#cypher333

Βλέπεις..

Δε τη χωρούσαν οι λέξεις πια.

Δε τη χωρούσε ο τόπος, ο χώρος .. ή ο χρόνος.

Δε τη χωρούσε η σάρκα της μέσα σε αυτό το μπουρδέλο που ονομάσατε ύπαρξη.

Όλη της η ζωή ένα καλοστημένο ψέμα.

Μια ανόητη παράσταση με σκοπό την ικανοποίηση.

Την ικανοποίηση ενός ανύπαρκτου συνόλου που προσπάθησε ματαίως να κάνει υπαρκτό.

Πες το έρωτα. Πες το φιλία. Πες το οικογένεια.

Ποτέ για κανέναν αρεστή. Ποτέ για κανένα αρκετή. Ποτέ υπαρκτή. Απλά εκεί.

Μια απομίμηση ανθρώπου που κάποτε γεμάτος υπήρξε.

Η εξαθλίωση ενός προσώπου που μονίμως πίεζε ένα χαμόγελο.

Ένα κουφάρι ονείρων και επιθυμιών.

Ένα ματωμένο ποίημα.

Δυσάρεστα βάραινε το σώμα της αυτή η σκέψη σε κάθε της ανάσα.

Χρόνια ανελέητα να ψάχνει τον εαυτό της.

Μα η ψυχή της σκορπισμένη σε λάθους ανθρώπους ήτανε.

Ίσως γι'αυτό ότι ποίημα έγραφε το έσκιζε και έπειτα το πετούσε τον τελευταίο καιρό.

Έτσι διαμελισμένο της ταίριαζε καλύτερα.

Μεγάλωσε.. και τίποτα δε της έμεινε.

Μονάχα φόβος και οργή. Μονάχα αγανάκτηση.

Τίποτα δε κατάφερε..

Κανένα τους δεν έσωσε.

Ότι έδωσε, έδωσε.

Και ότι πήρανε, πήρανε.

Έπειτα αναπόφευκτα φυσικά και φύγανε.

Γι'αυτό δε θέλει να γράφει πια.

Να γράψει τι; Και ποιος να την ακούσει;

Έτσι κενή μένει να αναρωτιέται αν ποτέ της άνθρωπος υπήρξε.

Θέλει να φύγει από αυτό το κόσμο..

Μα δε μπορεί..

Γιατί η ιδέα πως ίσως κι ένας κλάψει τη τρομοκρατεί.

Όλους τους αγάπησε πολύ.

4 Χρόνια μετά

Η ημέρα που γράφτηκε δεν σε ήξερα και μετά από τόσο καιρό ευχαριστώ το κομμάτι αυτό που σε βρήκα.

Η ημερομηνία αυτή χαράκτηκε κι θα μείνει για πάντα μέσα μας 

13/4/2017

Σου διάβαζα ποιήματα του Σιδηροπούλου

εσύ με κοιτούσες και μου χαμογελούσες

"Ξανά" μου έλεγες οπότε κάτι σου άρεσε

Τότε που κάθε λέξη μου αγαπούσες

Αυτή ήταν η αρχή της γνωριμίας

Και σαν να το ήξερα τότε πως θα έρθει η μέρα που θα φύγεις

Μιας και όλα τα καλά πράγματα δε κρατάνε και πολύ

Είχα ήδη μια θλίψη για τα μακρινά αριστουργήματα

Ειρωνικά σαν λογοπαίγνιο να δένει με το τίτλο του βιβλίου

Είχα ήδη μια θλίψη για όλα όσα θα έγραφα και τι θα ακολουθούσε

Για όλα όσα δεν έγραψα σε μια προσπάθεια να μη λερωσω το όνομα σου

Λόγια αγάπης μόνο ήθελα για σένα να προφέρω

Και όλα να στα προσφέρω σαν να τανε δικά σου

Και κάθε βράδυ που ψυθυριζα το σαγαπω στον ύπνο μου

Γιατί όλα όσα ήθελα τότε ήτανε δίπλα μου

Εσύ λιγάκι πιο σφιχτά με κράταγες και ζεσταινες τη λύπη μου

Έδινες πνοή στο καρδιοχτύπι μου

Τώρα... Τώρα σε λένε απουσία

Για κάθε βράδυ που με κράταγες μια μαχαίρια στο στήθος μου

Σε ποιο κρεβάτι ξαγρυπνας άραγε πλέον;

