Duinkerke en LAAC met de bus - een aanrader!
Veel mensen denken ten onrechte dat de enige manier om met het openbaar vervoer van Vlaanderen naar Frankrijk te gaan via Moeskroen - Lille Flandres is. Niets is minder waar. Bij het station van De Panne - Adinkerke is er een bushalte van DKâBus, de busmaatschappij in Duinkerke en omstreken. Tot mijn verbazing zijn deze bussen volledig gratis! Elk uur rijden er twee van die bussen vanuit Adinkerke langs de Franse kustgemeentes Bray Dunes, Zuydcoote naar Leffrincoucke.
In Leffrincoucke kun je de overstap nemen met een bus die tot het station van Duinkerke rijdt. Ik had vandaag niets in het bijzonder te doen, dus besloot ik deze reis te ondernemen, met als bestemming het moderne kunstmuseum âLieu dâArt et Action Contemporaineâ (LAAC). In totaal duurde de reis tussen mijn huis (in Torhout) en het LAAC in Duinkerke zo slechts twee uur. (Het is een afstand van 50 km). Onderweg kon ik mijn Frans wat oefenen in een kort gesprekje met een lokale buspassagier. Ook in het museum zelf hield ik even een praatje met een mevrouw drie daar werkte.
Hier volgt een korte beschrijving van het museum en de omstreken. Het museum heeft een beeldentuin.
Er zijn niet echt veel beelden te zien, maar ze zijn wel leuk, zoals deze gezellige kerel:
Of deze fantasierijke installatie die doet denken aan een veld vol gigantische klaprozen:
Dit is het LAAC zelf, gezien vanaf de beeldentuin. Ook de zee is al in zicht! Na vijf minuten stappen ben je er.
Het voelt net als een Belgisch strand aan, maar dan veel ruimer en breder. De zee en de wind en het zand zijn exact hetzelfde als elders, maar het is in Frankrijk!
Wegens een gebrek aan echte vrienden die vandaag meekonden heb ik voor een alternatief moeten zorgen. Nu, het LAAC is een klein museum, in een uur kun je het zeker volledig bezocht hebben. De twee hoogtepunten in de collectie waren volgens mij enerzijds de feestelijke installatie âHet Circusâ van Karel Appel:
En anderzijds heeft het werk âle MusĂ©e de Benâ door Ben (eigenlijk: Ben Vautier) iets van een postmodern meesterwerk. Net zoals traditionele kunstenaars met verf kunst maakten, schildert Ben zijn werk met woorden op alledaagse objecten. Ben gaat uit van het principe âAlles is kunstâ en voert dit door tot de meest extreme versie, met ironische en vaak komische resultaten. Zijn werk is vergelijkbaar met de vroegere dada uit de jaren â20 en wordt tot de âFluxusâ-beweging gerekend.
âLe musĂ©e de Benâ bestaat uit deze zwarte kast, gevuld met een aantal voorwerpen, waarbij soms poĂ«tische, soms ironische, soms cynische teksten hangen.
Hier zien we naast een ânamaakâ Yves Klein-werk, een âtotale kunstluciferdoosjeâ, dat kan gebruikt worden om âalle kunst - musea - kunstgalerijenâ te âvernietigenâ.
Of wat dacht je van deze âmysterieuze voedingâ, die vooral mysterieus is omdat Ben âhet etiket verwijderd heeftâ. Vlak ernaast zien we een golfbal die blijkbaar God zou bevatten - âGod is overal, inclusief in deze balâ.
Is het een knop? Als het van Ben afhangt, is dit geen knop maar een âpsychotactiel objectâ. Hoewel dit object van 1961 gedateerd is, kan je het zien als een soort ironische parodie op de toenemende invloed van het psychologisch en medisch taalgebruik op het taalgebruik in het dagelijkse leven. Maar Ben kan nog veel duidelijker provoceren dan dat:
Hier zien we een scheermesje vergezeld van het opschrift: âde dood is kunst, pleeg zelfmoordâ. Met dit stuk uit Bens âmuseumâ maakt hij terechte kanttekeningen bij de notie dat alles kunst is - want als alles kunst is, is de dood dan ook kunst (laat staan de zelfmoord)? Op frappante wijze tast Ben de grenzen af van deze overtuiging die tegenwoordig bon ton is in de hedendaagse kunstgalerijen.
Vooral de manier waarop Ben met taal speelt om het publiek te doen nadenken vind ik knap, zeker in een tijd waarin mensen vooral verward en eerder minder dan meer wijs uit het museum stappen. We mogen het woord niet verbannen uit de moderne kunst!
Na mijn museumbezoek geraakte ik weer met de DKâBus vlot weer in BelgiĂ«, en nam ik vervolgens de trein van De Panne naar Lichtervelde, en vervolgens de trein richting Brugge om in Torhout af te stappen. In Vlaanderen zou men soms durven vergeten dat de wereld niet stopt voorbij de Westhoek. Deze rit is zeker een aanrader, Duinkerke is een mooie en ondergewaardeerde stad!
En tant quâexercice de français, et afin de maĂźtriser encore mieux la langue, jâai rĂ©digĂ© une traduction française de cet article avec lâaide de Google Translate.
