Bir gün hatta neredeyse bir hafta daha bitti. Günleri kovalarken yılların bu denli hızlı akıp geçiyor olmasına şaşmamalı..
...
Bu aralar durgun bir ruh elbisesi giyindim. Eve gidiyor, yemek pişiriyor, birkaç işle ilgilendikten sonra biraz kitap okuyup uyuyorum. Alışılagelmişin dışında bir uyku durumu bu. Sürekli bölünen ama yine de içine çeken. Bazen sabaha karşı bölünüp saatlerce geri dönemediğim türden.
Bir sebebi var mı? Benim bildiğim bir sebebi yok ama günlük haber akışını okumak yetiyordur zannediyorum.
...
Kaç sonbahar, kaç mevsim daha yazıldı ömrümüze merak ediyorum..
'Aslında bu meraka gerek yok' diye karşı çıkıyor iç sesim. Bugünlerde hiçbir şey yapmadıktan sonra 10 yıl geçse ne yazar?
..
Yıllarla beraber sevdiğim şeyler de değişiyor. Damak zevkim, olaylara bakış açım, insanlara tahammül seviyem, her şey değişiyor.
Acıyla arası olmayan ben, en acı biberlerden turşular kuruyorum. Farkındaysan, acıyı ve turşu kurmayı aynı cümlede kullandım. Çünkü hem acıyı sevmek, hem de turşu kurmak bana oldukça uzaktı. Ama artık değil.
...
Yine de hâlâ ben sormadan bana akıl verilmesine kızıyorum. Ve hâlâ aklıma yatan doğrular ve sindirilmiş mantık çerçevesinde kendi burnumun dikinde ilerliyorum. Hâlâ çocuk hissediyorum bazen. Ama bir yanım yetişkinliği de iliklerime kadar hissettiriyor.
Büyümeyi böyle hayâl etmemiştim. Gerçi hevesim de yoktu bu eyleme dair ama kaçınılmaz son, hayatı henüz istediğimiz yerde durduramıyoruz..
...
Hayatı durdurmak dedim de aklıma geldi. Bir zaman makinesi olsa ve bir günde asılı kalma hakkım olsaydı (yalnızca 1 defa ve 24 saatliğine) hangi zamanda dururdum?
...
Cevabı gözümün önünde belirdi biliyor musun. Katre'nin odasının balkonunda oturup çekirdek çitlerken, omzuma başını koyduğu günü gördüm zihnimde.
Bazı soruların cevapları apaçık oradadır. Aramaya lüzum yoktur.
...
Böyle bir gün, böyle düşünceler işte.
Balkondaki karanlık köşemde, havanın tüm serinliğine rağmen bir sigara daha yakıp sonra köşeme çekilirim yine.
Gelecek günlerin güzelliklere gebe olması dileklerimle...
