#elapilasi

İtiraf etmeliyim ki sigarayı bırakmaya çalışmak zor bir iş.

“Eve gitçem. Ders çalışçam. Evi süpürcem.” kafamda bunlar dönerken en son kendimi Urla ayazına karşı terasta rakı içerken buldum. Ve evet, beni bekleyen bir yığın sınav ve ödeve de kadeh kaldırıyorum.. -,-

Çok zor şuan bunları yazmak. İki gündür ne halde olduğumu ben biliyorum. -Ki hala sersem gibiyim-  Birisine “başın sağ olsun, çok üzüldüm” demek bile boğazımı düğüm düğüm ederken şimdi o başın sağ olsunları duymak, teşekkür etmek, zorla tebessüm etmek öyle zor bir şey ki.. Üzgünüm çünkü ilk defa bir ölüm haberi alıyorum. Ve yine üzgünüm ki geride o kişiden bana kalan bir tek anı bile yok. Beraber çekilen bir fotoğraf yok, “Biz şöyle şöyle yapardık..” diye anlatabileceğim bir şey yok... Yok.. Güzel şeyler yazılmak için alınan ama kitaplığın en ücra köşesinde beklemiş, sonra da atılmış bir defter gibi. En çok da buna üzülüyorum sanırım. Bu ölümle yıkılan çocukluğuma, babama, amcama.. Hayat devam edecek elbette, iki güne unutulacak her şey, ama yapılanlar asla. Huzur içinde uyu diyeceğim sadece sana.