#cyat

życie dzieli się na trzy etapy:

Rodzimy się by być smutni. Cierpimy, by być szczęśliwi.

Chcę być szczęśliwy ale nie znam przepisu na szczęście. Jedyny znany mi banalny lecz sensowny sposób jest taki by unikać tego co nas dobija a robić tak by tego co nas cieszy było więcej.

Jeżeli to wszystko się wyda to już nie zobaczycie mnie na tym świecie.

W te nową miłość wyruszam tak, jakbym szedł na wojnę! Jeszcze przed pierwszą randką – jak przed pierwszą bitwą – rozglądam się, z której strony może nastąpić atak i kombinuję, co zrobię, jeżeli zostanę ranny lub dostanę się do niewoli, albo i jedno, i drugie. Kto mi będzie rany opatrywał? I kto wyswobodzi mnie z niewoli? A może jeszcze przed wybuchem wojny da się uciec z pola bitwy? Jeżeli tak, to którędy? I z kim?      A jeżeli tej miłosnej wojny nie da się już uniknąć i przegram ją? Z kim wejdę wówczas w sojusz, by zemścić się na tej, która wtargnęła na moje terytorium, rozpoczęła bez wypowiedzenia wojnę i wygrała ją?       Hm, a jeżeli ta miłość, czyli wojna, skończy się moją dosłowną lub metaforyczną śmiercią...? Dzięki komu wtedy zmartwychwstanę?      I dla kogo zmartwychwstanę,      bo zmartwychwstaje się zawsze dla kogoś...?!