#evagrev

Λοιπόν, Ιούνιος του ‘15, μόλις είχα τελειώσει τις εξετάσεις, και μία φίλη μου με είχε στείλει μήνυμα αν ενδιαφέρομαι για δουλειά, να μοιράζω φυλλάδια ντυμένη ντεμέκ πειρατίνα. Κατάφερα τελικά να πείσω τον πατέρα μου (η μάνα μου δεν είχε θέμα) και ξεκίνησα δουλειά.

Καλοκαίρι σε παραθαλάσσια τουριστική περιοχή, όπως καταλαβαίνεις υπάρχουν κι άλλα άτομα που μοίραζαν φυλλάδια για διάφορες επιχειρήσεις, ταβέρνες, τουριστικά, δραστηριότητες κλπ. Κι ένας από αυτούς ήταν κι ο Νίκος. Στα φυλλάδια όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, οπότε το παιδί με το οποίο δούλευα (πειρατίνα χωρίς πειρατή λέει? δεν λέει) μου τoν σύστησε, κι από την πρώτη στιγμή που τον είδα κάτι άλλαξε μέσα μου.

Ξέρω πως θα ακουστεί αρκετά μελό, αλλά λένε πως την αληθινή αγάπη δεν την καταλαβαίνεις μέχρι να την νιώσεις, κι εγώ πιστεύω πως εκείνη την στιγμή αυτό ένιωσα. Λες κι οι ψυχές μας γνωρίζονταν ήδη κι απλά περιμέναν πότε θα έρθει η ώρα που θα συναντηθούνε και υλικά μέσω των σωμάτων μας. Λες και ήταν το πεπρωμένο μας να είμαστε μαζί.

Anyway, από την στιγμή που τον είδα για πρώτη φορά, το μυαλό μου ήταν σε μια μόνιμη διαμάχη: από την μία ονειρευόμουν και έκανα διάφορα σενάρια στα οποία ήμασταν μαζί, φιλιόμασταν κλπ κλπ (daydreaming στο φουλ) κι από την άλλη “μάλωνα” τον εαυτό μου που τα σκέφτεται όλα αυτά γιατί φοβόμουν πως θα έτρωγα πάλι τα μούτρα μου κι όσο περισσότερο “επένδυα” σ’ αυτό τόσο περισσότερο θα πονούσε το άκυρο. Ευτυχώς όμως αυτό το άκυρο δεν ήρθε ποτέ. Μετά από λίγο καιρό που κάναμε παρέα στην δουλειά ή όταν σχολούσαμε (αξίζει πιστεύω να σημειωθεί η στιγμή που είχαμε πάει να φάμε κάτι εγώ, ο Νίκος και το άλλο παιδί μετά την δουλειά και πήρα γύρο απ’ όλα χωρίς μουστάρδα, με τζατζίκι, νομίζω τότε ήταν που κατάλαβε ο Νίκος ότι δεν είμαι σαν τις άλλες που είχε γνωρίσει μέχρι τότε), μου ζήτησε να βγούμε ραντεβού.

Μήνας Ιούλιος, πήραμε μπύρες από περίπτερο και κάτσαμε στα σκαλιά πίσω από τον κινηματογράφο. Μιλήσαμε για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, ανοιχτήκαμε ο ένας στον άλλον, είπαμε πράγματα που ποτέ ξανά δεν είχαμε πει σε κάποιον άλλον. Όνειρα, φόβους, στόχους, λάθη, πάθη. Κάτσαμε να μιλάμε με τις ώρες, ώσπου τελικά θα έπρεπε να γυρίσω σπίτι με ταξί ή με τα πόδια. Προσφέρθηκε να με πάει αυτός με τα πόδια, ώστε να μην χρειαστεί να σταματήσουμε την συζήτησή μας. Στον δρόμο του γυρισμού, δώσαμε την πρώτη μας αγκαλιά και μετά το πρώτο μας φίλι. Κάτσαμε τελικά σε κάτι σκαλιά μιας γέφυρας κοντά στο σπίτι μου μέχρι το ξημέρωμα.

15 Ιουλίου, είχα ρεπό οπότε είχα βγει με την τότε κολλητή μου και κάτι άλλα παιδιά για ποτό σε μαγαζί και εκεί στην περιοχή δούλευε κι ο Νίκος. Είχα φύγει από την παρέα για να βρεθώ με τον Νίκο στο τότε στέκι μας και καθόμασταν εκεί κι άρχισε να με λέει ότι θέλει να μου πει κάτι σοβαρό αλλά ντρέπεται (τάχα μου) να μου το πει κλπ κλπ. Να του λέω εγώ πες, να με λέει αυτός ντρέπομαι. Και σε κάποια φάση, λέει “έχει πολλά φώτα εδώ, θα στο πω όταν θα κλείσουν τα φώτα” και πριν καλά καλά τελειώσει την λέξη “φώτα”, σβήνουν τα φώτα από πάνω μας (κι αν δεν είναι αυτό σημάδι από μια ανώτερη δύναμη, τότε τι άλλο μπορεί να είναι??). Ήμασταν σοκαρισμένοι γι’ αυτό που έγινε για λίγα δευτερόλεπτα κι όταν συνήλθαμε γύρισε και μου τα ζήτησε και, προφανώς, δέχτηκα 😊

Από τότε έχουν περάσει 3μισι χρόνια, και κάθε μέρα τα συναισθήματα που έχω γι’ αυτόν τον άνθρωπο γίνονται όλο και πιο δυνατά. Έχουμε περάσει πολλά, αλλά ευτυχώς σ’ αυτήν την σχέση είμαστε και οι δύο που προσπαθούμε, οπότε κι αυτά τα “πολλά” τελικά τίποτα δεν ήταν. Το μόνο κακό της σχέσης μας είναι η απόσταση, αλλά ακόμα και μ’ αυτήν κάτι κάνουμε. Με κάθε ευκαιρία που έχει ο καθένας πάει να βρει τον άλλον, έστω και για 5 λεπτά.

Ως ένα άτομο που τα έχει βιώσει και τα δύο σε διάφορες φάσεις της ζωής του, πιστεύω ότι το χειρότερο είναι να σταματήσεις να τολμάς για το οτιδήποτε (δεν χρησιμοποιώ την λέξη “ποτέ” γιατί είναι αδύνατο να μην τολμήσεις ποτέ τίποτα).