#cpaconfessions

Sobra naman yun, Bes. Sobra naman.

It was our common friend's birthday, today. Kahapon, dapat magssurprise kami sakanya--ung barkada namin. Pero bawal sya, bawal din yung iba kaya hindi natuloy.

Nagtext sakin ngayon yung best friend ko na may surprise daw sa Sunday para dun sa common friend namin.

Me: Taray! Sinong nag-organize? Ikaw no?! Her: Hindi. Me: Sino? Si R****? Her: Hindi din. Me: Huh? Eh sino? Her: Si C****.

Ang weird lang. So, hindi mo talaga ako sinabihan? Bakit hindi mo sakin dinidirecho?

Her: Hulaan mo kung sinong hindi pwede. Me: Si D****? Her: Tama. Me: Pano mo nalaman? Her: Kay C****.

Seryoso? Anong galit mo sakin? Oo, sige. Tatanggapin ko naman kung sasabihin mo sakin na wala ka nang pake sakin eh. Tatanggapin ko naman kung sasabihin mo sakin na nagkataon lang yun eh.

PERO GANUN BA KO KA-TANGA? 

Lagi kong naaalala yung mga times na sobrang saya natin. Yung wala tayong ginawa kundi tumawa. Or wala kang ginawa kundi patawanin ako. Kahit nagmumuka ka nang tanga. May mga times na napapangiti ako sa idea na magkikita na naman tayo. Hindi ako natatakot basta ikaw yung kasama ko. Hindi ako nag-aalalang mawala kasi alam kong andiyan ka lang lagi. Na isang text ko lang, tatawag ka na or pupuntahan mo na ko.

Hindi ko makalimutan yung mga times na naglalakad tayong dalawa pauwi sa bahay namin. Na kung anu-anong kalokohan gagawin mo para lang tawa ako ng tawa. Na ang saya-saya mo kapag nakikita mo kong tumatawa. Na gusto mong ikaw lang yung nakakapagpatawa sakin. Na kapag may nakapagpatawa sa akin na iba, nagseselos ka. At gagawa ka ng ibang bagay para lang makipagcompete sakanila.

You gave me that "first love" feels even though you were not my first love. However, somewhere along the road, it didn't work out for us. I have worked hard for us to get back together. And I stopped because I felt like it really wasn't going to work out for us.

Ilang beses kong naramdaman na gusto mong makipag-ayos. Na kahit yung friendship gusto mong i-save. Kaso...

And 2 years have passed, the name--your name -- didn't make me smile anymore. The idea of "us" do not excite me anymore. I don't know what happened. 

Palagi kong tinatanong sa sarili ko na sa tuwing nakakaramdam ako ng hirap -- sobrang hirap, "Hanggang diyan na lang ba ang kaya mo?"

Para sakin, na hindi naman pinanganak na genius at sadyang "swerte" lang paminsan-minsan, ang malagpasan ang mga ga-higanteng mga problema sa buhay na magrerequire ng brain cells -- ay resulta ng pinaghalong swerte at hardwork.

Anong issue? Wala. Sa akin, wala. Yung utak ko, meron. Anong trend ngayon? MAGRESIGN.

This is my first job ever, ang maging external auditor. Ng isang prestigious firm sa Makati. Alam ko naman na, nung simula pa lang na mahirap yung trabaho. While I was still in College, I have been seeing my older brother having conversations with my Mama during mornings (prolly around 5:30AM).

Mama: O Clark, kumain ka muna bago ka umalis. Kuya: Ahh, kararating ko lang. Maliligo lang ako tapos papasok na ko.

Anong issue? Wala. Sa akin, wala. Yung utak ko, meron. Alam ko naman, aware naman akong mangyayari yun sakin. Pero tinuloy ko pa rin. Actually, nangyari na. I had my first busy season (which will be discussed here some other time) this year.

If your job is hard, try AUDIT. I'm not one to brag. Alam ko walang madaling trabaho. Pero hindi ko naman in-expect na hindi ito ganun ka-dali. Lahat ng trabaho mahirap. 

Pero sa mga oras na ganito? Yung tipong nakikita mong isa-isang nag-aalisan yung mga kasabayan mong pumasok sa firm na ito para humanap ng ibang mas madaling career...