Τα σαγαπω που ακούγονται είναι ειλικρινή ή ψέμα;

Πες της να σε προσέχει σαν εμένα

Πες της πως ήσουν ότι πιο πολύτιμο είχα

Να σε αγκαλιάζει μέσα από κάθε βλέμμα

Περάσανε οι μέρες

Οι νύχτες φύγανε

Κι όμως οι νύχτες άδειες μείνανε

Έχω μια θλίψη μακρινή

Τόσο που γυρίζει κάθε θάλασσα και αναζητά το άγγιγμα σου

Μα για φαντάσου...

Πώς θα μπορούσα να λερωσω με θλίψη το όνομα σου;

Γι'αυτό και τώρα σε λέω απουσία

Τώρα που τίποτα πια δεν έχει ουσία

Τώρα που τελείωσε πια αυτή η ιστορία

Κι ανοίγω το βιβλίο του Σιδηροπούλου

Αγγίζω τις σελίδες που σου αρεσαν περισσότερο

Με την ελπίδα πως θα χει μείνει έστω το αποτύπωμα σου

Μα τίποτα

Μονάχα ένα κάρο αναμνήσεις

Για φαντάσου

Μέχρι και το αγαπημένο μου βιβλίο

Θυμίζει το όνομα σου

Τόσο που κάθε φορά που το διαβάζω

Τα ηλιοβασιλέματα πάντα μου θύμιζαν τους ανθρώπους. Υπήρχε μια μαγεία στη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ουρανό και την πόλη. Εκεί που το σκοτάδι και το φως μπερδεύονταν. Εκεί που το μαύρο και το χρώμα συγκρούονταν και μπλέκονταν. Εκεί μέσα σε αυτό είδα εμένα.

Είδα τους φίλους, τους γνωστούς, την ίδια μου την οικογένεια. Εκεί είδα τις μεγαλύτερες μου αγάπες. Ανάμεσα στο χρώμα και στο μαύρο που έκρυβε αυτό το τοπίο πάντα έβρισκα κάτι ανθρώπινο. Γιατί τα πάντα έχουν δύο όψεις. Κρύβουν όμως και μια τρίτη ενδιάμεση. Γιατί ενώ η μία όψη είναι φως και η άλλη σκοτάδι η αλήθεια πάντα θα βρίσκεται στη μέση.

Γι'αυτό το γκρι ήταν πάντα το αγαπημένο μου χρώμα. Γιατί τίποτα δεν είναι απλά λευκό ή απλά μαύρο. Όλα περιπλέκονται. Αυτό αγάπησα στη ζωή. Αυτό αγάπησα στους ανθρώπους. Αυτό προσπαθούσα πάντα να αγαπήσω σε εμένα. Αυτή τη λεπτή γραμμή που έδενε τις δύο όψεις μεταξύ τους.

Τώρα... τώρα μπαίνει στη μέση πάλι η θάλασσα. Δε ξέρεις πόσο θα ήθελα μέσα σε εκείνη να ναυαγιζα. Να μείνω εκεί στη μέση. Λίγο κοντά, λίγο μακριά συγχρόνως. Τόσο όσο να μη τρομάξεις πάλι και φύγεις, μα έστω και λίγο να σου λειψω.

Είδα ένα post στην αρχική που έλεγε ένα "unpopular opinion" ότι το να έχεις μια ψυχική ασθένεια μπορεί να σε κάνει τοξικό και οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα να βγει από τη ζωή σου, οποιαδήποτε στιγμή για να κοιτάξει τον εαυτό του.

Facts: Οποιοσδήποτε μπορεί να είναι τοξικός, ανεξαρτήτως ψυχικής ασθένειας. Απίστευτο;

Έχω ακούσει αμέτρητες φορές από άτομα τη δικαιολογία "ήταν κουραστικός/η, είχε πρόβλημα, υπερβάλει, πρήζει, δεν αντέχετε" και όλες τις παρεμφερείς δικαιολογίες της συμφοράς. Ποιος ήταν κουραστικός ρε λακαμά; Τι λες βρε παιδί μου ένας άνθρωπος με κατάθλιψη ήταν down σήμερα; Ωχ αδερφέ κάποιος με θέμα άγχους αγχώνεται; Δε το πιστεύω!

