#ecqthoughts

June 15, 2020 - Lunes

Jampacked. Box office. Whatever you call it. Maraming crew ang nag-report, mostly PEME sa clinic. Medyo stress pero maganda naman ang mood ko the whole day. Here's why...

Na-abisuhan ako ng isang office staff ng manning agency - naka-sked ang isang crew. Kapitan to be exact. Sa madaling salita, si "Jaime" yun. (Not his real name) 😂

Legit ang awkwardness na nararamdaman ko nang mga oras na 'yon. Syempre observe physical distancing. So nasa harap ko na siya, nagsusulat sa log sheet. Panay ang kumustahan namin. What made it awkward was... tinatanong niya ako kung saang floor ang clinic? Nag-uulyanin na yata. Charot! Sinagot ko lang siya professionally. Tapos ang dami pa niyang tanong, and I think that's normal. So mukhang nire-refresh pa niya ang kanyang utak. Ngayon lang talaga siya napadpad sa building. Natatandaan ko pa yung huling report niya, Feb 20, 2020 - yung time na nagturo siya (because he's a part-time instructor). That was 4 months ago.

Nagtagal naman siya sa building. Before lunch time na siya lumabas kasi meron pa siyang training sa Far East.

Ibig sabihin... may line up na siya. Ulet. 😔

Mami-miss ko na naman siya.

Sagutin mo na kasi, Ate Girl! Sabihin mo "I love you, Capt. Jaime!" Charot! 😂

Ang babaeng forever alone...

This is me . I’m not good in posing, i have pimples, I have an awkward smile, i’m fat, in short I have flaws. And these past two weeks I feel so down and really have low self-esteem, well until now. That’s why i don’t wanna post these pictures in my FB account and IG account. Eto yung mga araw na gusto ko nalang magtago sa kumot buong araw lol I need to love myself , yes i know that self-love is really important but it is not an overnight process, sometimes it takes a week, months or years to really learn self-love and I admit that i’m still working on it. ( Mahal ko naman yung sarili ko , hindi pa man fully 10000% pero may mga araw talaga na diko feel , mga bad days ganun. so eto yung mga araw na yun , just to be clear hehe ) 

Minsan nakakabaliw na din talaga kapag naka quarantine ka na ng ilang buwan, nauubusan ka na ng gagawin at pumapasok na ang mga negative vibes.Ano na nga ba nasa isip ko? kamusta na sarili ko? Anong nararamdaman ko ngayon? masaya bako? bored? okay lang ba ako ngayon? kaya ko ba ? kikita kaya ako?  Ilan lang yan sa mga tanong sa isipan ko. Sa totoo lang , hindi ko nadin alam, nababaliw nako hahahah pero kidding aside, eto yung mga araw na pinaghihinalaan ko yung sarili kong kakayanan, sarili kong itsura, yung kinakain ako ng insecurities ko, yung pakiramdam ko hindi ako makakatulong , pakiramdam na baka hindi ko kaya. Ilan lang to sa mga nararamdaman ko ngayon , hindi ako masyadong okay ngayon pero okay lang naman :) Wala lang gusto ko lang ishare dito . 

Kinakaya pa naman at kakayanin :) magiging okay din ako. siguro next week okay na . At alam ko na magiging okay din ako dahil naniniwala ako sa gabay ng panginoon , at may isa ding taong malapit sakin na laging andyan. na laging nagpapaalala na mahalin ko ang sarili ko , mahalin ang flaws ko. 

When I saw this picture , I started to reminisce the good ol’ days and got teary eyed lol

why? nalungkot ako mga mamsh, ayos lang naman na mamiss yung gantong litrato paminsan-minsan diba HAHAHAHAloljk

Because i’m a daddy’s girl lol my number one wish in every birthday , in every prayer request , my number one wish in shooting star and My impossible dream, is to see you guys together. No war, no bitterness and no pride. I’m not expecting the you will be together as a couple again, well technically couple padin kayo sa papel. Yes , i’m still praying that everything's gonna be okay and no war anymore. 

O well , I know everything has a reason even though sometimes i don’t understand why but all I know is I need to trust in God’s timing and the process. 

To my dear parents , Iloveyouboth. Always ♥

Gigising sa umaga , maghihilamos , kakain , maghuhugas , magluluto , mag eehersisyo , maliligo , manonood , mag Internet , matutulog . Repeat.  Ganto nalang ba ang buhay natin ngayon? Hindi ka ba napapagod? 

May mga taong okay lang sa paulit-ulit na gawain , mayroon namang hindi. May mga taong sanay na nasa bahay lang, nagtatrabaho sa bahay at mayroon namang hindi makapag trabaho dahil wala silang magawa dahil bawal umalis ng bahay. Kanya-kanyang proseso para makayanan, kanya-kanyang gawain para malibang, kanya-kanyang diskarte para lang mabuhay. 

May mga taong totoo ang kanilang sinasabi na ‘okay lang ako’   meron naman iba , ang salitang ‘okay lang ako’ ay ibig sabhin , hindi masyadong okay pero kinakaya, meron namang iba na ginagamit lang ang mga salitang ‘okay lang ako’  para takpan ang kanilang pagkalumbay, dahil alam nila na kailangan sila ng mga mahal nila sa buhay o di kaya naman iniisip nila na magsilbing malakas para sa mga taong nalulungkot din o baka siguro yun ang paraan nila para makatulong dahil hindi lahat kayang kontrolin ang emosyon, ang pagkalungkot lalo na sa kinakaharap ng mundo ngayon. Ikaw, kamusta ka? sana ikaw yung taong hindi masyadong okay pero kinakaya at lumalaban :)

Mahigpit na yakap ara sa mga estudyante na dapat ngayon ay magtatapos na sana at gustong makapag marcha ngunit hindi magawa dahil sa krisis ng buong mundo, Pinagkakait man tayo ngayon pero matatapos din ang gulo, iikot din pataas ang mundo. Ang mahalaga ay makakapag tapos padin tayo. Pag naging maayos na ang lahat, sana’y magdiwang padin dahil karapatan ng mga estudyante na bigyan ng regalo ang mga sarili , mga magulang dahil pinaghirapan ito.

Anong meron? wala naman , ilan lang yan sa mga naiisip ko sa panahong ito, ilan lan yan sa mga kaganapan ngayon, madami pa pero yan nalang muna sa ngayon. 

I cannot count how many times my insecurity cranks up in a day. Perhaps 24/7 won't be enough.

Since the day ECQ had started, I volunteered to wash the dishes everyday. Even though my hands become rock solid and peel like a butterfly's metamorphosis, I find joy doing it. I get to wash my mind from thinking a lot of things, too. I mean I can get my mind off the mundane. And today, as I get the work done, my insecurity visits like an uninvited guest.

I always want to avoid things that could provoke my self-doubt. But as I go through the normalcy of my everyday life, everything as if sparks fright. A fueled bulldozer that comes when you already get the hang of things then destroys your lawn.

My mind oftentimes creates a theory that people's insensitivity points out our flaws. They sell a property, have an open house and market all the good things that you do not and cannot have. It's like an assault. A dart that hits bullseye.

I am worried about the quarantine, yes.

But I don’t really know if I want to stop this.

I don’t want to go back to good old days.

I just want to continue what’s happening.

But I don’t like having this virus, too.