#ducanecundioglu

Vuslatta gına vardır. ... Göğün onlara hediyesiydi rüya. Bir yanda gerçekler vardı, bir yanda rüyalar… .... Arzda varolmanın tek yolu duyular ve akıl, semâda varoluşun biricik yoluysa muhayyile… Dervişin tek tesellisi. Varlık sebebi. Rüya Bedeli de "kurban". Perdenin arkasına bakmanın cezası.Önceden görmenin. Görülmeye değer olanı görmenin. .... Bana gelince, benimkisi bir günahkârın günlüğü. Yırtık pırtık.Bıçağı elinde tutan değilim ben. Kimseyi görmedim düşümde. Görüldüm. Ne rüyam var benim, ne önümde bir kurban.Dedim ya, görülenim ben. Bıçağı elinde olanın ayaklarının dibine düşecek olan. Tutan değil, tutulan. Cazibem yok, meczubum çünkü.Çağırmana gerek yok, kendim gelirim. Kendiliğimden. Bir bakışınla kan kesilirim. Saklama bıçağını, hakikaten incinirim.Okşasın da bıçağıyla okşasın sevgili, derim, hiç şikâyet etmem, elinin tenime her değişinde cânına can veririm. Sana ancak gözlerin kapalıyken görünürüm.Gözlerini açarsan, dayanamam ey yâr, hemen ayaklarının dibinde ölüveririm. Dücane Cündioğlu #dücanecündioğlu #ducanecundioglu #edebiyat #art #artphoto #red #tespih #derviş #keşiş #sabır #vuslat #photographysouls #photography #photo #sanat #fotograf

Aşk..

#olumundortrengi #ducanecundioglu #kitap #alinti .... Evvelâ "kırmızı ölüm" (mevt-i ahmer). Şehvetin ölümü. Hırs ve ihtirasların. Alışkanlıkların (muradât''ın), alışkanlıklardan dolayı oluşmuş yakınlıkların (menusât''ın)... İkincisi "beyaz ölüm" (mevt-i ebyez). İştahın ölümü. Tokluğun, tıkınmanın. Açlığı tatmanın, açlığın lezzetine kavuşmanın bir diğer adı da "beyaz ölüm". Yemeden içmeden bile bile kesilmenin... özgürlüğün... Üçüncüsü "yeşil ölüm" (mevt-i ahder). Kıyafetin ölümü. Giyimden kuşamdan uzaklaşma. Libası terketme. Her türlüsünü. Ben bir garib melâmî abdalıyım, niçin söylemeyeyim? Sadece bedeni değil, kalbi örten giysileri de çıkarmaktır "yeşil ölüm". Makamdan, mevkiden, rütbe ve ünvanlardan soyunup Hak karşısında çıplak kalmaktır. Cehenneme değil, cennete gireceklerin listesinde bile okunacak bir ada mâlik olmamaktır. İsimsizliktir. Şöhretsizlik. * * * Hristiyan keşişler de manastırlarda böyle ölmüyorlar mı? Hakikî bir budist derviş de dağ başlarında ölümün bu renklerini sürünmüyor mu? Elbette, ölümün üç rengi bütün tarîklerde tanınır. Yaşanır. Kaderince. Peki dördüncüsü? İslâm irfan geleneğini diğerlerinden ayıran da ölümün bu rengidir. Nakşîliğin sırrı ölümün bu dördüncü rengindedir. Ölümün son rengi siyah ey tâlib! Çünkü dördüncüsü "siyah ölüm" (mevt-i esved). Artık kurtulmak, ayrılmak, kaçınmak, yapmamak sözkonusu değil. Yani "siyah ölüm", bir eylemsizlik değil, negatif bir eylem ise hiç değil. Bilâkis halkın arasına girmek, halkın içinde yaşamak, halkın ızdırabını yüklenmek demek "siyah ölüm''. İnsanın dertleriyle hemhâl olmak da nefsi öldürmenin diğer bir adı. Kendinden, derviş kibrinden, yalnızlığının keyfinden uzak durmak. Kitlenin içinde bir karınca hâline gelmek. Ezilmek. Çiğnenmek. Gürültünün arasında. Hizmet uğruna. Nefsin rağmına. Manastırdan çıkmak yani. Tekkeden ayrılmak. Kendi gönlünle başbaşa kalmaktan vazgeçmek. Hira''yı terketmenin diğer adıdır "siyah ölüm". Zaten ölmüş olanın ölümüdür. Hakikate ermiş olanın. Ferdiyetin ölümü.

Nuh gemisine almadı beni. Tektim çünkü. Çokluğu tehdit eden teklikti tekliğim, tekilliğim. Nuh'unkine inat. Oysa gemiye binebilmenin ilk ve tek koşuluydu çift olmak. Bu nedenle her türden birer çift alındı gemiye. Sürekliliği sağlamak için. Türün sürekliliğini. Türkçede iki kişi çok kişidir. Kendimle başım belada. Yine gemi dışındaydım. Suların ortasında. Birazdan suların üzerine çökeceği bir kıyıda. Suyun içinde. Tek başına Artık sahilsizim.

Benim babam bi tane yaaa 🙌🙈🙆 #ducanecundioglu #yedigüzeladam #cahitzarifoglu #happy (süleyman demirel universitesi ilahiyat fakultesi'da)