#ddw12

De Dutch Design Week (DDW) is weer bezig. Door heel Eindhoven zijn er deze week expo's met vazen, stoelen, technologie, tafels, lampen, 3D-printers, hipsters en mensen met zwarte monturen te vinden. Het leeft in de stad. Afgelopen zaterdag zijn we zelfs als een stel hooligans gaan juichen voor design. Want dat verdient design ook wel eens.

Iedereen beleeft het op een andere manier en kinderen al helemaal. Voor de Ontdekfabriek mag ik de komende dagen met mini-journalistjes op pad. Zo eerlijk als ze zijn, zo schrijven ze ook. Ik hoef er eigenlijk weinig op aan te passen.

Het eerste stukje komt van Mirte van 9 uit Amsterdam. Zij heeft een stuk geschreven over de workshop bij designer Bart Hess. Die jongen van de slijmjurk van Lady Gaga ja.

Zeeslakjes maken met Bart Hess

We gingen op zoek naar het gebouw waar kunstenaar Bart Hess werkt en waar mensen naar toe kunnen om te helpen bij het maken van kledingstukken. Bart Hess is ook bekend van de slijmjurk van Lady Gaga. Maar we konden zijn werkplek niet meteen vinden, want je kon aan twee kanten naar binnen en wij gingen de verkeerde kant op. Moesten we weer helemaal omlopen. Toen we naar binnen gingen zag ik een klas die vrijwillig meedeed. We vonden het wel nog een beetje spannend, maar het was niet eng. Eerst begreep ik niet wat ze aan het doen waren maar na een tijdje begreep ik het toch. Ze waren in een groot gaas spijkers aan het wrijven. Als alle spijkers erin vastzaten dan leek het net bont. We waren net te laat om er aan mee te doen, maar gelukkig was het nog niet afgelopen. Iedereen ging naar een andere tafel en daar hadden ze weer een andere opdracht. Want daar had je een soort dun zilver karton dat je doormidden moest knippen met een kartelschaar. Dan had je twee stroken met aan de onderkant kartels. Dan moest je met een gewone schaar in die kartels knippen en dan had je aan elkaar geplakte zilveren strookjes. En als je dat dan over elkaar plakte kreeg je een mooi patroon. Dat gebruikten ze dan weer voor modeshows in Parijs.

Toen ging iedereen weer een tafel verder waar ze een latex doek met klemmen spanden. Daar werd vloeibare latex op gedruppeld. Dat moest een nachtje drogen. Daarna maken ze de klemmen los en dan krijg je een bobbelpatroon. En toen ik die bobbeltjes zag dacht ik gelijk aan gekookte zeeslakjes. Na drie tafels waren we klaar en gingen we weer terug en toen heb ik dit geschreven.