#djtwc

Als beginnend liedjesschrijver schreef ik (DJ) me in 2009 in bij CREA voor een cursus Singer-Songwriting. Het is de Zeeuwse grootmeester Laurens Joensen die deze cursus geeft. Als begenadigd gitarist en evenzo tekstschrijver weet hij zijn cursisten als geen ander de fijne kneepjes van het vak bij te brengen. Ik vertelde hem tijdens een van de lessen over mijn grote inspiratiebron: Jason Mraz. Als muzikant van de vorige generatie heeft Laurens geen idee wie deze meneer Mraz is. Ik geef hem de CD "We Sing. We Dance. We Steal Things.”. "Veel luisterplezier!", zeg ik hem. En ook: "Ik zie wel wanneer ik hem terug krijg van je." Dat zou even gaan duren.

De cursus kwam tot een einde en tijdens het finale optreden, mijn eerste als solo-artiest, heb ik nog nooit zoveel angstpeentjes gezweet. Gelukkig was maatje Ruud er toen ook al om me tijdens één van de liedjes (mentaal) te ondersteunen. De CD kreeg ik overigens die avond nog niet terug.

Jaren verstreken. Inmiddels had ik mezelf het alter-ego Dear John aangemeten en me helemaal suf gespeeld in allerlei cafés, huiskamers en op kleine en grote podia. Eén van de liedjes die ik tijdens de cursus schreef komt af en toe nog wel eens voorbij in onze sets. Met Laurens heb ik in die tijd helaas geen contact meer gehad. Enkele pogingen om het schijfje te heroveren strandden in goede intenties.

Tot twee jaar terug. Ik liep thuis de deur uit en wie stond daar plots voor mijn neus? Jawel, het was Laurens! Op de vraag wat hij hier op de kade kwam doen antwoordde hij dat hij de kat van mijn buren moest eten geven. Maar het mooiste was dat Laurens in de tweede zin zei: "Volgens mij heb ik jouw CD nog!" We deelden wat lachsalvo's uit en Laurens beloofde me de CD nog de volgende dag in de bus te gooien. De man hield woord. Helaas was ik er tijdens dit korte onderhoud niet in geslaagd om het telefoonnummer van Laurens op te slaan in mijn telefoon. Maar dit zou goed komen.

Weer een jaar later was ik op aanraden van mijn schoonzus bij een concert van het Pierre Dunker Quartet in Teatro Munganga. Na een heerlijke jazzavond draaide ik me tijdens het nuttigen van mijn Duveltje om en trof daar wederom Laurens Joensen aan. Dit was geen toeval meer. We babbelden even bij en Laurens vertelde me inmiddels een studiootje te hebben in Amsterdam Noord. Aangezien Ruud en ik dusdanig vergevorderd waren met het schrijven en pre-produceren van "Things Will Change", leek het ons een goed idee een keertje koffie te drinken met z'n drieën.

En zo geschiedde. Op een regenachtige doordeweekse avond in oktober togen we vol goede moed (en met knikkende knieën) naar Studio Monde. Aldaar speelden we akoestisch de track. "Aangenaam, jongens", waren zijn woorden. Gevolgd door; "Laten we hier wat moois van gaan maken!" We maakten een plan en vervuld van enthousiasme reden we terug naar huis.

Vervolgens ging alles vrij snel. Laurens kende nog wel een drummer. Martijn Bosman. De man met de dikste groove van Haarlem. Met een palmares waar we bang van werden. Check zelf maar. Gelukkig wist ik Korné ter Steege te ritselen om de basgitaar (en ook nog pedal steel) te komen spelen. Korné ken ik van de open mic avonden in Café Nel. Maar vooral als de bassist van de band die op mijn trouwdag de tent aan het dansen kreeg. Drie weken later repeteerden we in de studio van Martijn in Haarlem. Dit ging heel tof worden...

Op dinsdag 6 november was het dan zover. Studio A, de grote live-room van de Electric Monkey Studio in Noord, was klaar voor ons. De vibe die er die dag heerste was ongeëvenaard. Laurens en engineer Kasper Frenkel Frank hadden samen een masterplan gesmeed om de sound te krijgen die we zochten. De drums werden midden in de ruimte geplaatst om een open geluid te krijgen. Schuin tegenover Martijn stond Korné. Ruud zat met zijn gitaar op schoot in de drum-booth en ik zong de vocals in een aparte ruimte naast de control room. Na een korte lunch break was het de 6e live-take die alles in zich had. Dit is ook de take die in zijn geheel op de plaat staat. Na wat vocal overdubs, een klein piano partijtje van Laurens en extra percussie van Martijn, zat dag 1 erop.

Dag 2 was gitaar-dag. De dag begon meer dan uitstekend toen Laurens zijn ziel en zaligheid in een nylon gitaarpartij stopte. Kippenvel, zo mooi. Vervolgens was het de beurt aan Ruud om de finishing touch te verzorgen met zijn ongekend fijne elektrische gitaar sound. Het was af. We waren gesloopt, maar hadden ons nog nimmer zo voldaan gevoeld. Nadat Korné enkele dagen later vanuit zijn home studio nog wat pedal steel had toegevoegd, was het aan Tammo Kersbergen om zijn mix skills los te laten op ons liedje. And so he did.

De eerste mix was een eureka moment van grootse proporties. Na wat heen-en-weer kaatsen van feedback en voorstellen, kon er een strik omheen. Job done! Dit moest gevierd worden. Getuige het champagne-moment dat je kunt terugvinden op Instagram en Facebook.

En dan nu dus ein-de-lijk de release. Aankomende vrijdag, 19 april, gaat 'ie de lucht in! We zijn ongekend trots en iedereen die aan dit project heeft meegewerkt ongelooflijk dankbaar. We kunnen dan ook niet wachten om ons kindje te kunnen presenteren. Hopelijk zijn jullie net zo benieuwd!