ölümü tadan yüreğin hali bir başka oluyormuş. korkusu bir ayrı, sevişi bir ayrı oluyormuş. bir yıl önce bugün bi’ yanımı verdim toprağa. o günden önce hiç pişmanlığım yoktu hayata dair, o gün ne kadar pişmandım anlatamam. bir kez daha sarılmadığım, bir kez daha onu sevdiğimi söylemediğim ve daha fazla fotoğraf çekmediğim için ama bunlar basit olanlardı. onu bir kez daha uyarabilirdim, gitmesine izin vermeyebilirdim, o itin yanına gitmesin diye o gün onun yanında kalabilirdim. o gün neden gittiğimi bile hatırlamıyorum. o gün onu orada neden bıraktığımı bile hatırlamıyorum. ama sonraki gün çalan o acı telefonu, o ilk çığlığımı, o hastane kokusunu ve annesinin elindeki kanın görüntüsünü çok iyi hatırlıyorum. silinmiyor. 20 yaşına gireli 14 gün olmuştu, o çok istediğin telefonu alalı bir iki ay. en güzel fotoğraflar hep senin telefonundan çekilirdi ve sen kendinin olduğu fotoğrafları bana hiç atmazdın. ben seni neden çekmedim? ah! nasıl gittiğinden, bu dünyadan nasıl koparıldığından bahsetmeyeceğim. hala zor, sesimi titretiyor. çok özledim derken de titriyor sesim evet ama o ayrı. kızgınım, pişmanım, özlem doluyum hepsi var işte. neyse işte. gittin. ölümle aynı cümle içerisinde adını anmak zor, o gülüşe yakışmıyor ölüm. başımı toprağına koymaktan başka bi şey gelmiyor elimden, sıkı sıkı sarılıyorum ama yetmiyor. kokun gelmiyor. üşütüyor. üşüyorum ece. sen gittiğinden beri ben çok üşüyorum.
