#cirku

Osman Zekthi akrobati qe la cirkun per dashurine

Dashuria mund të shfaqet në forma të ndryshme. Disa njerëz sakrifikojnë për të edhe pasionet më të mëdha të jetës së tyre. Duket se e njëjta gjë ka ndodhur me Osman Zekthin, akrobat i viteve ’30, i cili, siç tregon e bija, sakrifikoi cirkun në mënyrë që të mund të jetonte me vajzën me të cilën u dashurua.

Violeta Zekthi

Një fotografi mjaft interesante dhe e vjetër që mendohet se u përket viteve…

Më datën 20 korrik të vitit 1987, në Kampin e Riedukimit nr. 305 në “Përparim” të Sarandës, burgu 305 në të thënën e popullit, zhvillohej analiza e 6 mujorit të parë. (...)

Salla ishte mbushur plot, me 367 të burgosur, dy prej të cilëve ishin në presidiumin që drejtonte analizën, në të dy krahët e komisarit emërmirë të atij Kampi, komisar Serjan Cacaj. (...) 

Një  çast, komisari i tha me zë të ulët Zefit, të cilin e kishte në krah të djathtë:-Zef, a ta ngacmoj pak Kleanthin? -Po mor, ngacmoje, ta shikojmë çfarë batute të fortë do të këputë sot…

Kleanth Çoçoli, ishte njëri nga intelektualët e burgut, agronom me arsim të lartë, por me një kulturë për t`u admiruar shumë përtej agronomisë. Anëtar i këshillit të riedukimit të burgut.

-Pa çohu ti Kleanth e na thuaj, çfarë ke bërë këtë gjashtëmujor për uljen e ngjarjeve negative (lexo: rrahje, fyerje, shtyrje, pështyrje; gjithçka mund të bëjnë të burgosurit brenda telave,  më saktë gjithë ato, që sot si njerëz “të lirë” i bëjmë ne jashtë telave). -Po ja, kam punuar, gjegji Kleanthi, kam punuar me njerëzit, kam folur me të burgosurit veç e veç, e në grup… -More sa ngjarje negative ke shmangur, e nuk ke lënë të ndodhin?- e pyeti komissari duke i mëshuar zërit… -Aaaa, për këtë e ke fjalën komisar? Po unë nuk jam Tahir Baçova!… E gjithë salla, me në krye komisarin që mezi priste çfarë do “të këpuste” Çoçoli, shpërtheu në të qeshura… (...)

Tahir Baçova, është një tiranas, bashkëqytetari ynë, më mirë të themi se ne jemi bashkëqytetarë të tij. Natyra atij, pa kryer shkollëra të shumta, përjashto tetëvjeçaren, që brezin e tij e detyronte “dhuna” e diktaturës ta kryente, i kishte falur aftësinë për të zbutur dhe trajnuar kafshët; duke nisur nga pulat e gjelat, cjeptë, qentë, gomerët e deri tek arushat, që ia sillnin nga pyjet e Librazhdit, të cilët nuk janë më. Prandaj edhe arinjtë dhe derrat e egër, janë pajisur me pasaporta maqedonase, si “pakica kombëtare” dhe jetojnë të lumtur në pyjet e Maqedonisë. Duke lënë pas, në vendin djerrë, të ngjashmit e tyre me dy këmbë…

Tahiri ishte nëpunës i nderuar i Cirkut të Tiranës, të cilin ne sot e mbiquajmë edhe kombëtar, por nuk kemi në të, as kafshët, e doemos, as tjetër Tahir. Baçova rron për mrekulli në të tetëdhjetat, i dekoruar qysh në atë kohë nga Presidenti i vendit, e sot përveç pensionit të pleqërisë, gëzon edhe atë të veçantin…

Virtuozi Tahir, punonte me pasion në fermën e vet; jo vetëm t`i mirëmbante e ushqente, por edhe t`i trajonte e mësonte në shkollën e tij. Të gjitha kafshët e fermës, bënin gjëra që jo të gjithë njerëzit mund t`i bëjnë, e prandaj i argëtonin, gëzonin e i çlodhnin të gjithë njerëzit. E pyeste gomarin para sallës së mbushur plot Tahiri:-Sa bëjnë dy edhe dy? E gomari përgjigjej duke i rënë dyshemesë me këmbën e parme të djathtë, mbathur për qejf, plot katër herë! Qentë luanin futboll e bënin gola, arinjtë luanin basketboll e bënin kosha, e kështu me radhë… (...)

Ambasadorët e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Shqipëri, për hir të së vërtetës duhet thënë, se në kryerjen e detyrës për të cilën ata i paguan shteti i tyre, jo rrallë kanë dalë nga kostumi i tyre trupor, pa lere nga ai diplomatik. (...)

Detyra e ambasadorëve kudo ku punojnë e ngado që vijnë, është të punojnë për interesat e shteteve të tyre. Amerika nuk e ka problem për interesat e saj në Shqipëri e në rajon, pasi kodoshët që kanë rrjepur vendin, nuk ia prishin asaj, qoftë edhe sikur të kërkojë sheshin “Skënderbej”, për…helikodrom, apo për pulari qoftë! (...) “Ferma” e ambasadorit Lu, ka shumë më tepër specie nga sa kishte ferma e Tahir Baçovës. Por shumë më pak inteligjente sesa ato të Tahirit. Thuaje po deshe, edhe shejtan-budallenj, njësoj është. Speciet që mbarështonte dhe trajnonte Baçova, ishin edhe mirënjohëse karshi trajnerit të tyre. E shikonin me adhurim në sy, e prisnin komandën e radhës, vepronin siç ai u thoshte. (...)

Pano Hallko