#chven

Ayyeee I have forgotten how to exist and my phone is at 4% haha. Take my OT4 please.

აქ არის დაკარგული თაობა. თანაც ისეთი, რომ გავარტყი 20-იანი წლების ამერიკას.  არც მსოფლიო ომები გამოგვივლია და არც ეკონომიკური კრიზისი, მაგრამ გადარჩენის იმედი, რწმენა მომავლისა, ან თავად რწმენა ჩვენთვის ცარიელი სიტყვებია. ჩვენ კენტავრებს ვგავართ, პატარა მისტიკურ კლოუნთა მომუწულ ტუჩებს, წიგნებს, რომელთა პატარა თეთრი გულები ფეთქავს. განწირულთა არშემდგარი ცხოვრება არშემდგართა განწირულობით _ ითვლის… ერთი, ორი… (ერთი, ასი, მილიონი) (კლოუნის მოწუმული ტუჩები არაფრობისთვისაა განწირული. ვერც უკვდავებას შევიგრძნობთ და ვერც მოკვდავებას ვიაზრებთ.)

ყველაფერი აქ რჩება. თენდება თუ ღამდება - არც სიბნელე ნათდება,  არც სინათლე ღამდება. იქ, სადღაც შორს, ბეთლემში, ცხრამეტი საუკუნის წინათ, ცამოჭედილ ღამეს მღვიმეში დაიბადა იესო, ძე ქალწულის მარიამისა, მაშვრალთა იმედი და ნუგეში, ტანჯვის შემამსუბუქებელი, სიკვდილისა სიკვდილითა დამთრგუნველი… აქ კი დღეს... ჩვენ ვიბადებით. მკვდრად ვიბადებით და სიცოცხლეს ვთრგუნავთ. არც მაშვრალთა იმედი არსებობს და არც სიკვდილისა სიკვდილითა დამთრგუნველი.