#cm-psycho

congratulations, van! you made it hehe kahit na naiiyak ka na noon sa thesis mo. hindi na kita bibigyan ng kung ano ano dahil kota ka na sa akin (joke) enjoy!

nang salitang lagi mong binibigkas sa huli, sa huli kapag kailangan mo na lamang sumang-ayon, kapag kailangan mo na lang matapos, sa huli kapag kailangan mo na lang maniwala, kapag kailangan mo na lang magtiwala. sa huli kapag kailangan mo na lang ng kakapitan, kapag kailangan mo na lang ng malalapitan.

Hindi ka bobo, ngunit isa kang mangmang. Sa paanong tinuran mo ang salitang iyan ng walang laman. Dahil hindi mo naman alam, hindi mo inaalam, ang kahulugan ng apat na letrang gasgas na. sa bawat pagbuka mo ng iyong bibig sa kalagitnaan ng iyong mga pasanin sa madilim mong kalangitan.

Hindi ka dapat makisang-ayon sa marami, sa kung paanong angkinin nila ang mga salita,  sa pamamagitan ng pag-amin. Sa pag-amin ng kasalanan, na sa paulit-ulit na ginagawa’y paulit ulit ring ginagasgasan ang bawat letra. sa salitang hindi naman sa atin... ngunit madalas nating gamitin... At gagamitin at gagamitin hanggang mawala ang kabuluhan sa pagitan ng pananalangin..

Maduga ang mundo Mandaraya ang tadhana Maloko ang mga tao at gagawin kang makasalanan.

Maduga ang mundo. Sasaktan ka sa paarang ‘di mo alam Pagsisinungalingan ka. At oo, magiging tanga ka.

Mandaraya ang tadhana. Paaasahin ka. Mabulaklak ang kanyang mga salita ngunit sa huli ikaw pa ri’y mag-isa.

Maloko ang mga tao. Kailangan mag-ingat ka. Bukas mahal ka niya Sa susunod na araw, wala na siya.

At sa huli ika’y madadapa, Nang sa kadahilanang ‘di mo tiyak Bubuuin mo uli ang iyong sarili. at doon ka iiyak.

Nagising ako ng isang umaga, sa ingay ng mga tahimik na naguunahang prisensya mo sa isipan, sa panaginip, sa aking imahinasyon. Bumangon at nag-unat, nagligpit at naghagilap ng pagkaing makapagpapalimot sa’king pagbangon na para bang nasa tabi lamang kita kahapon. Naligo’t nagbihis, ginawa ang dapat gawin sa maghapon. Hindi ka pa rin naalis sa isipan kahit ika’y matagal ng naglaho. Minsa’y nakitang nakatulala sa isang silid. Oo at ikaw pa rin ang aking iniisip. ‘Di mawari’t ika’y laging nasa panaginip Panaginip nga ba o kahibangan habang gising. Mag-aalas syete na’t malapit ng dumilim. Ilang oras ring naghintay na presensya mo’y darating. Nalalapit na ang oras na ako’y matutulog na muli ngunit wala ka pa rin sa aking piling. Tila nakalimutan mo na atang bumalik  sa kamang ating hihigaan pang muli sa mga unan na sasaluhan nating yakapin sa mga yakap mo’t halik na darampi sa akin. Inaantok na ko... Humihikab na’t malapit na ata akong makatulog. Mahal, bakit tila ika’y nakalimot? Ang susi ay naroon ng paso sa gilid Naroon rin sa tabi na yun, ilaw mo para sa dilim Ipapaaalala ko muli sayo ang pagpasok mo sa buhay kong dating tahimik Ipapaalala ko muli sayo kung paano nagliwanag aking madilim na paligid Hinding hindi ako magsasawa hanggang sa ika’y bumalik Hinding hindi ako magsasawa hangga’t wala ka saking piling Hinding hindi ako magsasawa... kahit na ako pa’y makatulog nang muli.. O managinip pang muli ng mga masasayang sandali.

Kung sisimulan mo ‘ko ng mga katagang “Ayoko sa Pilipinas” Isipin mo muna kung ninais ka ba ng Pilipinas na manirahan sa kanya. Ni Minsan hindi ka tinaboy ng Pilipinas. pero bakit patuloy mo siyang tinataboy ng walang wakas? Kahit minsan hindi ka inayawan ng Pilipinas. Hindi ka niya tritrato na hindi ka niya anak. Kahit ni minsan hindi mo siya trinatong magulang. Ni hirap ka nga sundin ang kanyang patakaran ngunit wala kang narinig na kahit ano kay Pilipinas. Si Pilipinas.  Kung nakakapagsalita lang siya ay masasabi niya ang hinanakit niya sayo. Pero sa tingin ko, kahit makapagsalita pa yan, hinding hindi niya sasabiin sa iyo yon. Mahal ka ni Pilipinas.  Ayaw ka niyang nasasaktan tulad ng pananakit mo sa kanya. Inaalagaan ka niya sa paraang kabaligtaran ng pag-aalaga mo sa kanya. Pero teka, inalagaan mo nga ba siya? Si Pilipinas. Ang gusto lang niya ay maglaya. Ang gusto lang niya ay ang maglaya kayong mga mamamayan niya. Pero bakit nahihirapan siya? Siguro’t mahirap talagang lumaban ng mag-isa. Tulungan mo siya. Tulungan natin siya. Dahil tayong naninirahan sa kanya, ang siyang makakapagpalaya sa kanya. Naging tao ka at pinanganak sa mundo niya. Sa pamamalagi niya. Naging tao ka at sana ipakita mo kung paano ang isang tao’y magtanggol sa kanyang bayan. Sa bayang kanyang sinilanganan. Sa bayang hirap tumayo sa sarili niyang paanan. Naghihikahos sa pagbangon sa kahirapan. Nanlilimos sa salaping kinakailangan. Hindi mo kailangan maging sunud sunuran. Ang kailangan mo lang ay maging isang mabuting mamamayan. Maging mabuting kaibigan... Kay Pilipinas...  ang iyong bayan.

i miss how someone cares a lot to me

i miss how someone kisses me passionately

i miss how someone makes my every day special

i miss how someone falls in love with me without hesitation

i miss how someone hugs me behind my back when i’m mad

i miss how someone says “i love you baby” to me out of nowhere

i miss how someone does effort to make me smile in different ways

i miss how someone can be so clingy to me either in public or private

i miss how someone gives emphasis to the meaning of love and life

i miss how someone makes me smile for each and every minute

i miss how someone holds my hands so tight so i can feel better

i miss how someone misses me for just a short period of time

i miss how someone cheer me up when i’m feeling down

i miss how someone holding me tight when i’m lost

i miss how someone understands my personality

i miss how someone appreciates my existence