Ze zit in haar woonkamer. In haar rechterhand heeft ze een mes met een scherpe punt en in haar linkhand heeft ze een een druppelende theedoek die vol zit met ijs. Na twee keer diep inademen steekt ze het scherpe mes recht in haar onderbuik en ze schreeuw het uit van de pijn. Er volgt een gemoffeld zoemend geluid, ze schreeuwt weer en drukt de theedoek tegen haar onderbuik aan. Ze snijdt door. Haar schreeuwen en het steeds luider wordend zoemende geluid wisselen elkaar af en het bloed wat door haar vingers heen druppelt lijkt steeds donkerder te worden. Na een paar minuten rukt ze aan een wit doosje wat in haar buik zit. Het doosje zit vast aan een aantal gekleurde kabels die in haar lijf zitten, en met de ruk heeft ze de huid rondom de keurige rechthoek in haar buik gescheurd. Ze huilt maar haar kaken staan strak op elkaar. Ze trekt nog een keer hard, de kabels schieten los en ze gooit het doosje op tafel. De inmiddels doorweekte theedoek drukt ze tegen haar onderbuik. Haar gezicht is bleek, waardoor haar wallen zichtbaarder zijn, en ze kijkt gefixeerd naar het witte doosje op tafel, wat niet meer zoemt. Het logo AceMakerÂź, wat eens verlicht was, is nu gedoofd.
Ze doet haar ogen dicht en voelt een onmenselijke rust over zich heenkomen, iets wat ze in jaren niet heeft gevoeld. Terwijl haar benen slap worden verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Ze ziet de reclame die haar eens had overgehaald voor zich, en leest deze denkbeeldig op:
Bang dat er momenten zijn dat u niet creatief bent? Bang dat u geen droombaan krijgt? Bang dat u niet in een innovatieve en waardevolle omgeving werkt? Bang dat uw geen waardevol en belangrijk werk doet?Â
Laat nu de AceMakerÂź zetten!Â
Met een batterij van 50 jaar, en stroomschokken die u altijd weer het juiste pad opsturen, weet u met de AceMakerÂź zeker dat u altijd zo gemotiveerd blijft als nu! Stel samen met onze AceExpertsÂź uw doelen vast en teken de juridische clausule die u van uw toekomstige zelf beschermt.Â
ACEMAKERÂź Make your life meaningful, make yourself an ace.
De rust die ze nu voelt, heeft ze in twintig jaar niet gevoeld. Elke keer dat ze was gaan zitten op de bank om tv te kijken, wat langer in bed wilde liggen, naar vacatures keek voor een baan die niet al haar energie opslokte of een zak chips opentrok, had ze een stroomstoot gekregen. Het was doodvermoeiend en na een paar maanden was ze het beu. Ze had vaak geprobeerd de schokken te negeren, maar nadat er na een uur blauwe plekken begonnen te ontstaan stond ze altijd op. Dan ging ze maar weer nieuw vrijwilligerswerk zoeken of bij een idealistische start-up solliciteren of een reis naar Afrika boeken om een school te bouwen of een waterput te slaan. Ze was naar alle artsen geweest die ze zich kon veroorloven, maar door de clausule die ze had ondertekend mochten geen van de artsen het apparaat verwijderen. Ze had een paar keer verzwegen dat de clausule bestond. EĂ©n keer was ze zelfs al onder narcose, maar de clausule was altijd elektronisch toch nog doorgekomen.Â
En toen was haar geld op. Dit was haar enige oplossing. Ze was zich heus wel bewust van de risicoâs, maar na jaren van van hot naar her rennen om maar betekenisvol bezig te zijn, had ze besloten dat ze eigenlijk nog maar Ă©Ă©n wens had: tien minuten in rust op de bank liggen en niets doen voordat ze stierf.
Er zijn nu een paar minuten voorbij. Haar ademhaling vertraagt en haar lichaam kan ze niet meer bewegen. De niksheid van het moment is perfect.Â
Ze is nog nooit zo gelukkig geweest.
