#fietsenmakerij

Aankondiging van een feestje in een fietsenmakerij

Het verslag achteraf:

Een fietsenmakerij gevuld met mensen die tot buiten de deur staan.Het festival van vrijdag 14 oktober in de fietsenmakerij staat gelijk aan een niet regulier avondje vol muziek en plezier.

 Buiten de fietsenmakerij staat een vuurkorf met daaromheen een tiental mensen. Één van de vrouwen heeft een grote hoed op en een jurk aan en ze staat te praten met een man met wat langer haar en een baard. Gebroederlijk staan ze rondom het kampvuur met ieder een pils in de handen. Overal op de grond slingeren flesjes bier rond en ze zijn van alle soorten merken die je bedenken kunt. De festivalgangers komen net uit de afgeladen volle kelder onder de fietsenmakerij vandaan. Het duo schmink & Arpatle brengt daar hun experimentele, elektronische ambient muziek ten gehore. De twee heren zorgen met hun synthesizer en laptop met wii controller voor een aandachtig luisterend, stil publiek. Op dat moment wordt er boven voor een andere act gezorgd, wat volgens Olle Kruyt nog nooit is gebeurd. Terwijl Kruyt een slok bier neemt: “Eerder hebben we nog nooit twee acts op hetzelfde moment gehad, maar ditmaal moesten we wel. Het is nog nooit zo druk geweest.” Druk is het. Er staat constant een rij bij de bar, het toilet of het ‘zelfgebouwde’ urinoir buiten. Een paar meter naast de ingang staat er in een hoek een scherm geplaatst en regelmatig  zie je er één van de heren achter vandaan komen. De mannen kunnen daar hun behoefte doen. Het is een klein deel van de enigszins knullige organisatie en het geeft een ‘Woodstockgevoel’ zoals we die kennen van Youtube, Google en Wikipedia. Aan het einde van de avond zijn er tien tot twintig kratten doorheen, DJ Socrates en DJ Nikkipikkiepoelala draaien en de dansvloer staat vol. De mensen dansen, drinken en zingen mee met nummers zoals Somebody to love van Jefferson Airplane.

Dat de organisatie niet erg strak is, blijkt vaker op de avond. Als de singer/songwriter Michael Hastings zijn act voorbereidt, doet nog maar één microfoon het. Door de andere microfoon wordt er gelijk omgeroepen: “Heeft er iemand anders toevallig een microfoon?” Na enig geregel begint Hastings dan toch aan zijn optreden. De zanger neemt zijn gitaar op schoot en begint te zingen. De gasten verzamelen zich gelijk om de man heen. Het optreden lang is de fietsenmakerij gevuld met fijne gitaardeuntjes, een zingende man en een publiek dat de meest vreemde geluiden maakt wanneer de zanger daarom vraagt. Iedereen is om de man heen gaan zitten en zit krap naast elkaar. Het voelt aan als een ‘feestje met een soort huiskamergevoel’. Chang hung had gelijk. Als afsluiter zingt hij een schots volksliedje en voor dat moment begeef je je even in een schotse bar. De mensen dansen, zingen, klappen en stampen op de grond. Op dit festival is de sfeer duidelijk aanwezig. En dat is precies wat Kruyt wil. “Ik denk dat het ontzettend belangrijk is dat je toffe ervaringen kan delen met anderen met gelijkgestemde gevoelens”, aldus de organisator. De mensen lijken inderdaad gelijkgestemd te zijn en ze delen deze ervaring tot vroeg in de morgen. Ze lijken zelfs geluk, liefde en harmonie te delen. Misschien wel een beetje onder invloed, maar dat terzijde.