Przez kilka ostatnich dni pomagałem Dzidkowi z drozdzik.me ogarnąć nieco jego świeżo przeniesiony i przebudowany blog pod względem wizualnym i funkcjonalnym. Duma mnie rozpiera, bo w najnowszym wpisie przeczytałem ot takie coś:

Dominik Osyczka – Stary, you rock! Dzięki Niemu Czytelniczko przecudnej urody ta strona wygląda tak, jak wygląda. Dominik genialnie zmuszał mnie do myślenia i dawał uwagi tak celne jak stopy Karima Benzemy w ostatnim meczu. Dziękuję.

I zaraz po przeczytaniu tych słów naszła mnie refleksja: a może ja też bym spróbował? To chyba nie boli. Przecież Dobrze skrojone już trochę w sieci siedzi, a fakt, że projektów nie ma w tej chwili tak dużo powoduje, iż trochę się marnuje. Czas zmienić formułę. Z resztą o blogowaniu myślałem już wcześniej. Mój analogowy notes jest pełen zapisków, dla których nie ma miejsca nigdzie indziej. To, że można przeczytać ten akapit to w pewnym sensie złamanie pierwotnego założenia: Dobrze skrojone miało się oglądać, a nie czytać.

Moją decyzję przypieczętował fakt, iż w międzyczasie pisania tych kilku zdań u Dzidka pojawił się kolejny wpis, obok którego trudno "przejść" mi obojętnie. Chodzi głównie o ostatni akapit:

A skoro już tak polecam, to zajrzyjcie w wolnej chwili do dobrodzieja Dominika, który co miesiąc udziela się o tym i o wym. Domyślam się, że 30to dniowe przerwy nie są zamierzone.

I tam, pod moim imieniem, znalazł się link do bloga, którego właśnie czytacie. Dzidek pewnie się zdziwi jaką siłą sprawczą się stał. Przy okazji odpowiadam: nie, te 30-sto dniowe przerwy nie były zamierzone. Mam też nadzieję, że są przeszłością.