabildik.”

Sendika yöneticilerini de eleştiriyor. Talepler için grev istediklerini ancak yöneticilerden karşılık bulamadıklarını ifade eden işçi “Sendikayla çok konuştuk grev olsun diye ama hep razı olmamızı beklediler” dedi. Bir başka belediye işçisi de çözümün işçilerin iş yerlerinde bir araya gelerek talepleri için örgütlü mücadele vermesi olduğunu söyledi ve devam etti: “Sendikacılar hiçbir şey yapmıyor. Grev olursa biz de varız. Artık işçilerin birleşmekten başka çaresi kalmadı.”

Tümüyle kesintisiz bir hakikat tezahürü karşımıza çıkıyor. Her yerden kuşatılmışlığın var ettiği o açmazlar sarmalında yarının da bugünden pek bir farkının olmayacağını bildikten sonrası sonucu her dem hüsrana çıkıyor. Ele avuca geçen üç otuz paranın da bir karşılığı kalmamıştır. Bir girdap halinde, belirgin bir fasit döngü içerisinde dönüp dolaşıp yetersiz bakiyelere çalışmanın önü açılır. Devletin var ettiği ihtimallerin bir nebze iyi olduğuna dair seslendirmeler var edilse de, sıradan insanların özel sektör, devlet ellerinde bariz bir biçimde sınana durduğu yerin gerçekliği ne olacaktır? Sendikaların, iş temsilci örgütlerin ve yapıların, müşterek bir savunu hattını bina etmek, hayatı durdurmak yerine madenciler, öğretmenler, fabrikalardaki emekçilerin bireysel / kendi sınırlarında var edebildikleri tüm itirazları dahi sahiplenemediği bir yerde, o bakan Tekin’in dediği gibi önce bize gelselerdi keşke lafzından öteye varılabilmiş midir? Yoksunluk / yoksulluk ortak ide kılınırken cerahat / cürüm hemhal ülkenin yönergesi güncellenirken, kuru ekmekle, ödenecek faturalar dışında bir hayat seçeneği bırakılacak mıdır? Birleşik Emekliler Sendikası’nın Kartal’da yaptığı basın açıklaması mesela bir şeyleri izah ettirir mi? “Günümüzde kira enflasyon artışı yüzde 32,25, gıda enflasyon artışı yüzde 32,36, enerji enflasyonu yüzde 46,60 seviyesindedir. Peki, emekliye reva görülen ne? Yüzde 16 emekli maaş artışı. 20 bin lira olan emekli maaşı 23 bin lira olacak. Muhalefet partileri, ‘Asgari ücret oranında 28 bin liraya yükseltilsin’ diyor. Yoksulluk sınırının 107 bin lira olduğu, açlık sınırının 37 bin lira olduğu ülkemizde, ne açlık sınırının yarısı kadar bir ücreti ne de açlık sınırının altında kalan asgari ücret oranını kabul etmiyoruz. Asgari değil, insanca yaşamak istiyoruz.” Kısa dönemde ödenmesi elzem olan 250 küsur milyar dolarlık bir borcun bulunduğu, kasanın onun yüzde onunu bulmadığı bir karşılıkla hayatın ehven ile olan bağları tarumar edilmeye devam edilecek, bu kesin bilgidir. Kiranın, gıdanın, yeterince açık bir biçimde hayatta var olma hakkının elden avuçtan çalındığı bir menzilde, özgürlük türküleri, demokratik ülke masalları, her dem çıkagelen mühimmatlarla / insan canı alan aletlere gömülmüş milyarlarca doların bir kurtuluşu reçete etmediği anlaşılır kılacaktır her şeyi. Gözümüzün önünde hayatımız, kısa bir ömrün ta kendisini tarumar etmek kesintisizleştiriliyor. Kılavuzu karga olanın dahi iyice anlayacağı bir halle, hayat tarumar olunuyor. İyi midir, böylesi midir layık olunan, bu mudur hallerimiz, bu kadar mı?

Misak TUNÇBOYACI – İstan’2026

Görsel: What? / Nedir? - Bilecik 1957 - Yıldız MORAN

Meramda Paylaşılan Haber

Discover Fragman’s Luxury Fragrance Collection

Fragman – Curated Luxury Scents for Every Occasion

Explore Signature Scents That Leave a Lasting Impression