Kendi varlığını önemsemeyecek kadar yorgundu.

Odası şimdi karanlıktır, ruhu ise boş ve kederli; hayallerden oluşan krallığı, arkasında tek bir iz, tek bir ses bırakmadan paramparça olmuş, bir düş gibi onu terk edip gitmiştir. Neyin hayalini kurduğunu bile anımsamaktadır artık.

+ Hadi, çabuk olun, bana bütün hayat hikâyenizi anlatın.

Ayrı, her şeyden, herkesten ayrı ve uzak kalmak, yalnız kendisini dinlemek, yalnız kendi düşünebileceği gibi düşünmek istiyordu.

Sanki kafamda demirden bir miğfer vardı, onun ağırlığı altında eziliyor, bayılacak gibi oluyordum.

Kendimi kelimelerin akıntısına bırakmak zorundayım aksi takdirde boğulurum. Bu yüzden rica ediyorum, sözümü kesmeyin.

Sonra ona doğru sürüklenmeye başladım, onun peşinden gitmeliydim; ayaklarım beni ona doğru götürüyordu. Bu tamamen iradem dışında gelişiyordu, kendi rızamla hareket etmiyordum, kimseye aldırmaksızın, kendimi hissetmeksizin, kapılara açılan koridorda yürüyordum.