#fitheid

Ervan uitgaande dat je de aangeleerde technieken niet nodig zult hebben in het dagelijks leven is het toch goed om te weten wat je mag en wat je niet mag. Om een voorbeeld te geven, we kennen in de beoordeling van noodweer door een rechter een aantal factoren zoals subsidiariteit en proportionaliteit. De subsidiariteit heeft betrekking op de keuze van het juiste verdedigingsmiddel. Bijvoorbeeld het gebruik van een biljartkeu wanneer een klap met de vlakke hand voldoende was geweest om daarna te kunnen vluchten. De proportionaliteit heeft betrekking op de keuze en de wijze waarop een verdedigingsmiddel wordt ingezet. Bijvoorbeeld het gebruik van drie vuistslagen terwijl één vuistslag voldoende zou zijn geweest.

Voor een rechter is het van belang dat er geweld is gebruikt om vervolgens te kunnen vluchten en niet om je belager meer letsel toe te brengen dan nodig. Dit is een moeilijk te beoordelen factor in de rechtsgang en getuigen zijn hier vaak van belang. Het is dus belangrijk dat je alleen geweld gebruikt om een gevecht te beëindigen. Niet om een gevecht te winnen. Dit is een belangrijk uitgangspunt. De definitie van geweld volgens het strafrecht is: “Het aanwenden van een lichamelijke kracht van niet te geringe betekenis”

VERMIJDING VAN GEWELD Hiervoor is bewustzijn nodig. Een mogelijke aanvaller is vaak op zoek naar slachtoffers die "uit staan”. Dat wil niet zeggen dat je altijd overdreven gespitst moet zijn op je omgeving maar een zekere mate van bewustzijn kan er voor zorgen dat je op tijd een potentieel gevaarlijke situatie waarneemt en kunt ontwijken.

JEFF COOPER Cooper was een Amerikaanse marinier en een deskundige als het gaat om het gebruik van handvuurwapens. Volgens Cooper is je belangrijkste hulpmiddel om te overleven tijdens een confrontatie, je minste en alertheid. Om deze theorie kracht bij te zetten, heeft hij een aantal kleurfases ontwikkeld.

De eerste fase is wit. Dit is onze comfort zone. Hier begeven we ons alleen in als we vrijwel geen benul hebben van wat er om ons heen gebeurt. Wanneer je over straat loopt in de fase wit, kun je eenvoudig van je portemonnee gerold worden of regelrecht een groepje duistere figuren tegemoet lopen. Fase wit is de fase waar je je op straat zelden of nooit in moet begeven. Vaak zijn het de momenten waar je op terugkijkt en tegen jezelf zegt; “Had ik maar beter opgelet", of "had ik maar naar mijn intuïtie geluisterd” of “Waarom heb ik dat niet aan zien komen?!”

De tweede fase is geel. Dit is de fase waarin we ons altijd willen begeven, omdat je vanuit deze fase eenvoudig je alertheid snel kunt opschalen. Je hebt oog voor wat er om je heen gebeurt en kunt daardoor (gedrags-) afwijkingen signaleren in je omgeving. Je kunt het vergelijken met je staat van bewustzijn wanneer je een drukke straat oversteekt. Het is geen paranoïde staat van bewustzijn maar een staat van verhoogde observatie. 

De derde fase is oranje. Deze fase staat voor opkomende dreiging. Bijvoorbeeld, wanneer je op straat loopt en je een groepje figuren aan de overkant van de straat waarneemt. Wanneer ze vervolgens de straat oversteken in jouw richting met een duidelijke intentie, is fase oranje het moment waarop je de situatie inschat en evalueert. In deze fase komen adrenaline en stress hormonen zoals cortisol vrij in het lichaam. Deze fase wordt (zeker in het bijzijn van vrienden of terwijl men zich in een groep bevind) vaak ervaren als angstig en verlammend maar het is een ingenieuze reactie van het lichaam om te overleven.