Een paar dagen geleden ben ik Joker gaan zien in de Kinepolis van Imagibraine. Ik ga me baseren op twee recensies van deze film om mijn mening te geven. Veel lees plezier
Joker, de film van Tod Phillips over de beroemde aartsvijand van Batman, draait vanaf donderdag in de bioscopen. Wat vinden recensenten van de film met Joaquin Phoenix in de hoofdrol? Een overzicht van de belangrijkste recensies.
"Wie Phoenix' werk kent uit de arthousefilms waarin hij meestal te zien is, zal niet echt verbaasd zijn over zijn radicale portret in Joker. (...) Dat hij als hoofdrolspeler de film draagt is een understatement. Het roept de vraag op of Joker werkelijk zo'n geweldige film is, of toch in de eerste plaats een vehikel voor een geweldige rol en performance? In een werkelijk goede film zou Phoenix' optreden wellicht meer zijn opgegaan in het geheel."
"Joker is sowieso geen film om echt van te houden. Daarvoor is Phillips' aanpak te opdringerig en agressief, te weinig gevarieerd in de toonzetting. Joker is meer een film om te bewonderen, vanwege het lef van de makers om de popcorn zo resoluut aan de kant te schuiven en zo diep de duisternis in te duiken. Inderdaad: een film die je gezien wilt hebben en waarover je wilt meepraten. Maar geen film die je ook nog een tweede keer wilt gaan zien."
"Het is Phoenix wel toevertrouwd om een getormenteerd personage gestalte te geven. Hij speelt de dwangneurose pijnlijk overtuigend, waarbij de gekwelde lachbuien overgaan in iets wat op het ophoesten van een haarbal bij katten lijkt. Met de belichaming van Arthur Flecks lijden is Phoenix het scenario meer dan eens voor."
"Joker laat zich niet met vrijblijvend amusement verwarren. Phillips doet een paar concessies aan Batmans achterban, met dwarsverbanden naar de vlegeljaren van de superheld, maar in de kern is dit een uitermate verontrustende blik in het verknipte hoofd van een verschoppeling die terug leert slaan."
Trouw - 4 sterren: "Joaquin Phoenix, het moet gezegd, is fenomenaal als de eenzame Arthur Fleck die zijn kostje bij elkaar scharrelt door zichzelf als clown te verhuren. Phoenix draagt de film vrijwel in zijn eentje met een lijf dat zo mager is dat je zijn botten kunt tellen. Op een dieet van een appel per dag viel hij ruim 20 kilo af, met als resultaat een man die niet alleen fysiek maar ook psychisch een uitgehongerde indruk maakt."
"Je weet niet precies of zijn ongecontroleerde lachsalvo's voortkomen uit zijn clowsnact, of bij een serieuze aandoening horen. Misschien camoufleert hij met de lach zijn pijn. Feit is dat Gotham City begin jaren tachtig een wrede, verdeelde samenleving is waar wapens vrij in omloop zijn en op de geestelijke gezondheidszorg wordt beknibbeld. Het is een wereld waarin Arthur ten valt komt en verrijst als Joker, schietend en dansend in clownskostuum. Joaquin Phoenix krijgt weldra de lichtheid van een tai-chi-beoefenaar en van een tapdanser, zwevend van een betonnen trap."
Reikhalzend. Dat woord lijkt toch wel het meest van toepassing op Joker. Er werd reikhalzend uitgekeken naar Joker als film die, in een tijd van Marvel- en Disneygeweld, voor DC de meubelen zou moeten redden. Maar reikhalzend toch ook naar deze film als 'de nieuwe Joaquin Phoenix'. Hoe zou deze acteur, die minstens zo excentriek als vaardig is, vormgeven aan het legendarische filmpersonage The Joker.
