#ekinuk

Het EK 2016 volg ik vanuit mijn woonplaats in Noord-Engeland. Dit is deel 3 van een serie.

Ik rijd op de M6. Grijs en groen wisselen elkaar af langs de weg. In een van de heuvelachtige weilanden staat een groot rood bord. Daarop witte letters: LEAVE.

Het bord hoort bij de grote koppen op de voorpagina’s over het EU-referendum. Geen vluchtelingen en immigranten, schreeuwen de kranten.

Het is een paar dagen voor het openingsduel van Engeland tegen Rusland. Op de radio discussieren journalisten over Rooney. Daar gaat het al weken over. Eén van hen zegt dat de aanvoerder niet moet spelen. Weg met Rooney.

*

Ik zit in de pub met twee Engelse vrienden. We doen een rondje voorspellingen: 3-1 voor Engeland, zegt de één. De ander twijfelt lang. “Ik wil wel 1-0 zeggen, maar ik weet dat het uiteindelijk toch 1-1 wordt.”

Rooney zal op het middenveld spelen, met Dier en Alli. “Dat kan bijna niet het middenveld zijn”, zegt een journalist in aanloop naar de wedstrijd.

Met een burger, fish & chips en een pint bij de hand zien we een goede eerste helft. Het leukste Engeland, klinkt het. Rooney strooit met passes, maar The Three Lions scoren maar niet.

Ik wil iets zeggen over de aloude voetbalwet (‘als je zelf niet scoort’) maar houd mijn mond.

* Engeland komt op 1-0, maar in de allerlaatste minuut wordt het 1-1. 

Donderdag Wales. “The enemy.”

Als we naar buiten lopen, is er geen mens op straat te bekennen. Het regent keihard.

* De volgende dag luister ik wat analyses. “Waarom wisselde Hodgson Rooney een half uur voor tijd?! We hadden ervaring nodig!”

Het EK 2016 volg ik vanuit mijn woonplaats in Noord-Engeland. Dit is deel 2 van een serie.

Jawel, het EK kan beginnen. The Sun heeft namelijk zo’n heerlijk ingezoomde foto op de sportpagina’s staan. Ik herinner me de aanloop van het WK 2006 (ook toen woonde ik tijdelijk in Engeland) en Wayne Rooney was geblesseerd aan zijn voet.

De vraag was of de ster van Manchester United (toen was hij nog écht dé ster) het WK wel zou halen. Een paar dagen voor het toernooi wist The Sun het zeker: het zou goed komen! In de krant stond een uitvergrote foto waarin je kon zien dat Rooney, die nog liep met een kruk, Op Zijn Voet LEUNDE.

Dit jaar is de zoomfunctie gebruikt om het tactisch plan van de Engelsen te doorgronden. Zomaar de opstelling op straat.

Ondertussen reageerde Chris Coleman, bondscoach van rivaal en groepsgenoot Wales, al op de scoop. Hij liep opzichtig met een vel rond met daarop een opstelling. Op het papier stonden de namen van Beckenbauer, Best, Socrates, Zico, Pele, Maradona.

*

Een van mijn Engelse vrienden denkt dat het een halve finale gaat worden. Dat gevoel van bijna — en dan toch weer niks. Dat hij zijn geld op België zet bevalt mij helemaal niet. Ik dacht hier in de UK wel een beetje af te zijn van Nederlanders die denken dat het leuk is om de Rode Duivels aan te moedigen — dat is het niet — maar nu hoopt hij dat België het Leicester van blablabla. En dan een dikke winst pakken.

*

Maar Hodgson, hè. Kun je Europees Kampioen worden met Hodgson? Deze beelden van 2014 gaan alweer rond met de heerlijke Engelse zelfspot: “That moment when you realise this is our manager...”

*

Ook een mooie: een schemaatje over de repeterende cyclus van Engeland. Samengevat:

1. Twee jaar voor het toernooi: iedereen praat over wederom een beschamende uitschakeling. Er zijn te veel buitenlanders in de Premier League en Engeland moet het model kopiëren van Duitsland/Spanje/Nederland of wie het dan ook goed heeft gedaan op het laatste toernooi.

2. 18 maanden voor het toernooi: de kwalificatie start en iedereen zegt dat het laatste toernooi vergeten dient te worden. Manager moet aan nieuw team bouwen.

3. 12 maanden voor het toernooi: Engeland kent een goede start van de kwalificatie tegen een of andere dwergstaat.

4. 10 maanden voor het toernooi: wederom zege op dwergstaat. Jonge speler komt door en wordt aangewezen als de toekomst.

5. 6 maanden voor het toernooi: Engeland is gekwalificeerd. Analyses over basis op het komende toernooi. Sleutelspeler raakt geblesseerd.

6. 2 weken voor het toernooi: Overal vlaggen in het land. Analyses dat dit jaar het misschien, heel misschien, dat dit toch écht de béste kans is sinds 1966.

7. Zie punt 1.

*

Zaterdag gaat het gebeuren. Ik heb erg zin om hier te gaan kijken. Als het maar niet plotseling héél warm wordt in Frankrijk.

Het EK 2016 volg ik vanuit mijn woonplaats in Noord-Engeland. Dit is deel 1 van een serie.

De zomer van 2016 had een heel mooie moeten worden. Als Nederlander - dat land dat derde werd van de wereld op het mooiste WK ooit - in Engeland. Maar de avonden in mijn Oranjeshirt in de pub gaan niet komen.

Daarom richt ik me maar op Engeland. Met mijn Engelse vrienden en met teamgenoten van mijn amateurclub zal ik kijken naar Slowakije - Engeland. Misschien merk ik, verweg van Nederland, helemaal niet dat wij ontbreken.

*

Engeland is dit jaar veel te druk met het sprookje van Leicester, waardoor er nog weinig te doen is geweest over een EK.

Ik weet nog - we waren op de terugweg van een uitwedstrijd - dat een teamgenoot in ons busje riep of er geen muziek op kon toen op de radio het commentaar begon van een kwalificatiewedstrijd van Engeland. 

“They’re shite!”

Ook bij de loting was er nog weinig enthousiasme voor het team dat alle tien de kwalificatieduels had gewonnen. Waar wij voor zo’n dag alle mogelijkheden zouden hebben doorgenomen - wensen, angstgegners, poule des doods - kon één van mijn voetbalvrienden hier de dag na de loting niet eens alle drie de groepsgenoten van Engeland opnoemen...

De poule, man! De start van iedere droom!

*

Toch leek er in de laatste kwalificatieduels iets van een beginnende verhoging op te treden toen het elftal van Roy Hodgson plotseling de wereldkampioen Duitsland versloeg.

‘Come on England! Beat the old enemy!!’, stuurde mijn vriend.

Maar nadat Nederland enkele dagen later op Wembley won van Engeland, was er niet veel aan de hand.