#couples.

Μου έλειπες κάθε μέρα, κάθε βράδυ, κάθε φορά που έβγαινα με τις φίλες μου για να σε ξεχάσω, κάθε φορά που πατούσα το πόδι μου στα μέρη "μας".

Κάθε γαμημένη φορά.

Όμως, μάτια μου, έξι μήνες ήταν αρκετοί για να ξυπνήσω, για να δω επιτέλους μπροστά μου, πέρα από την ύπαρξή σου, πάνω στο ροζ, γεμάτο καρδούλες, συννεφάκι που σε είχα τοποθετημένο.

Έξι μήνες από τότε που έχω να φιλήσω τα χείλη σου, τρεις απ' τους οποίους έχω να δω τα μάτια σου.

Και να, τρεις μήνες μετά, τυχαία, σε είδα ξανά. Και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν ένιωσα τίποτα. Ούτε θυμό, ούτε φόβο μην με δεις και 'σύ και έρθεις να μου μιλήσεις, ούτε νοσταλγία, ούτε μίσος, ούτε αγάπη· Τίποτα.

Το μόνο που ίσως ένιωσα ήταν μονάχα λίγη απογοήτευση, λίγη αηδία για το πως καταφέραμε να καταστρέψουμε ό,τι είχαμε.

Τόσο λίγη όμως, όσο λίγος κατέληξες και εσύ στα μάτια μου.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Ένα ανεπαίσθητο αεράκι που σαν φύσηξε, δεν κούνησε ούτε μια μονάχα τρίχα απ' τα μαλλιά μου.

Τόσο λίγος, τόσο αδιάφορος πλέον.