#cejlon

#Hanumanasana - Asana powstała, by uczcić legendarne skoki nie kogo innego, a Hanumana właśnie, małpiego wodza ❤️ Dziś tknęło mnie, że Asana ta wyaraza wdzięczność i gdy zacząłem poszukiwać jej genezy… okazało się, że to z wdzięczności za czyny Hanumana 🙏🙏🙏 Jego bajeczne skoki uratowały życie Lakśmany, brata Ramy, podczas bitew na Cejlonie spowodowanych uprowadzeniem żony Ramy - Sity. Pojawia się tutaj wątek budowania kamiennego mostu w poprzek morza… ślady i pozostałości takiego mostu zostały odkryte, niedawno 🙃 Pomaga w leczeniu Rwy kulszowej i wielu dolegliwości nóg. Wzmacnia i utrzymuje w świetnej kondycji nogi. Rozluźnia i wzmacnia mięśnie odwodzące nóg. ❤️❤️ W wersji z uniesionymi rękoma jeszcze bardziej rozciąga nogi i usuwa napięcie z pleców 🙏 #CaffèYoga #cejlon #hanuman #rama #sita #laksmana #wdzięczność #miłość #babcia #dzieńbabci #selflab (w: Tychy) https://www.instagram.com/p/Cnrs7S1KJTZ/?igshid=NGJjMDIxMWI=

View On WordPress

Skuvajte sebi šoljicu savršenog čaja i otputujte na neko lepo mesto, barem u mislima, ako već ne može drugačije! #stassetea #pureceylontea #cejlonskičaj #cejlon #srilanka🇱🇰 #crničaj #ananas🍍 #putovanje #mašta #opuštanje #leto2020 https://www.instagram.com/p/CC8ZYrrpBXe/?igshid=xxa3pmoa0hx5

Valuta Šri Lanke je šrilankanska rupija.

W Elli byliśmy około 14:30. To był idealny czas na obiad! Mimo że wybraliśmy knajpkę, która serwuje wszystko, co się da (w menu był nawet sznycel), to wybrane dwa lankijskie dania były po prostu pyszne. Staś spróbował kilku nowych rzeczy, ale i tak frytki pozostały pierwszym wyborem. Potem przeszliśmy się zobaczyć Nine Arch Bridge, jedną z głównych atrakcji kojarzonych ze Sri Lanką, której wszyscy namiętnie robią zdjęcia. Jako, że ślepo podążamy za tłumem poszliśmy i my. Dzieci udało się przekonać tylko tym, że będą mogły przejść się po torach i poudawać pociąg. Pozostała kwestia powrotu, spacer w jedną stronę był dosyć długi i nie chciało nam się wracać na nogach, tym bardziej, że zostało tylko pół godziny słońca. A tutaj zachód jest jak wyłączenie światła, pstryk i nie ma, żadnych czerwieni, fioletów, pitu pitu. Zagadnięty pan z tuk tuka rzucił zaporową cenę, na którą odpowiedzieliśmy krótkimi dąsami, zbiciem jej o połowę i udawaniem odchodzenia. Targowanie się jest męczące, ale tym razem nie musieliśmy wracać na piechotę.

A jednak udało się! Okazało się, że nawet w klimatyzowanej pierwszej klasie drzwi są cały czas otwarte, bo przecież po co jechać trasą Kandy - Ella skoro nie da się zrobić zdjęcia w otwartych drzwiach pociągu. Na pociąg przyjechaliśmy 20 minut przed czasem, żeby wejść na peron musieliśmy okazać bilet. Miejsca do siedzenia okazały się wygodne, a wagony całkiem małe. Podróż była jednak uciążliwa, ponieważ trasa nie jest zelektryfikowana, co zapewniło nam „przyjemną” mgiełkę w postaci spalin dieslowej lokomotywy. Dodatkowo tory pamiętają jeszcze czasy sir Thomasa Liptona, a przynajmniej już dawno nie były modernizowane, więc bujało jak podczas sztormu na morzu. Przy takich turbulencjach w samolocie większość pasażerów już by się modliła, tymczasem tutaj pan z wagonu restauracyjnego proponował kawę. Widoki za oknem wynagradzają jednak wszelkie trudy podróży i jeśli tylko ma się więcej niż pięć lat, to nie sposób się oderwać od okna. Poniżej pięciu lat Sri Lanka jest nudna bo tylko „zielono, zielono, zielono, i drzewa, i drzewa i drzewa”.