Ρε είστε σοβαροί; Όταν κάποιος έχει κάποιο θέμα προφανώς χρειάζεται κάποιον με υπομονή δίπλα του. Αν είστε ανίκανοι να το διαχειριστείτε μη του δίνεται ελπίδες λέγοντας πως θα είστε εκεί. Τόσο απλό.

Δε διαφωνώ ότι σε κάποιες περιπτώσεις μερικοί άνθρωποι γίνονται τοξικοί και ίσως σε ένα βαθμό παίζει ρόλο η ασθένεια.. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΙΣΧΎΕΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΏΣΕΙΣ.

Με εμάς που κάνουμε τα αδύνατα δυνατά και δε δημιουργούμε κανένα πρόβλημα σε κανένα, ομως έχουμε 5 σάχλες ανθρώπους περαστικούς από τη ζωή μας να υποστηρίζουν πως αυτοί είναι εντάξει και μόνο εμείς φταίμε, τι γίνεται; Σταματήστε να δίνετε τροφή σε καθίκια με δικαιολογίες του κ*λου. Η άποψη πως όποιος έχει μια ψυχική ασθένεια είναι τοξικός είναι λανθασμένη και εμμετική. Με αυτή τη μπούρδα ο καθένας βγάζει την ουρά του απέξω, τη στιγμή που το μόνο που κάνει είναι να προκαλεί στον άλλο ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα. Γι'αυτό το κομμάτι γιατί δε μιλάει κανείς; Λυπάμαι ειλικρινά. Εν έτη 2021 και φοβάσαι να πεις πως έχεις μια ψυχική ασθένεια ακόμα, μη τυχόν σε βγάλουν τοξικό ή το γυρίσουν εναντίων σου.

Μην επαναπαύεστε όμως εσείς οι βολεψάκιδες. Η δικαιολογία, δικαιολογία παραμένει. Και εσείς μαζί της παραμένετε μαλάκες.

Μου έθεσαν μια ερώτηση εχθές:

Τι είναι έρωτας;

Και 'γω απάντησα δίχως δεύτερη σκέψη:

Οι πεταλούδες στο στομάχι. Μονάχα που είναι διαφορετικό από αυτό που φανταζόμαστε. Αυτές οι πεταλούδες όσο περνάει ο καιρός, αυτοκτονούνε μια-μια.

Και τότε σκέφτηκα πως μου έχει μείνει μια πεταλούδα μοναχά. Μια πεταλούδα που πάγωσα στο χρόνο, λιγάκι πριν πεθάνει. Μια πεταλούδα που πλέον δε πετά, γιατί τις κλέψαν τα φτερά. Μια πεταλούδα σε αυτό τον αγιάτρευτο χειμώνα.

Τότε σκέφτηκα πως μου έμεινε μια πεταλούδα μοναχά. Χωρίς φτερά και δίχως χρώμα. Μα αυτή η πεταλούδα μου αρκεί, για να σε σκέφτομαι ακόμα.

Πέρασαν χίλιες μέρες λύπης.

Χίλιες μέρες λείπεις.

Με ποια ξένα φτερά πετάς απόψε; Το χρώμα που βαστούν ήτανε κάποτε δικό μου. Δειλό μου όνειρο, τον ήλιο μην πλησιάσεις, θα καείς. Όπως κι εγώ, έτσι κι εσύ θα τυφλωθείς. Και σε ένα πέλαγος γεμάτο σκέψεις θα πνιγείς.

Ήλιε μου ξένε, κάτι ερωτήσεις σαν αυτές είναι που σε θυμίζουν. Και είναι το κάψιμο στη σάρκα μου ακόμα φρέσκο. Πληγή που δε θα κλείσει. Αγιάτρευτο φαρμάκι το αίμα απ'τις ελπίδες μου.

Τι είναι έρωτας; Μη με ρωτάς. Είναι χίλιες νύχτες λύπης που υποκλίνονται, μπροστά σε μια στιγμή χαράς.