Η μάγισσα πάντα φρόντιζε να προσέχει το καντήλι της.

Ήταν φτιαγμένο από μέταλλο που φαινόταν να σκουριάζει με τον καιρό. Τέσσερα τζαμάκια αγκάλιαζαν το κόκκινο κερί που βρισκόταν μέσα του.

Ήταν κρεμασμένο ψηλά, για να μην το φτάνει κανείς άλλος. Το κερί αυτό σκορπιζόταν πάνω σε γράμματα εραστών. Ήταν παρόν, στους θρήνους των αγαπημένων. Χάριζε ηρεμία στα παιδιά που φοβόντουσαν το σκοτάδι, έδειχνε τον δρόμο στις χαμένες ψυχές και δώριζε ζεστασιά στις παγωμένες καρδιές.

Με τον καιρό τα πράγματα δυσκόλευαν κάπως. Η μάγισσα γερνούσε και ο αέρας φυσούσε.

Το κερί έλιωνε και γινόταν όλο και πιο μικρό, έτοιμο να πνίξει την φωτιά του, στην ίδια του την ύπαρξη. Η φλόγα εξαφανιζόταν σιγά-σιγά και έπειτα φούντωνε με τις προσπάθειες της μάγισσας.

Ευτυχώς κι αυτή.

Μια μέρα όμως, η μάγισσα βρέθηκε στο κρεβάτι, βαριά άρρωστη. Άφησε την τελευταία της πνοή στο καντήλι, σβήνοντας το κερί για πάντα. Εξαλείφοντας τη μαγεία από τον κόσμο. Το φως πέθανε, το ψύχος κυρίευσε και οι καπνοί από το σβησμένο κερί έπαιρναν σχήματα. Θανάτου, φόβου, φθόνου και θλίψης.

Και τώρα; Ε, και τώρα …

Έχω μια συνήθεια που υιοθέτησα πρόσφατα. Που και που, όταν έχω χρόνο μα ακόμα και όταν δεν έχω, όταν νιώθω ότι η ζωή δεν είναι τόσο πραγματική όσο φαίνεται να είναι, έχω την ανάγκη να πλησιάζω την ντουλάπα. Συνήθως συμβαίνει το βράδυ, όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Αφού πλησιάσω την ντουλάπα, την ανοίγω απότομα με μια παιδική ελπίδα να δω κάτι πέρα από τα ρούχα. Δεν μιλάω μόνο για φανταστικούς κόσμους, αλλά για το απρόβλεπτο. 

Ας είναι παράδεισος, ας είναι κόλαση. 
Ας είναι έστω κάποιος κλέφτης ή ο γαμημένος Μπαμπούλας. 
Δεν με νοιάζει, δεν φοβάμαι κανέναν. Απλά δώσε μου κάτι που δεν περιμένω. Ευχάριστη ή δυσάρεστη η έκπληξη, θα παραμείνει παρά αυτά μια εμπειρία, μια πρόοδος για κάτι που δεν μπορώ να σκεφτώ ο ίδιος ή τουλάχιστον μια νέα ιστορία για να διηγηθώ στο ημερολόγιο που δεν έχω.

Μέχρι στιγμής το περιεχόμενο της ντουλάπας ήταν το αναμενόμενο. Όμως θα συνεχίσω να την ανοίγω. Ίσως να την ανοίγω σε λάθος στιγμή, ίσως με λάθος ταχύτητα, ίσως πάλι να θέλει απλά τον χρόνο της.

Ο ουρανός σκοτείνιασε, τα λουλούδια σάπισαν. Η θάλασσα αγρίεψε, τα αστέρια φοβήθηκαν και κρύφτηκαν πίσω απο το φεγγάρι και αυτο με την σειρά του, πίσω απο τον ήλιο που κουραστηκε να πετάει φωτιές.

Οι άνθρωποι αναστατωμένοι και  απεγνωσμένοι. Τελευταία μερα για όλους μας.

Και τι θα γίνει;

Κάποιοι έτρεξαν να πηδήξουν όποιον βρουν μπροστα τους, βίαζαν σε καθε στενό. Αλλοι ψαχνοντας απεγνωσμένα τον έρωτα είπαν όσα δεν μπορούσαν να πουν όσο πίστευαν οτι υπάρχει και το αυριο.

Ειχε και αυτοκτονίες με καθε πιθανό τροπο. Ειχε και δολοφονίες γιατι καθε νόμος έσπασε εκείνη την ημέρα. Οι νεκροί πολλαπλασιαστηκαν καθώς υπήρξαν και αυτοί που δεν ένιωσαν ποτε χαρούμενοι και έπεσαν στα πιο δυνατά ναρκωτικά λες και θα έκλεβαν λίγη ζωή παραπάνω.

Οι εκκλησίες γέμισαν για μια προσπάθεια ψεύτικης εξωμολογησης, τωρα το θυμήθηκαν οτι ειναι παλιανθρωποι. Οι γονείς έψαχναν τα παιδια τους ενώ τα παιδια τους τους φίλους τους γιατι αυτοί τους στήριξαν περισσότερο.

Εγω καθομουν σε μια ταράτσα ενός εγκατελελημενου σπιτιού καταγράφοντας τα γεγονότα.

Άξιζε. Οχι επειδη τελικά δεν ηταν η συντέλεια του κοσμου, αλλα για να δείξω πως αφήνουμε τον χρόνο να περνάει γιατι πάντα θα πιστεύουμε οτι εχουμε κι'αλλο .

Κουνησου και πραξε. Ασε τους εγωισμούς και το αυριο και κανε τωρα αυτο που θες να κανεις.

Γιατι αν δεν το κανεις, το τελος του κοσμου, για εσενα, εχει ήδη φτασει.

Ετσι, από το πουθενά και κάπου, ο Παλιατσος κατέληξε στο κελί, που για αυτόν, ήταν σαν οικεία με αυλή. Ομως δεν άντεχε γιατί τον περιγελούσαν, και χωρίς οίκτο, το "είναι" του πατούσαν.

Του είχε λείψει το φως, σαφώς. Ηταν καιρός να πάει εμπρός! Για αυτό πήγε πίσω, τότε στα παλιά, που τα μαλλιά σου ήταν μακριά και έκανε ζέστη.

Στη χάση και στη φέξη, τα καλύτερα χαρτιά του είχε ήδη παίξει.

Δάκρυα κύλησαν λόγο των ψεμάτων, που έγλειψαν τις πέτρες των τοιχωμάτων. Οι πέτρες γίναν σκόνη και η θέα τον καυλώνει.

‘Ειναι ψηλά και ωραία, πάω κάτω να βρω λίγη παρέα’, φώναξε πηδώντας ή πήδηξε φωνάζοντας, τα σύννεφα αγκαλιάζοντας, που έμοιαζαν με σαντιγί, μέχρι που αυτός, χτύπησε στη γη.