#capprieter

Myślałam kiedyś, że piękny jest nasz świat Że mnie stać na największy czyn Pamiętam, że traktowałam głos jak skarb Wtedy on nagle mi znikł

Zadałam tyle ran, padło wiele słów Żałowałam ich z całych sił Płakałam długi czas, modląc się o cud Żeby zapomnieć te dni

,,Cześć, jak się masz?” bardzo chciałabym Zadać komuś pytanie to Jednak nie wiem czy będzie szansa, by Z siebie wydobyć znów głos

Lecz przecież ludzie nie cierpią moich słów Bo bez przerwy raniły ich Nie otworzyłabym do nikogo ust Bo by nie słuchał mnie nikt