Poranek spędziliśmy w największej atrakcji Kandy - świątyni zęba Buddy. To już ostatnia świątynia jaką odwiedzimy ponieważ przez dzisiejszy tłok wszyscy mamy ich serdecznie dosyć. Zęba nie zobaczyliśmy, zrejterowalismy po 30 minutowym czekaniu w tłumie i zwiedziliśmy pozostałe części kompleksu. Po części obowiązkowej naszego programu należało usprawnić działanie naszego komputera, więc zgodnie z planem podzieliliśmy się na podgrupy. Okazało się, że pan Manor umie co najwyżej podłączyć ładowarkę do iPhona ale ma namiar na pana Chanaka, który to umie już trochę więcej i był w stanie rozebrać uszkodzonego MacBooka. Diagnoza - najgorsza z możliwych, uszkodzona płyta główna. Tak więc reszta bloga pozostanie bez dobrych zdjęć i pisana z telefonu. Tymczasem na placu zabaw pozostała część grupy dzielnie pozowała do zdjec, udając że nie przeszkadza im bycie żywymi maskotkami dla wszystkich dookoła. Niestety prawda jest taka że dzieci są już bardzo zmęczone tym ciągłym zaczepianiem, dotykaniem i proszeniem o zdjęcia. Końcówkę dnia spędziliśmy w ogrodzie botanicznym podziwiając wszystkie rosnące tam przyprawy, palmy i bliżej niezidentyfikowane drzewa. Jutro czeka nas wczesna pobudka i pociąg Kandy - Ella, który wszyscy zgodnie uznają za jedną z najpiekniejszych tras na wyspie.

Dziś przyjechaliśmy do Kandy. Poziom smogu w powietrzu jest większy niż w mroźny zimowy dzień na Śląsku. Wszystko dzięki oldskulowym autobusom napędzanych dieslem. Hałas jest też przeogromny, jak na kulturalną stolicę kraju przystało. Ponieważ byliśmy bardzo głodni swoje pierwsze kroki skierowaliśmy do miejsca, w którym na pewno można zjeść obiecane dzieciom frytki, a więc do KFC. Niby globalizacja, niby sieć taka sama na całym świecie, a menu zaskoczyło nas ryżem byriani w zestawie i poziomami ostrości rozpoczynajacymi się gdzieś koło "już nie czuje smaku bo takie ostre". Na szczęście frytki były. Na kubelek kurczaka czekaliśmy... 25 min. Gdzie ten fast food? Potem manewrując między samochodami, skuterami, tuk tukami (wreszcie wypatrzyliśmy różowego tuk tuka i Hela była zachwycona, a Stas mogl wreszcie odwołać swoje "ja nie wierzę w różowe tuk tuki") udaliśmy się na dworzec kolejowy. Chcieliśmy kupić bilety na pociąg do Elli, na niedzielę. Biletów na 8 z minutami już nie było, na szczęście całkiem niedawno zaczął kursować pociąg 7:40, w którym były miejsca. Jedyny minus, że składa się wyłącznie z wagonów pierwszej klasy, więc "malowniczych zdjęć w drzwiach pociągu na Instagrama" nie zrobimy. Jakoś to przeżyjemy :) Niestety zepsuł nam się komputer. Z tego powodu program zwiedzania Kandy ułożył się sam. Część towarzystwa jutro spędzi przemiły czas na lokalnym placu zabaw (oby nadmuchali ten zamek zjeżdżalnie, który widzieliśmy dzisiaj, bo inaczej Staś nam tego nie wybaczy), a jeden wysłannik pomknie tuk tukiem do garażu pana Manora, który podobno jest lokalnym cudotwórca znającym się jak nikt inny na NIEZAWODNYCH sprzętach firmy Apple.