#dertlesme

"Gerçeği gördüm, hayalime küstüm"

Yeni yazılarımı, öykülerimi, hikayelerimi merak eden arkadaşlar wattpad’den ulaşabilir. Desteklerinizi ihmal etmezseniz çok mutlu edersiniz, şimdiden herkese keyifli okumalar dilerim..

Icimde tuttugumu bir dost kuytusu bulup doktugumdeki yaşadığım, tarifsiz bir mutluluk. Saati, oturdugumuz mekani, tum dis dunyayi umursamaksizin kendimi anlatip, binbir hevesle karsiyi dinlerken buluyorum kendimi. Bir insanı cok tanimak, cok bilmek, aranizda emek emek ordugunuz yillarin olmasi ne guzel bir sey. Not: Bir sevgi buyuyor icimde. Paylastikca yerlesen, kendini bulan, cogalan.

Bizim evde adettendir. Buyuk bir huzun, aci varsa ortada sorulmaz. Derdi olan, mutfak saatinde kendiliginden dokuverir. Ben bir haftadir susuyorum. Adindan kaciyor, kendi kendime dolaniyorum. Gun sonunda kendimizi once yemege sonra temizlige verip stresli bir gunu devirmisiz. Ellerim camasirsuyu kokarken, sanki icimden saatlerdir anlattigim bir hikayeye dalar gibi senden bahsetmeye basliyorum. Kendi hislerimi yine pas geciyorum. Aslinda anlatma hakkini kendime vermiyorum bu konuda. Hem zaten hayat da bana bir eyleme gecme, hatta uzerine dusunme hakki bile vermezken, haddimi asip icimde tutugumu dokuyorum dilimden sonrasinda. "Gelse yine krep yapardım ona. Sevmisti degil mi? Ne guzel yiyordu. O kahvalti ediyor, ben onu izliyordum. Yuzumdeki gülümseme kendim kahvalti etsem o denli icten olamazdi biliyor musun? Hem gelse.. (Ne diyorum ben hay allahim.) Ama gelse mutfakta oturamazdi uzun soluklu. Camasir makinesinin donmesine takilir, ocaktaki cayin kaynamasi onu huzursuz ederdi. (Ederdi de bize ne ki simdi bundan?) Biliyor musun tatliyi pek sevmezmis. Tatli hic sevilmez mi? Isterdim tabi, serdigim temiz carsaflarda uyusun bir -bu- gece. Sabah nasil uyanir o, hic bilemeyecegim. (Bir yabancinin nasil uyuyup uyandigindan bize ne?) Sanirim, ozluyorum (Ne garip)." Guzel, biraz huzunlu bir hikaye anlatmisim gibi bakisiyoruz. O caylari tazeliyor, ben sigara yakiyorum. -Ondan baska pek kimsenin yakalayamadigi şekilde- ellerim titriyor gizliden gizliye. Ben susuyorum, dert ortagim; " Bir bahar aksami degildi. Kara kışın ortasiydi rastlasmaniz." diyor, gulusuyoruz. "O gun evden hic cikmamaliydim."diyorum. Icimden inanmadan soyledigim realist olma cabasiyla sarfedilmis bir soz. O gun tum solgun, hasta halime, sessizligime ragmen; iyi ki..

oturmuş denizin kokusuna doğru, kırmızılaniyor dertlesiyorken... akıllar havada ucusuyorken... diyorsun ya: "ben yapamıyorum ama sen yaparsın"... nerden çıkarıyorsun ki senden daha iyi oldugumu? kimin kimseden daha iyi olduğunu nerden çıkarabiliriz ki?