Je kunt veel over de doorgedraaide clown zeggen, maar niet dat hij een superheld is. Joker beoordelen als superheldenfilm lijkt dan ook bij voorbaat gedoemd te mislukken. Toch speelt het verhaal zich wel ontegenzeggelijk af in een superheldenuniversum. Gotham lijkt misschien wel op een Amerikaanse stad maar heeft op veel punten toch echt z'n eigen regels en wetten. Ook kan er af en toe gelachen worden en wie zijn ogen tot spleetjes samenknijpt en heel goed tuurt, kan misschien wat maatschappelijke kritiek waarnemen. Maar het is toch vooral een vermakelijk mengsel van actie en scherpe dialogen in een totaal krankzinnige omgeving.
En krankzinnig is het zeker. Vanaf het allereerste moment grijpen de hysterische lachbuien en spontane danspasjes van The Joker, dan nog feestclown Arthur Fleck, je bij de strot. Of beter gezegd, doet Joaquin Phoenix dat. Waar Heath Ledger in 2008 de meest vergevorderde meester van de chaos neerzette, heeft Phoenix de opdracht om het achtergrondverhaal te verzorgen. De gestoorde einzelgänger woont met zijn even bijzondere moeder in een bouwvallig flatje en transformeert gestaag naar één van de meest legendarische filmpersonages van de afgelopen decennia. Want hoe kan het toch dat iemand zo in- en inslecht wordt dat hij een volledig ziekenhuis opblaast, alleen om een punt te maken?
Dit laatste is dan ook waar de clownsschoen wringt. Ieder oorsprongsverhaal heeft in de basis hetzelfde probleem: hoe zorg je dat een verhaal pakkend en spannend blijft, terwijl je de afloop al weet? De finale is in het geval van de geschminkte schurk zó monumentaal, de stip aan de horizon waar naartoe moet worden gewerkt zó enorm, dat de metamorfose van de mislukte clown in het gemene genie maar in één versnelling kan. De allerhoogste. De film ontaardt mede daardoor in een reeks compleet onvoorspelbare incidenten, waarbij de uitkomst steeds gestoorder is, steeds verder over de top.
Toch is dit uiteindelijk allemaal bijzaak, zoals alles wat niet Joaquin Phoenix is in deze film bijzaak is. De mooie shots, de knipogen naar eerdere films, het subtiele gebruik van muziek of de ijzersterke optredens van Robert De Niro en Zazie Beetz. Joker is op allerlei manieren een meesterwerk. Maar het telt niet als Phoenix niet in het middelpunt staat. Uiteindelijk is dat waarvoor toch het meest reikhalzend naar Joker werd uitgekeken, de historische invulling van Jack Nicholson en Heath Ledger die voor hun opvolgers altijd de maat zullen zijn. Want wie durfde het nog aan, wie kon het nog aan? Phoenix kopieert of imiteert zijn voorgangers gelukkig niet, maar geeft een volledig eigen draai aan het personage, met zijn eigen maniertjes en eigenaardigheden. Waar Jared Leto zo teleurstelde dat de meeste van zijn scènes eindigden op de vloer van de montagekamer, dwingt Joaquin Phoenix af dat ieder frame om hem draait of naar hem wijst. Sinds The Dark Knight legt iedere acteur die het paarsgroene clownspak aantrekt zichzelf langs een Oscarwinnende maatstaf. De nominatie lijkt in elk geval al zeker.
Joker is een zeer speciale film. Het is een film dat je wel wil zien, maar nu ook geen 2 keer. Persoonlijk denk ik dat de lachbuien inderdaad bedoeld waren om Arthur zijn pijn te verstoppen. De ‘clown’ die zo veel afziet en geld probeert te verdienen veranderd helemaal in een psychopaat. Een superheld is hij inderdaad niet en ik kan mij die superheldenwereld niet voorstellen. Ik zag persoonlijk een grijze, saaie en stille stad die later niet zo stil bleek te zijn. De acteur speelde zijn rol wel zeer goed, het leek precies wel echt en hij is ook één van de enige die een nieuwe film van Joker aankon. Ik zou het wel begrijpen zou Joker een nominatie krijgen voor een oscar, maar dan alleen omwille van de acteur. Ik vond persoonlijk dat de film langdradig was en dat het wat sneller in actie mocht schieten. Persoonlijk zou ik de film nu ook geen tweede keer zien.