Il y a beaucoup de gens qui pensent Ă tort que la seule maniĂšre d'aller de Flandre en France par les transports en commun, c'est via Mouscron - Lille Flandres. Ce n'est absolumment pas le cas. Chez la gare de La Panne - Adinkerke, il y a un arrĂȘt de bus de DK'Bus, la compagnie de bus de Dunkerque et ses environs. Ă ma grande surprise, ces bus sont complĂštement gratuits! Chaque heure, il y en a deux qui passent d'Adinkerke Ă Bray Dunes et Zuydcoote Ă Leffrincoucke.
Ă Leffrincoucke, c'est possible de descendre du bus et prendre un autre qui passe Ă la gare de Dunkerque. Aujourd'hui, je n'avais pas de grand chose Ă faire, donc j'ai dĂ©cide de faire ce voyage, avec destination le musĂ©e des arts modernes âLieu dâArt et Action Contemporaineâ (LAAC) Au total, le voyage entre ma maison (Ă Torhout) et le LAAC ne durait que deux heures. (C'est une distance de 50 km). Sur le chemin, je pourrais pratiquer mon Français en entretenant une courte conversation avec un passagĂšre d'autobus locale. Aussi dans le musĂ©e, j'ai bavardĂ© avec une dame qui y travaillait.
image
Voici une brÚve description du musée et de ses environs. Le musée possÚde un jardin des sculptures.
Il n y en a pas vraiment beaucoup Ă voir, mais elles sont en effet bonnes, comme ce mec particulier:
image
Ou cette installation imaginative qui rappelle un champ plein de coquelicots géants:
image
image
Voilà le LAAC, vu du jardin de sculpture. La mer est également visible! AprÚs cinq minutes d'aller à pied, on y arrive.
image
On se croirait dans une plage belge, mais plus spacieux et plus large. La mer et le vent le sable sont exactement comme aillers, mais ici c'est en France!
à cause du manque de vrais amis qui pourraient m'accompagner aujourd'hui, j'ai dû proposer une alternative. Donc, le LAAC est un petit musée, on peut certainement l'avoir visité tout en une heure (mais moi j'ai pris deux heures). Les deux faits saillants de la collection étaient, selon moi, d'une part, l'installation festive 'Het Circus' (Le Cirque) de Karel Appel:
Et d'autre part, l'Ćuvre 'le MusĂ©e de Ben' de Ben (actuellement: Ben Vautier) quelque chose d'un chef-d'Ćuvre postmoderne. Comme les artistes traditionels font de l'art avec de la peinture, Ben peint ses Ćuvres en peignant avec des mots sur des objets du quotidien. Ben part du principe que 'Tout est art' et met en Ćuvre cela Ă la version la plus extrĂȘme, avec des rĂ©sultats ironiques et souvent comiques. Son travail est comparable Ă celui de dada des annĂ©es 1920 et il est considerĂ©e comme faisant partie du mouvement 'Fluxus'.
'Le Musée de Ben' consiste de cette armoire noire, rempli d'un certain nombre d'objets, chez lesquelles on voit des textes parfois poétiques, parfois ironiques, parfois cyniques.
Ă cĂŽtĂ© d'une Ćuvre 'faux Klein', on voit une 'boĂźte d'allummettes totale d'art', qui sert Ă 'dĂ©truire tout l'art - musĂ©es - galeries d'art'.
Ou que trouviez-vous de cet 'aliment mystérieux', qui est surtout mystérieux parcue Ben a 'enlevé l'étiquette'. Juste à cÎté, on voit une balle de golf, qui contiendrait Dieu car 'Dieu est partout, y compris dans cette balle'.
Ceci n'est pas un bouton. Si cela dépend de Ben, ceci n'est pas un bouton mais un 'object psychotactile'. Bien que ce object soit daté de 1961, on pourrait le voir comme une espÚce de parodie ironique sur l'influence croissante du langage psychologique et médical sur notre langage familier. Mais Ben sait provoquer encore plus clairement que cela:
Voici une lame de rasoir accompagnĂ©e de l'inscription: 'la mort est art, suicidez-vous'. Avec cet Ćuvre du 'musĂ©e' de Ben, il critique Ă juste titre la notion que tout est art - parce que, si tout est art, est-ce que la mort est elle aussi art (encore moins le suicide)? Ben explore d'une maniĂšre frappante les limites de cette conviction aujourd'hui banale dans les galeries d'art contemporain.
J'aime particuliĂšrement la façon dont Ben joue avec le langage pour faire rĂ©flĂ©chir le public, certainement Ă une Ă©poque oĂč les gens sont principalement confus et moins avisĂ©s en sortant le musĂ©e. Nous ne pouvons pas bannir le mot de l'art moderne!
AprĂšs ma visite au musĂ©e, je suis rapidement rentrĂ© en Belgique avec le DK'Bus, puis j'ai pris le train de La Panne Ă Lichtervelde, et alors le train Ă Bruges afin de descendre Ă Torhout (et y Ă©crire cet article). En Flandres, on oublierait parfois que le monde ne s'arrĂȘte pas au-dĂšla la rĂ©gion Westhoek. Ce voyage est vraiment Ă recommander, Dunkerque est une belle ville sous-Ă©valuĂ©!















